Don't Kiss The Frog

Μεταφερθήκαμε

2006-02-06T17:23:00.000+02:00

http://blog.dontkissthefrog.net

Όλα αυτά επειδή είδα το post του CM και αποφάσισα ότι αρκετά μου την έχει σπάσει το blogger με όλα αυτά τα scheduled outages και την τεράστια σελίδα (140KB) που περιέχει τα πάντα και το google να παρακολουθεί το καθετί και gmail για e-mail και google-analytics με τρία χρόνια καθυστέρηση και g-tarxidiamaskouniountai.

Εξάλλου το WordPress μετατρέπει τα :) σε ζωγραφιές. Αυτό είναι killer feature.

Φυσικά το template του νέου site σταδιακά θα μοιάσει με το template που όλοι γνωρίσατε και αγαπήσατε (εκτός από αυτούς που το μίσησαν, άντε και γαμηθείτε σκουλήκια) αλλά αυτή είναι δουλειά για το Σαββατοκύριακο.

G-d's best friends

2006-02-06T14:22:00.000+02:00

Πόσο θάνατο προκαλεί ο φόβος του θανάτου...

context sensitivity

2006-02-04T15:15:00.000+02:00

Ιστορικά, ο Ελληνισμός (σαν λέξη που εκφράζει συγκεντρωτική έννοια [aggregate]) είχε σαν δομική μονάδα τον ελληνιστή. Όπως ο Μαρξισμός τον μαρξιστή και ο Πασιφισμός τον πασιφιστή.

Στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα, ο Ελληνισμός είναι και πάλι λέξη που εκφράζει συγκεντρωτική έννοια, όμως σαν δομική μονάδα έχει τον Έλληνα.

Αυτή η όχι-και-τόσο-λεπτή εννοιολογική διαφορά οδηγεί σε πολλές διασκεδαστικές (αν και ενίοτε θλιβερές) συγχύσεις. O πρέσβυς έχει την (εσφαλμένη αλλά πιστεύω καλοπροαίρετη[*]) εντύπωση ότι τα μιμίδια της Μαμάς Πατρίδας (που πρέπει να προωθήσει) ταυτίζονται με τα μιμίδια των οικουμενικών ελληνιστικών αξιών. Ο αντίλογος στις αντιεθνικιστικές ενστάσεις του ΝΔ εμπεριέχει την ίδια σύγχυση:

"Δηλαδή η ορθότητα του θέματος της έκθεσης(όσων αφορά τις οικουμενικές και διαχρονικές αξίες του ελληνισμού) καθορίζεται από το σε ποιούς απεθύνεται?"

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΝΑΙ.

Για_την_ακρίβεια: !!!!!!!!!!---->NΑΙ<----!!!!!!!!!!.

Που μας οδηγεί στο κεντρικό συμπέρασμα για σήμερα:

Οι φυσικές γλώσσες λειτουργούν με context sensitive τρόπο. Είναι όμως ίδιον της φυσικής ανοησίας να αρέσκεται στο context free.

[*] "τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου" (προσθέτω: "τουλάχιστον αν έχω όρια"). Είναι δύσκολο για έναν Έλληνα να μη γελάσει με το γερμανικό "πουτς-φράου" (="καθαρίστρια"), είναι δύσκολο για έναν Έλληνα να αντιληφθεί ότι ο όρος "Ελλάδα" είχε κάποτε την ίδια εννοιολογική ποιότητα με σημερινούς όρους όπως "νότιο Αιγαίο" ή "Θεσσαλία" και είναι δύσκολο για έναν Έλληνα να συνειδητοποιήσει ότι ο όρος "ελληνισμός" σημαίνει και κάτι άλλο εκτός από "το σύνολο των Ελλήνων".

Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας, Πλούτων,

2006-02-02T03:22:00.000+02:00

...Xena (με δορυφόρο τη Gabrielle).

Επιτέλους κάτι αρχίζει να κινείται!

Τ' αρρωστημένα μυαλά των pop-φιλοσόφων

2006-01-31T14:00:00.000+02:00

Ο pop-philosophically correct τρόπος για να βράσεις ένα βάτραχο είναι λέει να τον ρίξεις στην κατσαρόλα όσο το νερό είναι κρύο και να ζεσταίνεις από κάτω σιγά-σιγά. Γιατί λέει άμα τον πετάξεις σε βραστό νερό θα πηδήξει και θα φύγει.

1ον) Μόνο ένας φιλόσοφος (pop - ξεpop) θα ήταν τόσο ανώμαλος που να θέλει να βράσει ζωντανό βάτραχο.
2ον) Ναι ρε φιλόσοφε, άμα πετάξεις το βάτραχο σε μια κατσαρόλα που βράζει, όπως+δήποτε θα πηδήξει έξω! Τίποτα πιο τονωτικό άλλωστε από ολόσωμα εγκαύματα τρίτου βαθμού...
3ον) Σιγά που δε θα πηδήξει μόλις το νερό αρχίσει και παραγίνεται ζεστό. Οι βάτραχοι είναι πολύ φοβιτσιάρικα πλάσματα και το πιο πιθανό είναι ότι θα έχει πηδήξει πολύ πιο πριν από το άγχος του με όλους αυτούς τους φιλόσοφους που θα τον κοιτάνε πάνω από την κατσαρόλα.
4ον) Have you ever heard of an invention called "καπάκι"; Γιατί να περιμένεις τρεις ώρες να ζεσταθεί το νερό ενώ μπορείς να τον καπακώσεις από πάνω και να πας στη δουλίτσα σου;

Νομίζω πως είναι καλύτερα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η ιστορία του βατράχου θέλει να μας πει ότι:

Οι άνθρωποι γενικά αντιπαθούν τις μεγάλες αλλαγές, αλλά δεν έχουν πρόβλημα με πολλές μικρές αλλαγές που αθροιζόμενες ισοδυναμούν με μια μεγάλη, γιατί συνήθως είναι ανίκανοι να κάνουν το "άθροισμα".

Αντί για αυτό, μας λέει ότι οι φιλοσοφικές αλληγορίες τείνουν να είναι τρομερά ηλίθιες.

γράφω στα @@ μου τον RMS

2006-01-30T14:22:00.000+02:00

Πριν συνεχίσω, sorry αν γίνομαι κουραστικός ή λέω βλακείες αλλά απλά είναι κάποια πράγματα που τα σκέφτομαι ΟΚ;

Οι κομμουνιστές τώρα. Διάβασα με ενδιαφέρον το citation και το ποστ του Βαρόμετρου και νομίζω ότι περιγράφει πλήρως το πρόβλημα: έχουν όλοι καλές προθέσεις, αλλά διάολε το Μαρξ τον αντιμετωπίζουν ακριβώς σαν τον Μωυσή. Το Στάλιν και τον Λένιν σαν τους Άγιους Οσιομάρτυρες και την όποια ηγεσία σαν Ιερατείο (tnx Penguin_Witch). This is sick. Προπαντών μη χαθεί η ενότητα του Κινήματος που υπηρετεί τον Ιερό Σκοπό. Μπορεί λέει να είναι μαλάκες η Παπαρήγα και αυτοί, αλλά τουλάχιστον κράτησαν τον κόσμο.

Τι πάει να πει "τουλάχιστον"; Με ψέματα; Με εγκληματοποίηση της κριτικής; Σε ένα κίνημα που υποτίθεται ότι βασίζεται στην επιστημονική θεώρηση των πραγμάτων; Ναι, κράτησαν τον κόσμο, αλλά σε τι τον κράτησαν; Στο "σκοπό" γενικά κι αόριστα;

(θυμάμαι στις γενικές συνελεύσεις τον ελάχιστο κόσμο της ΠΚΣ συσπειρωμένο μέχρι αηδίας να καταψηφίζει πλαίσια για "αυτά αυτά κι αυτά" επειδή ήθελε "αυτά,000000005 αυτά,00000000000003 κι αυτά,00000001 υπό την αιγίδα του ΚΚΕ" με αποτέλεσμα να περνάει το "αντιαυτά αντιαυτά κι αντιαυτά". Η μετακατοχική ιστορία του ΚΚΕ είναι βασικά αυτή η μαλακία, να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά με κυμαινόμενο βαθμό ηλίθιου φανατισμού.)

Κοιτάξτε πώς φαντάζομαι (μπορεί να κάνω και λάθος) ότι την έχουν δει χονδρικά:
1) Θέλουμε ένα κίνημα που θα μάχεται τον καπιταλισμό και θα ζητά ισότητα και όλα αυτά τα ωραία.
2) Το πιο σημαντικό για ένα κίνημα είναι η οργάνωση, γιατί τα ανοργάνωτα κινήματα είναι αριστεριστές μπουκαλάκηδες νερό στο μύλο των εκμεταλλευτών μακριά από μας φτου κακά.
3) Οτιδήποτε μας φέρνει μακριά από την οργάνωση (π.χ. η διχογνωμία ή η ανυπακοή στην ιεραρχία) είναι κατακριτέο.
4) Πάνω ακόμα και απο τα λάθη μας (της ηγεσίας δλδ).

Κάπως έτσι πρέπει να είναι η λογική του πράγματος. Γιατί εγώ δεν βλέπω άλλη λογική. Επίσης την έχουνε δει όλοι λίγο θρησκευτικά τη φάση, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Ακούστε εδώ τώρα:

Εγώ προσωπικά, σαν Δημήτρης δλδ, πιστεύω ότι ο Richard M. Stallman λέει πολλές μαλακίες. Σέβομαι βέβαια τρομερά τη συνεισφορά του στην τωρινή εικόνα της βιομηχανίας πληροφορικής (με το ανοιχτό λογισμικό και τα ανοιχτά πρότυπα να κυριαρχούν π.χ. στο Internet, τη ροπή προς τις υπηρεσίες έναντι της πώλησης λογισμικού κλπ). Ο άνθρωπος είναι γίγας. Αλλά σε πολλά ζητήματα λέει μαλακίες.

Ας πούμε -και για να παραμείνουμε εντός θέματος- από πολύ παλιά προτιμούσε το GNU Hurd, που είναι πυρήνας με αρχιτεκτονική microkernel, αντί για το Linux (που είναι μονολιθικό και επιπλέον ο δημιουργός του δεν πολυμοιράζεται τον "φονταμενταλισμό" του RMS). Και επιμένει βασικά. Και το FSF δίνει δυνάμεις και λεφτά για να προχωρήσει η ανάπτυξη του Hurd. Και μπορεί και να έχει δίκιο, μακροπρόθεσμα.

Όμως τώρα, το Linux και το FreeBSD είναι σαφώς καλύτεροι πυρήνες για ένα σύστημα GNU από την "επίσημη πρόταση" του FSF. Και έχουν πολλαπλάσια λεφτά και πολλαπλάσιο κόσμο να ασχολείται με δαύτα. Γιατί;

Γιατί στο δικό μας κίνημα η γνώμη του αρχηγού δε μετράει τίποτα παραπάνω από την αντικειμενική της αξία, για τον απλούστατο λόγο ότι ο καθένας κάνει απολύτως ό,τι γουστάρει.

Ακόμα και το "αρχηγός" που χρησιμοποιώ είναι εντελώς τρόπος του λέγειν, δεν υπάρχουν αρχηγοί, υπάρχουν το πολύ-πολύ άτομα που γουστάρουν τρομερά τη φάση και είναι πάντα εκεί.

Οι όποιες ιεραρχίες (ας πούμε μια επιτροπή που θα ασχολείται με τις βασικές σχεδιαστικές αποφάσεις ενός μεγάλου project) σχηματίζονται ad hoc και με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αλλά και πάλι δεν είναι δεσμευτικές.

Αν όλο το KDE αποφασίσει να περιοριστεί σε X11, αυτό δεν εμποδίζει κάποιον να κάνει ένα fork του κώδικα και να τον μεταφέρει σε καθαρό Qt ώστε να δουλεύει και σε embedded πλατφόρμες. Και στην πραγματικότητα αυτό έχει ήδη γίνει.

Να 'μαστε λοιπόν, ένα εντελώς άναρχο κίνημα που υπάρχει μόνο εδώ και 20 χρόνια. Είναι βέβαια εντελώς διαφορετικό το πεδίο[*], αλλά πείτε μου: τα έχουν πάει τόσο καλά τα ΚΚ με τη στρατιωτική τους οργάνωση στην αντιμετώπιση του καπιταλισμού, όσο αυτό το "κωλοχανείο" στο να είναι ελεύθερος ο κόσμος της Πληροφορικής;

[*] όχι όμως τόσο ιδεολογικά αδιάφορο όσο φαντάζεστε. Υπάρχει τεράστια διαφορά π.χ. ανάμεσα σε μια βιομηχανία λογισμικού δομημένη στην πώληση software και σε μια βιομηχανία λογισμικού δομημένη στην παροχή υπηρεσιών και αυτή η διαφορά αντανακλάται στη διαμόρφωση της ίδιας της κοινωνίας μια και βρισκόμαστε στην εποχή της Πληροφόρησης. Ωστόσο η ιδεολογία δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο στα ανοικτά κινήματα. Εκ των πραγμάτων, μιλάνε μόνο οι πράξεις: δε μας νοιάζει αν ο contributor είναι οικολόγος, Κινέζος, Ολυμπιακός, ή η IBM.

folklore 2

2006-01-29T21:30:00.000+02:00

Δεύτερον, επικρατεί η αντίληψη ότι η ισοπέδωση της παράδοσης είναι σκόπιμη και κατευθύνεται από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Στο βαθμό που η Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι ένας ανθρωπομορφισμός [*] για τις emergent τάσεις της corporate παγκοσμιοποίησης, το παραπάνω δεν είναι και τρομερά λανθασμένο.

Είναι ας πούμε το ίδιο περίπου σωστό με την παλιά άποψη που ήθελε τους κεραυνούς να είναι σκόπιμοι και να προέρχονται από το Δία.

Γενικά όπου "Νέα Τάξη Πραγμάτων" βάλτε "emergent τάσεις λόγω corporate παγκοσμιοποίησης", όπου "σκόπιμη" βάλτε "νομοτελειακή" και είστε μέσα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Το ενδιαφέρον είναι το πόρισμα της νεοσυντηρητικής πλευράς (τουλάχιστον όπως εκφράζεται στην Ελλάδα από στοχαστές όπως ο Γιανναράς[που τον συμπαθώ και ΟΚ τον αδικεί ο χαρακτηρισμός "συντηρητικός"] και ο Ζουράρης[που μου τη σπάει]), ότι δηλαδή η εμμονή στην παράδοση αποτελεί κάποιου είδους αντίδοτο στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Αυτό είναι καταφανέστατα ηλίθιο.

Πρώτα απ' όλα -πέρα από τη σύγχυση αιτίου και εκδήλωσης- κάνει ένα σημαντικό λάθος, που δε θα έκανε κανένας μαρξιστής (αυτό για να πούμε και μια καλή κουβέντα για τους μαρξιστές, μια και οι ταλιμπανοειδείς μικροαστοί επίγονοί τους έχουν βαλθεί να τους ξεφτιλίσουν εντελώς): αγνοεί την επίδραση της τεχνολογικής προόδου στη μορφή που λαμβάνει το εποικοδόμημα.

Η κοινοτική οργάνωση (απόρροια της ενορίας σαν κυρίαρχης διοικητικής μονάδας στον ελληνικό Μεσαίωνα) που ευαγγελίζονται π.χ. οι Γιανναράς και Σολζενίτσιν (λίγο διαφορετικά αυτός ο τελευταίος), πέραν του ότι αποτελεί σχεδόν συγκινητικά απλοϊκή φαντασίωση για τη μορφή που είχε το παρελθόν[+], έχει και το μειονέκτημα ότι είναι συνδεδεμένη με έναν τρόπο παραγωγής που απλά δεν υπάρχει πλέον.

Πιο απλά:
1ον) Τα παλιά χρόνια οι κοπέλες έφερναν νερό από τη βρύση και κοίταζαν στο καθρέφτισμα της στάμνας αν θα παντρευτούν εκείνη τη χρονιά. Μετά ανακαλύφθηκε το σύστημα ύδρευσης.
2ον) Τις νηστείες τις τηρείς πιο εύκολα αν τρως κρέας μόνο τα χριστούγεννα που σφάζεις το γουρούνι (ή μάλλον την κότα) και το Πάσχα που σφάζεις το αρνί. Χορτάτο αρκούδι δε νηστεύει. Και:
3ον και κυριότερο) Όταν πλέον υπάρχει η τεχνική δυνατότητα να μεταφέρεις αγαθά, ανθρώπους, ιδέες σχεδόν παντού με πολύ μικρό κόστος, αποκλείεται να αποφύγεις ΚΑΠΟΙΑ παγκοσμιοποίηση.

Ήτοι, δε μπορούμε να αγνοούμε συστημικές πιέσεις επειδή έτσι μας κάβλωσε. Οι συστημικές πιέσεις είναι ακατανίκητες.

Η παγκοσμιοποίηση δε μας γαμάει. Η παγκοσμιοποίηση απλά συμβαίνει. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι στο νέο περιβάλλον, οι λεφτάδες έχουν μάθει να κινούνται πολύ καλύτερα. Η Χ Πολυεθνική δεν κάθεται να ασχοληθεί με το ποιος είχε τους πιο μακροτσούτσουνους προγόνους όταν αποφασίζει πού θα μεταφέρει ένα εργοστάσιό της.

Ισχυρίζομαι δηλαδή ότι αυτό που μας γαμάει είναι ότι το κορπορατικό σύστημα έχει παγκοσμιοποιηθεί μια χαρούλα, ενώ οι λαοί είναι από 10 έως 50 χρόνια πίσω. Οπότε οι εταιρείες έχουν προφανές εξελικτικό πλεονέκτημα και επειδή οι κανόνες του παιχνιδιού διαμορφώνονται από τους παίκτες, το διογκώνουν διαρκώς (βλ. π.χ. τον ΠΟΥ που σαφώς ευνοεί με τις ντιρεκτίβες του τις πολυεθνικές σε βάρος του περιβάλλοντος, των εργατών κλπ). Όλα αυτά μας ήρθανε όσο η μαρξιστική αριστερά προσπαθούσε να αποβάλλει την εμπειρία του '89, δηλαδή τη διαπίστωση ότι μαλακιζόταν επί 70 χρόνια -και, τουλάχιστον στην Ελλάδα, φαίνεται πως λάλησε εντελώς από την προσπάθεια. Οι δε νεοσυντηρητικοί, τραγικοί: τον ίδιο καιρό το μεγαλύτερό τους πρόβλημα ήταν ότι οι νέοι δε μιλάνε σαν τον Παπαδιαμάντη -λες και ο Παπαδιαμάντης όταν ήταν νέος μιλούσε σαν τον Παπαδιαμάντη).

Κι έχεις τώρα τους μαλάκες να νομίζουν ότι η λύση είναι να πάμε όλοι πίσω στις σπηλιές και ο καθένας να έχει τη δικιά του σπηλιά με τη δικιά του Ιερή Διακόσμηση. Ουστ. Καλά λένε ότι η συντήρηση είναι το δεκανίκι των λεφτάδων.

Αντιθέτως, σε αυτήν την περίπτωση δίνω μερικό δίκιο στον Μαρξ: εξελικτικά λιγότερο ευνοημένοι όλων των χωρών, ξεκολλήστε λιγάκι και ενωθείτε.

[το άνωθεν κείμενο να διαβαστεί υπό τους ήχους του "Rat Race"]

[*] τον οποίο ανακάλυψαν και εισήγαγαν σε βιβλία που μπορείτε να αγοράσετε με $5 το κιλό οι τρελαμένοι παραναζιστές των ΗΠΑ, αλλά αν θέλετε προτιμήστε τις καλτ λογοκλοπές του Προφήτου ή τις (μετά από πολύ χαλασμένο τηλέφωνο) ακούσιες διασκευές του Νέμεσις (you know "για να χτυπήσουμε τον Ελληνικό λαό πρέπει να τον χτυπήσουμε εκεί που πονάει i.e. στα μπουζούκια και το κοκορέτσι").
[+] στην πράξη οι κοτζαμπάσηδες ήταν μισητά μουνόπανα, ο παπάς πούλαγε και τη μάνα του, οι περισσότεροι χωρικοί ζούσαν μάξιμουμ 50 χρόνια, δε νομίζω να υπήρχε κανένας εκτός από τον -όποιο- δάσκαλο που να καταλάβαινε τι ακριβώς σήμαινε "ο εν τοις ουρανοίς" και τέλος, κανείς από δαύτους δεν έπλενε τα δόντια του.

τηλεφωνικό spam!!!

2006-01-28T18:06:00.000+02:00

Μόλις με πήρε τηλέφωνο ένα ΜΗΧΑΝΗΜΑ, για να μου παίξει ένα ηχογραφημένο διαφημιστικό μήνυμα για πάρα πολύ γνωστό βιβλίο συνταγών μαγειρικής.

Του το έκλεισα στη μούρη αλλά μετά που το ξανασήκωσα συνέχιζε να μιλάει!

Δηλαδή είπαμε, σπάμαρε, ρε ξεφτίλα, αλλά τουλάχιστον πλήρωσε έναν άνθρωπο σκατοτσιγκούναρε φτηνιάρη που πας να τη γλιτώσεις με αστική χρέωση και πακετώνεις τον άλλον μέχρι να τελειώσει το ηλίθιο άχρηστο μήνυμά σου! Δεν έχω δηλαδή το δικαίωμα να πω ότι δεν με ενδιαφέρει κάτι που μπαίνει στο ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ Σαββατιάτικα 17:30;;;

(λογοκριμένες σκέψεις για τη βλακεία της corporate λογικής σε ένα positive feedback loop με τον εαυτό της και τα προϊόντα της)

[update: παλιότερη παρόμοια εμπειρία]

folklore 1

2006-01-27T14:37:00.000+02:00

Πρώτα-πρώτα να ξεκαθαρίσω κάτι γιατί το σχόλιο του kkk το σκέφτομαι (όπως και το άλλο στο ποστ με το θείο) εδώ και αρκετές μέρες: λοιπόν αν κάποιος θέλει να γράφει στο πολυτονικό γιατί έτσι γουστάρει βρε αδερφέ, του αρέσει πιο πολύ αυτό που βλέπει ένα πράγμα, τότε ΟΚ και απολύτως μαζί του. Άλλοι γουστάρουν greeklish, άλλοι γουστάρουν κεφαλαία με μικρά "ς" (π.χ. ΕΙΜΑΙ Ο ΠΙΟ ΛΟΓΙΚΟς ΑΝΘΡΩΠΟς ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟς), άλλοι φτιάχνουν δικά τους αλφάβητα και πάει λέγοντας. Ε δεν είναι δα και το πιο περίεργο πράγμα του κόσμου κάποιος που του αρέσει το πολυτονικό!

Επειδή έχω κάποια εμπειρία σε l10n, έχω κατά καιρούς βοηθήσει αρκετό κόσμο να γράψει στο πολυτονικό. Όλα αυτά τα λέω για να μη νομίζετε ότι είμαι ο κακός σατράπης που βλέπει πολυτονικό και αρχίζει να στάζει τηγανιτό αίμα από τα μάτια του.

Επίσης αν κάποιος θέλει να γράφει στο πολυτονικό επειδή είναι ένας κολλημένος αρχαιογκαγκά/καθαρευουσιάνος/άτομο που πιστεύει τα περί Hellenic Quest και δυσλεξίας, τότε είναι για μένα Μέγας Μαλάκας (ΤΜ) αλλά και πάλι είμαι αναγκασμένος να αποδεχτώ ότι δε μπορώ να του απαγορέψω να εκφράζει τις (ηλίθιες) ιδέες του.

Με λίγα λόγια είναι όντως αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη να επιλέγει το σύστημα γραφής που θα χρησιμοποιήσει.

Ωστόσο, δεν είναι καθόλου αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη να καταλαβαίνουν όλοι το σύστημα γραφής του. Με λίγα λόγια γράψτα και σε kanji ρε φίλε άμα θες, αλλά μην περιμένεις να σε καταλάβει και πολύς κόσμος εντός συνόρων.

Το επίσημο σύστημα γραφής ενός κράτους υποτίθεται πως πρέπει να είναι κατανοητό από τους πολίτες του. Είναι αυτό που οφείλει να τους διδάσκει το σύστημα εκπαίδευσης. Όταν γράφω κάτι χρησιμοποιώντας το επίσημο σύστημα γραφής, έχω το δικαίωμα αυτό να γίνεται κατανοητό. Επίσης έχω την απαίτηση το σύστημα γραφής να έχει "σχεδιαστεί" με επιστημονικά και πρακτικά κριτήρια (επιστημονικά και πρακτικά το μονοτονικό είναι εκτός συναγωνισμού για τον ίδιο λόγο που είναι εκτός συναγωνισμού και η δημοτική). Και τέλος, με έναν ιδιώτη που είναι αρχαιογκαγκά δεν έχω πρόβλημα, με ένα κράτος όμως που είναι αρχαιογκαγκά (δηλαδή ουσιαστικά θεοκρατικό) όλοι (εκτός -βραχυπρόθεσμα- από τους αρχαιογκαγκά) θα είχαμε πρόβλημα.

Συνοψίζοντας, όταν μιλάμε για το σύστημα γραφής που χρησιμοποιεί κάποιος

Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει (αλλά έχοντας υπόψη το trade off [γούστο]/[κατανόηση από τους άλλους] για το οποίο κανείς από τους άλλους δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι)
Συναισθηματικά, ιδεολογικά, γενικά μη λογικοκρατικά επιχειρήματα γίνονται απολύτως δεκτά.

Όταν όμως μιλάμε για το επίσημο σύστημα γραφής ενός κράτους

Σε γενικές γραμμές πρέπει να είναι κατανοητό από όλους
Τα πρακτικά και επιστημονικά επιχειρήματα έχουν τον πρώτο λόγο, και τα συναισθηματικά/ιδεολογικά υπόκεινται στη δημοκρατική διαδικασία και στην πολιτική κρίση του καθενός (δηλαδή όντως μετράει ότι όσοι θέλουν πολυτονικό συνήθως το κάνουν για να σπρώξουν την οπισθοδρόμηση).

[θα μου πείτε: μα το πολυτονικό είναι απολύτως κατανοητό (τουλάχιστον ως read-only) από οποιονδήποτε ξέρει να διαβάζει μονοτονικό. Διαφωνώ, γιατί η έννοια της "κατανόησης" δεν αφορά πλέον μόνο ανθρώπους, αλλά και μηχανές. Για μας το "ε" είναι παρόμοιο με το "έ". Για έναν υπολογιστή είναι δύο εντελώς διαφορετικοί αριθμοί. Τρέχα τώρα να βάλεις κανόνες κανονικοποίησης σε αυτό το πράγμα. Επιπλέον το πολυτονικό υποστηρίζεται από το UTF-8 ή άλλα multibyte encodings, όμως υπάρχει τεράστια εγκατεστημένη βάση σε ISO-7, cp1253 ή κουλές κωδικοσελίδες του DOS η οποία δε μεταφέρεται από τη μία μέρα στην άλλη. Τέλος δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το πολυτονικό είναι τόσο εύκολο στην ανάγνωση για άτομα που είναι εξοικειωμένα μόνο με το μονοτονικό (δηλαδή δεν είχαν από τα παιδικά τους χρόνια την τεράστια πολυτονική βιβλιοθήκη των γονιών τους, όπως εγώ).]

[2b continued]

f(x) = g(f(h(x)))

2006-01-23T20:18:00.000+02:00

Μεγάλη κούραση.

Η τιβί έχει αγχωθεί με τα χιόνια(;).

Δε με απασχολεί. Πατάω απλά το mute και χρησιμοποιώ την εικόνα της για να ντύσω το Acid Killer των Infected Mushroom (feat. Xerox).

Ξανακοιτάζω την εικόνα σαν ταινία με το άνωθεν soundtrack.

Πολύ καλύτερα.

Θα το ποστάρω.

1st order logic

2006-01-20T15:20:00.000+02:00

Η διαφορά ανάμεσα στο:

έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να μη σου κάνουν το Χ (Α)

και στο

έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να σου προσφέρουν το Χ (Β)

είναι...

[1) Ξεκινάμε από το (Β):
έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να σου προσφέρουν το Χ
2) Όπου "Χ", θέτουμε "το να μη σου κάνουν το Χ":
έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να σου προσφέρουν το να μη σου κάνουν το Χ
3) Απαλοίφουμε το "προσφέρουν το" (μια και για οποιοδήποτε Χ υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος για τον οποίο συνιστά περιορισμό της ελευθερίας του και άρα "προσφορά" το να μη σου κάνει το Χ, "there is no such thing as free lunch" -μην ξεχνάμε):
έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να μη σου κάνουν το Χ.
4) Επαναλαμβάνουμε αντίστροφα: Ξεκινάμε από το (Α) και όπου "Χ" θέτουμε"το να μη σου προσφέρουν" κλπ.
5) QED]

...καμία απολύτως. Γιατί εφόσον το Χ είναι μεταβλητή, μπορεί να μπει στη θέση του κάτι που περιλαμβάνει μία άρνηση. Και η άρνηση πολλαπλασιάζεται λογικά με τον αριστερό της όρο και μετατρέπει τη θετική διατύπωση σε αρνητική και αντιστρόφως.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν ο όλος διαχωρισμός ανάμεσα σε αρνητικά και θετικά δικαιώματα είναι αντικειμενικά αβάσιμος και άρα ιδεολογικά πολωμένος. Και αυτό φαίνεται -μεταξύ άλλων- από το ότι οι υπερασπιστές του καταλήγουν να κάνουν εντελώς αυθαίρετους διαχωρισμούς ως προς τη φύση της μεταβλητής Χ...

(ας πούμε ανάμεσα σε "δημόσια αγαθά" και "δημόσια παροχή ιδιωτικών αγαθών" [τη στιγμή που η Κοινωνία μπορεί να ορίσει σχεδόν όποιο αγαθό θέλει σαν "μη ιδιωτικό"], ή ας πούμε ανάμεσα σε security και liberty [και 5 γραμμές παρακάτω: "security IS liberty". Ημιάσχετο: τι λύσσα κακιά έχουνε πάθει όλα τα ρηγκανόπουλα και μιλάνε για Newspeak; Anyway...)

...με σκοπό οι αξίες που πρεσβεύουν (κυρίως ιδιοκτησία αλλά γενικά ψιλοαγγλοσαξωνικές αξίες, όπως η μη παρέμβαση του κράτους) να είναι στην πιο ευνοϊκή κλάση, την αρνητική, γιατί αυτή είναι η προτιμότερη στις αγγλοσαξωνικές χώρες και παρέχει εύκολα μεγάλη τεκμηρίωση (μια και έχει από πίσω της common law βασισμένο σε αυτή, διανοητές βασισμένους σε αυτήν, ένα ολόκληρο σύστημα αξιών που δομήθηκε κυρίως με αρνητικές διατυπώσεις). Σεβαστό αυτό, αν και διαφωνώ με πολλές από τις αξίες.

Όμως αυτή η διαφοροποίηση (όπως και οποιαδήποτε άλλη), αλλά και η αντίστοιχη ομαδοποίηση των δικαιωμάτων (με αποτέλεσμα τα νεοφιλελεύθερα να "πέφτουν" στο σωστό σακούλι) παραμένει εντελώς υποκειμενική και (όπως είπα) αυθαίρετη. Δεν τεκμηριώνεται από πουθενά. Στο κάτω-κάτω, κανένα δικαίωμα δεν προκύπτει από λογική πρώτης τάξης. Όλα απαιτούν κάποια "ηθική" στήριξη.

Συνεπώς δεν με πείθει. Προσωπικά θα προτιμήσω ένα καλό κοκτέηλ από "αρνητικά" και "θετικά" δικαιώματα, με βάση το τι μου φαίνεται πιο σωστό να ισχύει και χωρίς να κολλάω τρομερά στη διατύπωση.

Παρεμπιπτόντως την ιδιοκτησία, σύμφωνα με έναν λίγο πιο πολύπλοκο (αλλά εξίσου λογικό) μετασχηματισμό της φυσικής γλώσσας αυτή τη φορά, μπορούμε να τη δούμε σαν το θετικό δικαίωμα στο να στην αναγνωρίζουν όλοι οι υπόλοιποι. Which is why δεν πρέπει να τους έχουμε και πολύ στο φτύσιμο, διότι υπάρχει κίνδυνος να τη δούνε και αυτοί έτσι.

Και στο κάτω-κάτω, δεν είναι το ίδιο το να ζητάς ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα με το να ζητάς δεύτερο κότερο για όλους! Μην τρελαθούμε τώρα. Αυτό φαίνεται πως είναι γενικότερη τάση: οι σοσιαλιστές έχουν στο μυαλό τους κυρίως καταστάσεις του τύπου "οι άνεργοι αξίζουν ένα αξιοπρεπές επίδομα" και οι νεοφιλελεύθεροι απαντάνε σε αυτές με παραδείγματα για άφωνες κομμώτριες που θέλουν να γίνουν Jennifer Lopez... Δηλαδή με strawman interpretations που ρίχνουν πολύ το επίπεδο.

just my $.02.

[context: versutia, lazopolis, e-lawyer (σχόλια από libertarian και e-lawyer), Γιώργος Στρατής , Ιστολόγιον 1 2]

Αφιερωμένο 2

2006-01-20T00:16:00.000+02:00

Χρόνια πολλά Ληδούλα :)

clustering

2006-01-17T00:28:00.000+02:00

Ίσως το πιο αξιοσημείωτο και συγκροτημένο post των τελευταίων ημερών (με την επισήμανση ότι η άκαπνη μαστούρα είναι ακριβώς σαν τη σεξουαλική ικανοποίηση άνευ συντρόφου: ναι μεν επιτεύξιμη, ναι μεν καλύτερη από το τίποτα, αλλά όσο να 'ναι της λείπει αυτό το κατιτίς). Βλέποντας καθημερινά τους τοίχους της Πολυτεχνειούπολης να έχουν γεμίσει Μπελογιάννηδες, για να είμαι ειλικρινής ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω για ποιον ακριβώς λόγο είναι τέλος πάντων τόσο κακό να παραδεχθεί το ΚΚΕ μετά από τόσες δεκαετίες ότι τα καθεστώτα του υπαρκτού δεν ήταν ρε παιδί μου ακριβώς αυτό που θα λέγαμε... παραδεισένια. Να σας πω την αλήθεια καλύτερα που δεν επιτρέπονται τα σχόλια.
Arxedia Media. Και γαμώ.
e-samanos. Μου αρέσουν τα blog με Υψηλό Σκοπό.
When the Smoke is Going Down. Σιγά-σιγά παίρνει μπρος. Αν και πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε: σιχαίνομαι τους Him και ειδικά τον τραγουδιστή τους. Ή μάλλον όχι: ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟΥΣ ΗΙΜ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ ΤΟΥΣ!
Ο Δύων Ανατέλλων. Πολύ καλό περιεχόμενο. Επίσης (άσχετο βέβαια), συνειδητοποίησα ότι ένα κομπιούτερ θα έτρωγε μεγάλο κόλλημα με τον τίτλο. Το "δύων" και το "ανατέλλων" είναι απολύτως ισότιμα από γραμματικής πλευράς και επιπλέον αντίθετα. Ένας άνθρωπος βέβαια γουστάρει, όμως ένα κομπιούτερ θα βραχυκύκλωνε πολύ άσχημα. Πράγμα που δεν θα το πάθαινε π.χ. με ένα "ο ανατελλόντως Δύων" ή "ο δυόντως Ανατέλλων", μόνο που α) δε νομίζω να υπάρχουν τέτοιες γραμματικές δομές για τις συγκεκριμένες λέξεις και β) όπως καταλαβαίνετε χάνεται το νόημα. Τα μέρη αντιτίθενται, το όλον βγάζει νόημα (και μόνο για έναν άνθρωπο). Strange loop;
Papo's log + Papocast: έχει κυρίως techy stuff, αλλά ο Πάρης έχει πολύ ωραία φωνή και οι μουσικές επιλογές του είναι άπαικτες. Ακούστε π.χ. αυτό (που είναι και το 1ο podcast που άκουσα στη ζωή μου).

Καινούρια link

2006-01-15T17:10:00.000+02:00

Το concept (που βλέπετε πάνω δεξιά στην κεντρική σελίδα) το είχα δει και στο Α Δ Ε Ρ Φ Η. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το είχα εκτιμήσει απλά σαν ένα τρομερά cool πράγμα. Δεν είχα δηλαδή σκεφτεί ότι έχει και τεράστια πρακτική σημασία, δηλαδή σου επιτρέπει να μαζέψεις μεγάλες λίστες σε μικρό χώρο.

Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που μπήκα στη διαδικασία: Τους τελευταίους μήνες δεν προσέθετα όσα link θα 'θελα, γιατί αυτό το πράγμα δεξιά ήδη μου την έσπαγε υπερβολικά. Αρχικά σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω selection lists με onchange (), αλλά, ας το αντιμετωπίσουμε: είναι απίστευτα άσχημα και επιπλέον χάνεις τη σημασιολογία των κανονικών υπερδεσμών, γιατί οι διευθύνσεις δεν καταγράφονται σαν href attributes (αλλά σαν value) μια και η υπερσύνδεση πραγματοποιείται με Javascript.

Εδώ αντίθετα πρόκειται για μια κανονική μη αριθμημένη λίστα. Ουσιαστικά η σύνταξη δε διαφέρει σε κάτι από αυτή μιας λίστας που περιέχει υπολίστες, π.χ.

Αρχεία

- Ιανουάριος 2005
- Φεβρουάριος 2005

Meta
- Kubrick for Blogger
- Designed by DiS

Απλώς οι bold υπολίστες γίνονται ορατές μόνο όταν πρέπει. Αυτό γίνεται πολύ εύκολα με CSS. Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το άρθρο και θα τα καταλάβετε όλα. Έχει και παραδείγματα. Δείτε αν θέλετε και τον κώδικα της αρχικής σελίδας του Don't Kiss the Frog σαν παράδειγμα. Στην περίπτωσή μου, η λίστα με το όλο σκηνικό έχει id "froglinks" και επιπλέον βρίσκεται σε ένα DIV με id "sidebar". Μου βγήκε λίγο ο κώλος να τα τοποθετήσω σωστά, λόγω του ότι το default για το sidebar είναι... ανάμεσα στον καφέ τίτλο του blog και το πρώτο άρθρο.

Σημειώνω πως για τον Internet Explorer χρειάζεται μια επιπλέον χακιά Javascript (επίσης τη λέει στο άρθρο). Μ' όλες τις proprietary αηδίες του που ανοίγουν τα άπειρα backdoors, ο Explorer δεν είναι ικανός να κάνει render κάτι τόσο απλό που υλοποιείται με καθαρά τυπογραφικές εντολές μορφοποίησης. Ευτυχώς που τον ήπιε το εν λόγω όραμα.

---
update: κατόπιν χρήσιμου feedback, προσθέτω σε πρώτη φάση τη δυνατότητα το DKTF να φαίνεται με δύο διαφορετικά stylesheets, όπως κάποτε το CrazyMonkey. Αυτά είναι το Funky Spartan που είναι το προκαθορισμένο και το No animation που είναι αυτό που λέει το όνομά του. Μαζί με την επιλογή No Style, μας κάνουν 3 τρόπους να φαίνεται το DKTF:

(Funky Spartan)

(No animation)

(No style)

Όσοι έχετε Firefox, επιλέξτε το stylesheet που θέλετε από το μενού View->Page Style. Όσοι έχετε Konqueror από το View->Use Stylesheet. Όσοι έχετε Explorer, σοβαρευτείτε.

The Mall Revisited

2006-01-12T13:52:00.000+02:00

Δεν τα ήξερα όλα αυτά[*].

Το καλό είναι ότι ένα 95% των περιοίκων θα ανήκαν στους μαλάκες που ήταν υπέρ των Ολυμπιακών Αγώνων: η Κόλαση είναι στη Γη, ζώα.

Το κακό είναι βέβαια το υπόλοιπο 5% που δε χρώσταγε τίποτα να πληρώσει με τέτοιον τρόπο την τελευταία μας Μεγάλη Ιδέα (τρέμω για την επόμενη): η Κόλαση είναι στη Γη και δεν ενδιαφέρεται αν φταις ή όχι.

[*] αν το έχει αναφέρει και κάποιος άλλος ας το πει, έψαξα λίγο στο monitor και δεν βρήκα τίποτα.

Περί μνήμης (conclusion)

2006-01-08T05:03:00.000+02:00

Θα έχετε ίσως δει παλιές φωτογραφίες, από αυτές που πήγαινες και στηνόσουν μπροστά στο φωτογράφο για να έχεις την πόζα μια ζωή. Βλέπετε υπήρξε μια εποχή που η φωτογραφία ήταν υπερδιαστημική τεχνολογία για τα δεδομένα της Ελλάδας. Δε μπορούσε να την κατέχει ο καθένας όπως σήμερα. Οπότε φωτογράφηση είχε μόνο σε σημαντικές περιστάσεις: γενέθλια, γάμους, εκδρομές (εξίσου σπάνιο γεγονός) και τέτοια.

Χαζεύω αυτή τη στιγμή μια τέτοια φωτογραφία, που έχει τραβηχθεί στα τέλη της δεκαετίας του '20. Είναι πραγματικά μία από τις πιο ωραίες φωτογραφίες που έχω δει στη ζωή μου: δυο μπόμπιρες, 2-3 ετών, μάλλον αγουροξυπνημένοι ρίχνουν ελαφρώς ενοχλημένες ματιές στο φακό. Ένα τρίτο, γύρω στα 7, τα αγκαλιάζει με προστατευτικό ύφος, λες και είναι ο μπαμπάς τους. Το όλο αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό. Δεν έχω άλλη λέξη να το περιγράψω. Είναι μια πολύ τρυφερή εικόνα.

Η φωτογραφία είναι ακόμα πιο αξιοσημείωτη, γιατί τραβήχτηκε με έξοδα της μάνας τους, που κάθε άλλο παρά της περίσσευαν εκείνον τον καιρό τα λεφτά. Βλέπετε, όταν ήταν έγκυος στο μικρότερο από τα πιτσιρίκια, έχασε τον άντρα της. Και παρ' όλο που είχε δική της δουλειά (ήταν δασκάλα), πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για τότε, όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να τα βγάλει πέρα μια χήρα με τρία παιδιά στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Γι' αυτό και το μεγαλύτερο αγκαλιάζει τα δύο μικρότερα με πατρικό ύφος: στ' αλήθεια ήταν πλέον ο "πατέρας" τους, ή τουλάχιστον έτσι έκρινε με το 7χρονο μυαλουδάκι του.

Μετά μια άλλη φωτογραφία: Πάσχα 1939. Ο 7χρονος προστάτης είναι πλέον ένα 17χρονο παληκαράκι, και γυρίζει τη σούβλα. Τα αδέρφια του, η μάνα του, και κάποιοι άλλοι συγγενείς και φίλοι χαμογελούν στο φακό.

Αυτή η φωτογραφία είναι ακόμα πιο αξιοσημείωτη, γιατί ήταν το τελευταίο ευτυχισμένο Πάσχα που πέρασαν όλοι αυτοί για πολλά χρόνια. Λίγους μήνες μετά ήρθε ο πόλεμος, αλλά αυτό ήταν -από πολλές απόψεις- το λιγότερο. Γιατί λίγο μετά από εκείνο το Πάσχα, το μεγαλύτερο αδερφό τον χτύπησε η αρρώστια των φτωχών, η φυματίωση, και πέθανε πριν καν κλείσει τα είκοσί του χρόνια.

Τώρα η μητέρα βρέθηκε σε ακόμα πιο δύσκολη θέση, γιατί βρέθηκε ξανά ολομόναχη με 2 ανήλικα, πάνω που ο μεγάλος της γιος θα τη βοηθούσε λίγο παραπάνω. Και καλά που είχε τα δύο ανήλικα, αλλιώς αποκλείεται να μην τρελαινόταν.

Το χειμώνα του '41-'42 τον έβγαλαν πάρα πολύ δύσκολα, όπως όλη η Αθήνα. Στη συνέχεια τα πράγματα βελτιώθηκαν, αλλά δεν υπήρχαν λεφτά ούτε για δείγμα. Εδώ σήμερα είναι χάλια ο μισθός του δασκάλου, σκεφτείτε στην κατοχική Αθήνα! Παρ' όλα αυτά τα κουτσοβολέψανε. Και πάντα η μητέρα τους (και αυτή τη νοοτροπία πέρασε στα παιδιά της) προτιμούσε να κόβει ακόμα και από τα βασικά, παρά από τη μόρφωση των παιδιών της. Είμαι της γνώμης πως αυτό οφείλεται στο ότι η δικιά της μόρφωση ήταν το μόνο που την έσωσε από την ολική εξαθλίωση: όσο χάλια και να πληρωνόταν, τουλάχιστον είχε μια μόνιμη και αξιοπρεπή δουλειά.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι το 1946, όταν κούλαρε λίγο η κατάσταση στην πόλη (γιατί ο Εμφύλιος μεταφέρθηκε πιο έξω), οι δύο γιοι, 19 και 23 χρονών αντίστοιχα, μπήκαν στο Πανεπιστήμιο. Ο μικρός στο ΕΜΠ και ο μεγάλος στη Νομική. Και ταυτόχρονα έκαναν δουλειές του ποδαριού και όλα φαίνονταν να βαίνουν σχετικά καλώς. Αυτό δεν κράτησε πάνω από μερικούς μήνες, γιατί ο μικρός έπαθε κι αυτός φυματίωση και γρήγορα κρεββατώθηκε, και πριν το καλοκαταλάβουν άρχισαν σιγά-σιγά να ετοιμάζονται για νέα κηδεία.

Ωστόσο ο μικρός θα αποδεικνύονταν ασυνήθιστα τυχερός, γιατί ο μακαρίτης ο πατέρας του είχε έναν σχεδόν συνομήλικό του θείο που από το 1910 την είχε κάνει για Αμερική. Ο θείος ήταν τυπική περίπτωση μετανάστη της εποχής: έφυγε χωρίς δραχμή στην τσέπη και χωρίς να γνωρίζει καν τη γλώσσα, σε μια ηλικία που σήμερα θεωρούμε μάλλον παιδική. Στην Αμερική αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του (από Μανώλης σε Michael) και για να μην τα πολυλογούμε έπλενε πιάτα με την ψυχή του και είχε κι από πάνω και τους Αμερικανούς να τον αντιμετωπίζουν σαν όρθιο σκατό. Αλλά στις αρχές του 1947 είχε καταφέρει να μην τον απασχολεί το θέμα της επιβίωσης και να μην ξεχωρίζει ιδιαίτερα από τους άλλους Αμερικάνους (γιατί είχε γίνει πλέον κι αυτός ένας τέτοιος: ποτέ δεν επέστρεψε στην Ελλάδα). Και το κυριότερο, φρόντιζε να ενημερώνεται για το τι γινόταν γύρω του. Έτσι, όταν έμαθε ότι το ανιψάκι του πέθαινε από φυματίωση, θυμήθηκε ότι πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο του New Jersey είχε απομονωθεί μια ουσία, η στρεπτομυκήνη: το πρώτο αντιβιωτικό που καταπολεμούσε τη φυματίωση. Έκανε τα κονέ του, προμηθεύθηκε μερικές δεκάδες αμπούλες και κατάφερε να τις στείλει στην Ελλάδα, μαζί με οδηγίες για τους γιατρούς.

Σαν πρώτο αποτέλεσμα, ο μικρότερος αδερφός τη γλίτωσε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή (και μάλιστα πρέπει να ήταν από τους πρώτους στην Ελλάδα που θεραπεύθηκαν από φυματίωση, εκτός αν η στρεπτομυκήνη ήταν ήδη διαθέσιμη και στη χώρα μας, αλλά χρειαζόσουν χοντρό βύσμα, πράγμα που θεωρώ εξόχως πιθανό).

Σαν δεύτερο αποτέλεσμα, υπάρχω εγώ σήμερα και πληκτρολογώ αυτό το κείμενο.

Γιατί αυτός ο 19χρονος ετοιμοθάνατος πιτσιρικάς του 1946 ήταν ο παππούς μου, που φέτος κλείνει αισίως τα 79 του χρόνια.

Αν δεν υπήρχε αυτός ο μετανάστης, δε θα υπήρχα εγώ. Τόσο απλά.

Έχω ονειρευτεί κάποια στιγμή που θα έχω αρκετά λεφτά, να πάω στο Illinois και να αφήσω 11 λουλούδια στον τάφο του, αφού πρώτα τον βρω. Ένα για τον παππού μου, τρία για τα παιδιά του παππού μου, εφτά για τα παιδιά των παιδιών του παππού μου. Κι αν έχουν υπάρξει κι άλλα παιδιά ως τότε, θα υπάρξουν κι άλλα λουλούδια. Αλλά δεν ξέρω αν θα βρω τον τάφο, ή αν θα υπάρχει. Αυτά έτσι κι αλλιώς συμβαίνουν μόνο στις ταινίες.

Anyway...

Αγαπητοί (τρόπος του λέγειν) Ρατσιστές Συνέλληνες (μπλιαχ):
Βλέπετε (εσκεμμένο το β' πρόσωπο γιατί εγώ ΔΕΝ το κάνω) το μετανάστη δίπλα σας και δε συνειδητοποιείτε ότι αυτός είναι ένας άνθρωπος όπως εσείς, που πίσω του έχει αφήσει αγαπημένα μέρη και πρόσωπα και ήρθε εδώ για να βρει κάτι καλύτερο. Και υφίσταται καθημερινά προσβολές και τρώει το σκατό με το κουτάλι, όμως μπορεί να υπάρχουν στην πατρίδα του άνθρωποι για τους οποίους θα αποδειχθεί άγγελος. Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που βασίζονται στα εμβάσματά του για να μην πεθάνουν από την πείνα. Και σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που τον σκέφτονται και λένε "κοίτα τον τυχεράκια, τη γλίτωσε από το σκατόλακκο".

Σας πιπιλίζουν το μυαλό με ένα σωρό εθνικιστικές μαλακίες, με αποτέλεσμα να νομίζετε ότι οι ξένοι είναι κάποιου είδους "στρατός" που έχει αφεθεί να εισέλθει (αν όχι μεταφερθεί) από κάποιους που απεργάζονται την καταστροφή του έθνους μας και την αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας και τέτοια. Ναι, ξύπνησε μια μέρα ο Αλβανός και είπε "ρε δεν πάω να φτιάξω μια μειονότητα για να πάρω πίσω την Ήπειρο από τους Έλληνες"... Πόσο ΗΛΙΘΙΟ ακούγεται αυτό; Πόσο ΗΛΙΘΙΟΣ είναι αυτός που το πιστεύει; Ή μήπως επειδή αυτός μες στη μιζέρια του κάθεται και ονειρεύεται Μεγάλες Ελλάδες και τέτοια για να ξεχνάει τα χάλια του, νομίζει ότι όλοι κάνουν το ίδιο; Και μάλιστα εκείνοι που αποδεδειγμένα προτίμησαν να κάνουν μια νέα αρχή αντί να κλαψομουνιάζονται με τα χάλια τους.

Όπως και να 'εχει, και για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, εγώ όλα αυτά περί εθνικής ταυτότητας τα ακούω βερεσέ, για τον εξής απλούστατο λόγο:

"Θυμάστε" (και καλά) 1.000.000 λόγους να μισείτε ή να αισθάνεστε ανώτεροι από τους Τούρκους, τους Αλβανούς, τους Εβραίους, τους Καθολικούς, κύριος οίδε ποιους άλλους, για πράγματα που συνέβησαν από 80 έως (στις πιο κλινικές περιπτώσεις) 2.500 χρόνια πριν γεννηθείτε.

Αλλά δε θυμάστε σε τι κατάσταση ήταν οι ίδιοι σας οι πατεράδες και οι παππούδες μέχρι πριν 30 χρόνια (και σε ορισμένες περιοχές μέχρι πριν 15 χρόνια. Ή μήπως νομίζετε ότι η εσωτερική μετανάστευση δεν είναι μετανάστευση;). Να τη χέσω λοιπόν την "ταυτότητά" σας, έθνος κομπλεξικών! Και στο κάτω-κάτω, καλύτερα να μην αρχίσω να γράφω για το τι φυλετικό και πολιτισμικό μπαστάρδεμα έχει πέσει σε τούτα εδώ τα χώματα τα τελευταία 4000 χρόνια (ΑΔΙΑΚΟΠΑ) ώστε να προκύψει αυτό που είστε (και όχι αυτό που ΝΟΜΙΖΕΤΕ ότι είστε) γιατί δε μου φτάνουν ούτε 20 χέρια.

Θα μου πείτε "αυτά τα λες εσύ J95, από τη middle class άνεσή σου".

Σας απαντάω λοιπόν ότι τη middle class άνεσή μου, μαζί με όλην την ύπαρξή μου, την οφείλω σε κάποιο ρακένδυτο που πήρε το πλοίο για το Ellis Island πριν ενενηντατόσα χρόνια.

Και δεν το ξεχνάω αυτό.

ΥΓ: δε δημοσιεύω τις φωτογραφίες για ευνόητους λόγους. Επίσης οι χρονολογίες (με εξαίρεση το 1946) μπορεί να μην είναι 100% ακριβείς, διότι δεν παίζει να ξυπνήσω κάποιο μεγαλύτερο για να τις τσεκάρω :)

sic transit (3)

2006-01-07T15:41:00.000+02:00

Σήμερα η -πολύ καλή εκπομπή- "Μηχανή του Χρόνου" στον ALPHA μας ταξίδεψε στην εποχή που ο Χαρδαβέλας ήταν ένας νεαρός δημοσιογράφος που πολεμούσε τη δεισιδαιμονία. Αν είχε για τα θέματά του το 1/100 του σκεπτικισμού με τον οποίο αντιμετώπισε την "Αγία" Αθάνασία του Αιγάλεω, οι τωρινές εκπομπές του θα ήταν εξαιρετικές.

dead end

2006-01-04T18:50:00.000+02:00

[techy stuff. Οι μη techy τύποι παρακαλούνται να προσπεράσουν]

Ωραία, έχω ψάξει πιστεύω παντού, οπότε ήρθε η ώρα να πω τον πόνο μου:

Υπάρχει ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ βιβλιοθήκη open source (ή να παίζει σε open source) στην οποία να μπορείς να επεξεργαστείς προγραμματιστικά ένα βιντεάκι (mpeg, avi, mov, δε με νοιάζει) καρέ-καρέ; Π.χ. να ζωγραφίσεις σε όλα τα καρέ ένα animated logo ή ένα timer; Και να υπάρχουν κάπου βασικές οδηγίες για το πώς να το πετύχεις;

Το μόνο που έχω βρει και φαίνεται να είναι πολλά υποσχόμενο είναι το Java Media Framework, αλλά η τεκμηρίωσή του δεν είναι στα επίπεδα που μας έχει καλομάθει η Sun (ούτε καν αξιοπρεπή σχόλια στα παραδείγματα δεν έχει). Και το κυριότερο: δοκίμασα να τρέξω 1-2 παραδείγματα και μου φαίνεται ότι δε δουλεύει και τόσο καλά, τουλάχιστον σε Linux. Π.χ. ενώ θα έπρεπε να βλέπω τη φάτσα του Σαντάμ για δέκα δευτερόλεπτα, βλέπω ένα μπλε πράγμα. Και δε νομίζω να έχω κάνει κάποιο λάθος, αν σκεφτείς ότι δεν άλλαξα τίποτα από τον κώδικα του παραδείγματος...

Βλέπετε les business άνοιξαν και πρέπει να σχεδιάσω ένα κατανεμημένο σύστημα που θα κάνει batch processing σε ΠΟΛΛΑ βίντεο (input: 1000 ώρες ημερησίως, output: 100 ώρες ημερησίως σε VideoCD). Υπόψη: όχι ιδιαίτερα εξεζητημένο processing. Και έχουμε το εξής πρόβλημα:

Σε open source μπορείς να στήσεις πολύ εύκολα ένα κατανεμημένο σύστημα με ελάχιστο κόστος (πολύ βασικό) και πολύ καλή αξιοπιστία και scalability (ας πούμε το NFS είναι κατά πολύ ανώτερο του SMB για shared filesystem).
Υπάρχει το DirectShow που σου επιτρέπει να κάνεις σχεδόν παπάδες με βιντεάκια, αλλά παίζει μόνο στα ακατανόμαστα.
Πρόβλημα.

Βέβαια δεν είναι και τόσο σκούρα τα πράγματα: μπορώ πάντα να βάλω καμιά δεκαριά μηχανήματα με Linux να χειρίζονται τα δεδομένα και να παράγουν τα τελικά VideoCD, και 3-4 WinXP να κάνουν την επεξεργασία καρέ-καρέ που θέλω (δεν είναι δηλαδή εκεί το bottleneck), αλλά μου προξενεί εντύπωση ρε παιδί μου: να υπάρχει μόνο το JMF κι αυτό μισό;

Μου φαίνεται πως οι πατέντες μας έχουν κάνει μεγάλη ζημιά.

2005-12-30@The Mall

2006-01-02T17:52:00.000+02:00

1) Πρέπει να γαμάει πολύς κόσμος κάθε μέρα χάρη στο The Mall. Με αυτούς τους ρυθμούς, σε 3-4 μέρες ΟΛΑ τα πιτσιρίκια του λεκανοπεδίου θα έχουν εμπεδώσει το "make love not war" και η διαμάχη βου-που/δου-που θα έχει λήξει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
2) Σκέφτηκα ότι παίζει να είμαι αγοραφοβικός, όμως μετά συνειδητοποίησα ότι με τόσο πολύ κόσμο, ανώμαλοι είναι μάλλον αυτοί που δε φρικάρουν.
3) Είδα ένα γέρο που προσπαθούσε να καταλάβει τι του γινόταν, στα πρώτα 2 μέτρα μετά την πόρτα. Γύρω του κόσμος έμπαινε κι έβγαινε με ρυθμό 5 ατόμων/sec. Κατά τη γνώμη μου ο παππούς ζούσε εκείνη τη στιγμή το πνευματικό αντίστοιχο της εμπειρίας ενός παλαιοημερολογίτη παπά, αν τον ποτίσουν με acid και τον διακτινίσουν στη γέφυρα του Εντερπράιζ εν μέσω εκατομμυρίων ζόμπι. Κάποια μέρα θα είμαι κι εγώ 70 χρονών και ένας διάολος ξέρει πόσο γρήγορα και περίεργα θα είναι όλα γύρω μου.

Κατά τα άλλα: βαρετό.

Και πολύ φθηνό κόλπο ΙΜΗΟ να πρέπει να διασχίσεις σχεδόν όλα τα μαγαζιά προκειμένου να πας από τον έναν όροφο στον άλλον. Και έπρεπε να είχε περισσότερες ταμπελίτσες που να λένε πού είναι το Fnac.

Αυτά. Ήθελα να γράψω κάτι μαλακίες για τα εξελικτικά φαινόμενα αλλά βαριέμαι.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία: "The Mall-άκας".

2006: προκαταρκτική αξιολόγηση

2006-01-01T00:24:00.000+02:00

μου έπεσε το φλουρί και τα κονόμησα βαρβάτα.

Όλα δείχνουν πως επιτέλους έχουμε να κάνουμε με μία χρονιά που ξέρει να φέρεται.

Προς 2005: Ουστ γαμιόλικο!

γιατί το southpark είναι υπέρτατο

2005-12-27T18:24:00.000+02:00

Όσο κι αν προσπαθήσαμε, δεν καταφέραμε να ξεγελάσουμε κανέναν.

1ον αυτό που περνάμε δεν είναι Χριστούγεννα, είναι μια άχρονη δίνη στην οποία έχουμε οικειοθελώς παγιδευτεί, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχουμε κανέναν να κατηγορήσουμε για το κατάντημά μας πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό.

2ον δεν έχει νόημα να υποκρινόμαστε, κάτω από το χίππικο περιτύλιγμα που επιμελώς υφαίνουμε από την Παρασκευή, αχνοφαίνονται τα σάπια πλοκάμια της μικροαστίλας.

Η αλήθεια είναι πολύ πικρή αλλά ποτέ δε διστάσαμε μπροστά σε κάτι τέτοια. Καιρός να βροντοφωνάξουμε το τέλος της υποκρισίας:

Είμαστε τέσσερα τρομαγμένα ποντικάκια που φοβούνται τους κλέφτες.

Το ζήτημα φυσικά τέθηκε σε ψηφοφορία. Ακούστηκαν όλες οι απόψεις και ο καθένας εξέθεσε με τον καλύτερο τρόπο την κοσμοθεωρία του. Κατόπιν, με ψήφους 2 υπέρ και 2 λευκές, εγκρίθηκε πανηγυρικά το σχέδιο δράσης.

Θα χωριστούμε σε δύο ομάδες, την Team A και την Team B. H Team A αποτελείται από εμένα, το Τζίσους και τη Μ13. H Team B αποτελείται από τον Ερρίκο, το Ρούντι και τον Κένι (νοερά). Ρόλος της Team A είναι να καθήσει αραχτή στη ζεστή σαλονάρα μπροστά από το τζακουλίνι και να προσπαθήσει να μην ασχολείται καθόλου με τα τρομερά πράγματα που συμβαίνουν Εκεί Έξω. Αντιθέτως θα πρέπει τα μέλη της να έχουν καθαρό μυαλό προκειμένου να μπορούν να απαντήσουν σε καίρια ερωτήματα για το μέλλον της χρονοδίνης μας. Ήτοι: λειτουργεί ο ελληνικός καφές σαν υποκατάστατο του καφέ φίλτρου, αν ο δεύτερος έχει τελειώσει;

Η Team B αντιθέτως έχει ως ρόλο της το να κάτσει έξω στο κρύο και να λειτουργήσει ως ζωντανό ανάχωμα στις επιθέσεις των πολιορκητών μας. Τα μέλη της δε θα διστάσουν να προβάλλουν το ίδιο τους το σώμα σαν εμπόδιο στα ψυχρά και κοφτερά μαχαίρια του εχθρού δίχως στιγμή να λογαριάσουν την προσωπική βολή τους. Είναι πραγματικά αξιοζήλευτη η αυτοθυσία τους, για να μη μιλήσω για τον ηρωισμό τους. Και στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς αυτό: μας έκλεψαν όλη τη δόξα τα μουνιά. Ενώ εμείς προσφέρουμε τα μυαλά μας και κάνουμε όλο το βαρετό paperwork, χωρίς το οποίο όμως να δούμε αν θα τους ήξερε η μαμά τους τους κ.κ. "ήρωες"!

Στο περιθώριο αυτών των σημαντικών εξελίξεων συζητήθηκαν κάποια δευτερεύοντα ζητήματα. Πρώτον η εμπορικότητα. Δεύτερον το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Τρίτον το γεγονός της παντελούς απουσίας ενημέρωσης για τα τεκταινόμενα στον πλανήτη (η τιβί έχει χρησιμοποιηθεί μόνο για τη θέαση προσφάτως παραχθέντων videocd με southpark). Οι απαντήσεις στις οποίες καταλήξαμε -μπορώ να πω σχετικά αβίαστα- είναι "χρώματα", "του την παίξαμε" και "σίγουρα μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους για 1-2 μέρες" αντιστοίχως.

Όταν η δίνη διαλυθεί, θα έχουμε 2006 και όλα θα στροβιλίζονται με 200 χιλιόμετρα την ώρα. Δε μασάμε όμως.

photo: team a

Corpse Bride

2005-12-23T01:01:00.000+02:00

Βαθμολογία:
*********************************************************

Ur-fascism

2005-12-21T04:49:00.000+02:00

Τρομερό κείμενο. Απίστευτο που δεν το είχα πάρει χαμπάρι τόσα χρόνια.

η πουτάνα η μοίρα

2005-12-20T21:07:00.000+02:00

When all is said and done, τα σημεία του πολυτονικού περιγράφουν μία προφορά των νεοελληνικών λέξεων που δεν είναι η νεοελληνική (εκτός αν προφέρει κανείς σας "τωι θεώι" και όχι "τω θεώ"). Αν περιέγραφαν την προφορά των νεοελληνικών λέξεων στα Dagbani, κανείς δε θα ασχολούνταν με την απώλεια αυτής της μαλακίας. Μόνο και μόνο επειδή περιγράφουν την προφορά των λέξεων στην Αττική Διάλεκτο (Δηλαδή Τη Γλώσσα Που Μίλούσαν Οι Έλληνες Όταν -ΚΑΙ ΚΑΛΑ- Γαμούσαν), είμαστε υποχρεωμένοι να πιάνουμε ατελείωτες συζητησούλες με τον κάθε πυροβολημένο εν έτει 2005 που λέει και ο Dark Angel.

Πάρτε το χαμπάρι: πολυτονικό = καθαρεύουσα = αττικισμός.

Και στο συλλογικό μυαλό της αναδυόμενης οντότητας που λέγεται Ελληνισμός, ο αττικισμός εδώ και 2000+ χρόνια παίζει -με αξιοζήλευτη πραγματικά σταθερότητα και συνέπεια- το ρόλο του συλλογικού Αλτσχάιμερ: άρνηση του παρόντος και ατελείωτο χάσιμο σε ένα -ως επί το πλείστον φανταστικό- ιδανικό παρελθόν.

interlude: meta

2005-12-20T15:30:00.000+02:00

Λέει η Κωνσταντίνα να μετακράξω επειδή γίνεται της πόπης.

Το κακό είναι ότι δε μπορείς να μετακράξεις αν στο πιο κάτω επίπεδο δε βρίσκεται κάτι της προκοπής.

Ελάτε λίγο στη θέση μου. Τι είμαι; Είμαι τίποτα παραπάνω από ένα αθώο και ανυποψίαστο πιρπιρίνι που του έχουν πει ότι γίνεται της Πόπης, έχει πάρει τη λεμονάδα του και τη σακουλίτσα με τα ποπκόρν του, έχει αράξει μπροστά στην υπολογιστάρα του να χαζέψει και αντί για ποπικές καταστάσεις διαβάζει:

"αντιγραφές", "εγώ η ντίβα", "εγώ εγώ εγώ με ολίγη από BB για τηλεθέαση", "είμαι αθώα", "κακέ άνθρωπε", "wanna fuck desperately", "wanna fuck more desperately", "κοιτάξτε πόσο cool νομίζω ότι είμαι", "κακοί άνθρωποι", "τι θα γίνει με εκείνο το fuck που λέγαμε;", "πόσο μαλάκες ήταν οι πρώην μου", "οι άλλοι σαν προβολή του εαυτού μου", "βλακώδεις προλήψεις" και βέβαια "ο πιο πλάγιος τρόπος με τον οποίο ειπώθηκε ποτέ το 'θέλω να την έχει μεγάλη'".

Μετά πάει το πιρπιρίνι μας (i.e. moi) παραδίπλα και διαβάζει:
"αχαχούχα", "χιχιχιχιχι", "ΠΑΣΟΚ", "χιχιχιχι (ξανά)", "Τσαγκαρουσιάνος, free papers και blogs blogs blogs", "παλαιοκρασάς", "παλαιοκρασάς (ξανά!)", "έχουμε τετράγωνα αρχίδια εμείς", "...και γουστάρουμε", "Τσαγκαρουσιάνος, free papers και blogs blogs blogs", "ΠΑΣΟΚ", "free papers και blogs blogs blogs (παραδόξως άνευ Τσαγκαρουσιάνου)", "free papers και blogs blogs blogs", "όταν μάθω social networks μπορεί και να μην εντυπωσιάζομαι τόσο από το ότι όσο πέφτει το επίπεδο ανεβαίνει το ενδιαφέρον" και "Εγώ, ο Blogger".

Πιθανόν το πιρπιρίνι να την υποψιαστεί τη δουλειά και να κάτσει να το ψάξει επιστημονικά το θέμα. Κάνοντας π.χ. μια απλή ανάλυση στις συχνότητες των λέξεων, διαπιστώνει ότι στο 1ο site η λέξη "εγω" εμφανίζεται όχι λιγότερες από 58 φορές ενώ η λέξη "ειμαι" εμφανίζεται 73. Παραδόξως, η λέξη "εγωιστης" εμφανίζεται μόλις μία φορά, αλλά αρκεί για να βγει η περίληψη του όλου πράγματος: "εγώ είμαι εγωιστής". Και αυτό δεν είναι παρά το 1% της αλήθειας. Προτεινόμενη βιβλιογραφία.

Στο 2o site τα πράγματα είναι σαφώς λιγότερο εγωκεντρικά. Έχουμε π.χ. τη λέξη "voice" 30 φορές, ενώ τη λέξη "LiFO" μόλις 12 (ακόμα και ο "Τσαγκαρουσιάνος" την ξεπερνά με 13 αναφορές). Top of the top θα ήταν η λέξη "ΠΑΣΟΚ" με 25 συμμετοχές, αν δεν υπήρχε αυτό το εντυπωσιακό 40άρι της λέξης "Παπανδρέου". Τώρα, γιατί αυτό το διαβάζουν 1.000.000 άτομα τη μέρα; Αυτή θα ήταν μια πολύ εύλογη απορία αν δε ζούσαμε σε μία χώρα όπου το 90% ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το 99,5% γελάει με τα ίδια αστεία κάθε χρόνο στις επιθεωρήσεις που παίζονται σε επανάληψη. Πάμε πάλι όλοι μαζί: σε οποιοδήποτε ζήτημα επιλογής, η πλειοψηφία έχει πάντα άδικο γιατί οι περισσότεροι είναι ΜΑΛΑΚΕΣ. Για τον πούτσο άτομα. Ελεεινά ηλίθιοι. Πώς το λένε ρε παιδί μου; Ζώα.

Εξοπλισμένο με αυτή τη γνώση το πιρπιρίνι, προχωράει παραδίπλα. Παραδίπλα, ανάμεσα σε πολύ ωραία ποστάκια με τραγουδέιρος μπορούμε να διαβάσουμε "σας τα 'λεγα εγώ", "σας τα 'λεγα εγώ", "ο σατανικός πιτσιρικός", "ο σατανικός πιτσιρίκος", "ΣΑΣ ΤΑ 'ΛΕΓΑ ΕΓΩ", "είδατε πόσο εύκολο είναι να γίνει κανείς πιτσιρίκος[*]", "σας τα 'λεγα εγώ"... you get the idea. Περιττό να πω ποια είναι η λέξη που εμφανίζεται περισσότερες φορές στο κείμενο.

Το πιρπιρίνι αποφάσισε ότι βαριέται και μέχρι ο φίλος του ο Mac να ξεκολλήσει ολίγον τι, θα πάει να ζήσει πιο cool καταστάσεις. πρέπει να καταλάβουμε όλοι τι σημαίνει να είσαι cool. cool είσαι όταν έχεις πολλές μικρές κοφτές ισοπεδωτικές προτάσεις με μίνι-παραλληρήματα υποτυπώδους σαρκασμού κάθε τόσο αυτό δίνει ένα βίαιο "δε μασάω τον πούτσο μου" ρυθμό στο λόγο σου. ειδικά αν δεν ξεκινάς τις νέες προτάσεις με κεφαλαίο. βασικά το ύφος που πρέπει να έχεις στο μυαλό σου είναι αυτό που έχουν διάφοροι καλτ ψευδοφιλόσοφοι των '90s (όπως τουλάχιστον προωθήθηκαν από το Χόλυγουντ και το MTV). δεν ξέρω αν θυμάστε ένα μαλάκα που στα βραβεία του MTV τον είχε σε ένα βιντεάκι να κοιτάζει την κάμερα θυμωμένος και να μουρμουρίζει κάτι ασυναρτησίες. ε αυτός ήταν cool. και τώρα που το σκέφτομαι αυτές δεν είναι cool καταστάσεις. είναι ακριβώς τόσο cool όσο καταφέρνεις να γίνεις αν σε παρατήσει η γυναίκα σου και μετά πιεις με τους φίλους σου στο κότερο λίγο scotch on the rocks. δηλαδή μηδέν γιατί δεν έχεις κότερο και είναι μαλακία να είσαι ένας μεθύστακας. ο μόνος cool στην όλη υπόθεση είναι η βιομηχανία ποτών που σου τα παίρνει ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ. Κατά τα άλλα ομολογώ ότι αυτό το μπλογκ έχει αρχίσει να μ' αρέσει, ίσως γιατί αν αγνοήσεις το υφάκι δε λέει και τόσο ηλίθια πράγματα, ίσως (πιθανότερο) γιατί κι εγώ έχω γαλουχηθεί με MTV και Χόλυγουντ.

Καλά, το "Πόλεμος στον Παιδικό Σταθμό: Θρησκεία εναντίον Επιστήμης" απαξιώ να το σχολιάσω, πάντως σαν πιρπιρίνι που είμαι διασκέδασα αρκετά. Μερικοί είναι συγκροτημένοι. Οι περισσότεροι είναι ταλιμπανοειδή. Βλ. θεώρημα για τους περισσότερους λίγο πιο πάνω.

Λοιπόν πέντε λογάκια τώρα: τη θυμάστε την εντροπία που έλεγε ο Lao; Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως τι είναι εντροπία. Σε οποιοδήποτε θερμοδυναμικό σύστημα έχεις ενέργεια που μπορεί να μετατραπεί σε κάτι πιο χρήσιμο (π.χ. χημική ενέργεια στα κάρβουνα που μπορεί να μετατραπεί σε θερμότητα) και έχεις και ενέργεια που μετατρέπεται πιο δύσκολα σε κάτι χρήσιμο (π.χ. τη θερμότητα που αν πας να την κάνεις ηλεκτρικό ρεύμα έχεις 80% απώλειες, πάλι σε θερμότητα). Σε κάθε σύστημα στο οποίο δεν εισάγεται αρνητική εντροπία (ενέργεια "καλής ποιότητας") απ' έξω, η εντροπία ανεβαίνει (γιατί όλες οι μετατροπές ενέργειας μέσα στο σύστημα είναι προς την κατεύθυνση της αύξησης της εντροπίας). Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι το σύστημα καταντάει μια άμορφη δυσκίνητη κι ελεεινή σούπα από σκατά που δεν κουνιέται ούτε για πλάκα. Βλέποντας τη μπλογκόσφαιρα σα θερμοδυναμικό σύστημα, τις νέες ιδέες σαν αρνητική εντροπία και την αλληλομφαλοσκόπηση σαν διαδικασία εσωτερικής ανακατανομής της ενέργειας (που είναι η πληροφορία) καταλαβαίνετε όλοι τι εικόνα μπορεί να δώσει το monitor σε 1-2 μήνες αν συνεχίσουμε να ασχολούμαστε ο ένας με τις μαλακισμένες εμμονές του άλλου. Δεν είστε άνθρωποι, (δηλαδή είστε, αλλά πρωτίστως...) είστε site. Συνειδητοποιήστε -αν γίνεται- πόσο ηλίθιο είναι ένα site να τσακώνεται με ένα άλλο site (προσοχή: όχι να διαφωνεί, έστω και σε έντονο ύφος. Να τσακώνεται.). Όταν ο Μάκης και η "Ε" μπήκαν σε πόλεμο λάσπης, σε όλους μας φάνηκε αποκρουστικό. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ισχύουν διαφορετικά κριτήρια για το provatos.blogspot.com και το mousici.blogspot.com για να πω ένα τυχαίο παράδειγμα; Γιατί ο Χαρδαβέλλας όταν αυτολιβανίζεται και τον λιβανίζουν οι καλεσμένοι του είναι τηλεσκουπίδι, ενώ ο Πιτσιρίκος όταν καμαρώνει για τις προτάσεις που δέχθηκε και από κάτω έχει 10 σχόλια να του λένε "είσαι ο καλύτερος" είναι το καλύτερο blog που υπάρχει; Βλακείες. Τηλεσκουπιδιάρικη συμπεριφορά το ένα, τηλεσκουπιδιάρικη συμπεριφορά και το άλλο. Με τη διαφορά ότι ο Χαρδαβέλλας έχει ένα κοινό μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων ενώ εδώ η συζήτηση γίνεται μεταξύ 1000 ατόμων maximum. Ξεκολλάτε επιτέλους, είμαι από τους πιο ανώριμους "εδώ μέσα". Άμα φτάσαμε στο σημείο να διακρίνω εγώ ότι η κατάσταση έχει καταντήσει μια ζαρωμένη πούτσα, στη θέση σας θα άρχιζα ανησυχώ λιγάκι. Και btw δε μου αρέσει καθόλου που υπάρχει αυτό το "εδώ μέσα".

Άντε γιατί έχω ξενερώσει απίστευτα. Οπότε σας γειώνω όλους και πάω να γράψω κώδικα μπας και πάρω εκείνα τα 500 ευρώ πριν τα Χριστούγεννα.

[*] και όντως είναι, δηλαδή ο Mac έχει τρομερό point στο συγκεκριμένο.

Καταγγελία

2005-12-16T19:37:00.000+02:00

e-na.a-na-pa-ra-to.di-ka-o-ma.to-u.ka-te.po-li-te.na.mo-po-re.
na.e-pi-le-ge.to.to-ro-po.e-ka-fa-ra-se
.ka.to.su-se-te-ma.ga-ra-fe.po-u.e-pi-te-me

u-su-tu.di-e-ti-ni-si-to-u-le-de.

ze-to.e.e-la!

ΥΓ: Όπως καταλαβαίνετε τάσσομαι ψυχή τε και σώματι υπέρ Βύρωνα[*]. Απλώς επειδή ξέρω ότι όσο παλιότερα τόσο εθνικότερα, προτίμησα τη λατινική μεταγραφή της Γραμμικής Βσαν σύστημα γραφής και τον τρόπο έκφρασης ενός αρχαιογκαγκά που ξέρω σαν τρόπο έκφρασης. Δικαίωμά μου δεν είναι; Έχετε ίσως κάποιο πρόβλημα; Άντε μην τα πάρω στο κρανίο και αρχίσω να σας απευθύνομαι σε τσακωνική διάλεκτο γραμμένη με κινέζικα ιδεογράμματα!

[*] credit για το link στις "Ανορθογραφίες", τις οποίες πληροφορώ ότι ο Βύρων έχει αναφερθεί στις μαγικές ιδιότητες της ελληνικής γλώσσας, σε παλιότερη συνέντευξή του στο "Ε" όπου υιοθετούσε 1000% το γνωστό μύθο περί Hellenic Quest(εδώ σε πιο αποδυναμωμένη version γιατί ΑΜΑ ΠΙΑ). Η αρρωστημένη πραγματικότητα πάντα ξεπερνά την αρρωστημένη φαντασία, αν και με τους αρχαιογκαγκά είναι λίγο δύσκολο να τα ξεχωρίσεις αυτά τα δύο. Η προσωπική μου θεωρία είναι ότι κάποιος ρίχνει acid στον υδροφόρο ορίζοντα της χώρας. Ίσως οι Βριλ.

Talamasca - Zodiac

2005-12-15T17:48:00.000+02:00

Αυτοί οι Γάλλοι δεν παύουν να με εκπλήσσουν.

(εντάξει, δεν είναι και χθεσινό αλλά εγώ σήμερα το άκουσα πρώτη φορά)

cra(p)

2005-12-13T21:59:00.000+02:00

Βρήκα από το e-rooster αυτό το άρθρο, που το έχουν γράψει κάτι αρχιδάτοι οικονομολόγοι, οι οποίοι καταλήγουν πως είναι παντελώς αντιεπιστημονικό να θεωρούμε πως όταν ανεβαίνει η παραγωγικότητα των εργαζομένων πρέπει να ανεβαίνουν και οι μισθοί τους.

Μου κάνει τρομερή εντύπωση η παντελής ανικανότητά τους να δούνε το θέμα χρησιμοποιώντας κάποιο άλλο εργαλείο πέρα από την προσφορά και τη ζήτηση. Για παράδειγμα με την κοινή λογική, που λέει ότι για περισσότερη δουλειά πληρώνεις -υποτίθεται- κάπως περισσότερα λεφτά.

Ας πούμε λένε πως όταν η παραγωγικότητα των εργαζομένων αυξάνει, αυξάνει και η παραγωγή της επιχείρησης, άρα και η προσφορά που ρίχνει στην αγορά. Συνεπώς -και σε περιπτώσεις ακραία απότομης ανόδου της παραγωγικότητας- η τιμή του προϊόντος πέφτει και η αύξηση της παραγωγικότητας μειώνει το τζίρο της επιχείρησης!

Γι' αυτό το λόγο (επειδή σε μια ακραία περίπτωση που η παραγωγικότητα θα ανέβει 500.000% σε ένα χρόνο, είναι όντως πιθανό να χάσει λεφτά η επιχείρηση) θεωρούν πως δεν υπάρχει η παραμικρή απολύτως σχέση ανάμεσα στην παραγωγή ανά εργάτη και στο τζίρο ανά εργάτη.

Δέχονται δε ως μοναδικές περίπτωσεις κατά την οποία αύξηση της παραγωγικότητας συνεπάγεται και αύξηση του μισθού, διάφορες "στρεβλώσεις" που προκύπτουν από κρατική παρέμβαση, όπως π.χ. κλειστά επαγγέλματα. Μόνο τότε είναι δυνατόν όποιος δουλεύει περισσότερο να παίρνει περισσότερα λεφτά. Και βέβαια αυτό είναι ΚΑΚΟ πράγμα.

Το δικό μου ερώτημα -και ας μου συγχωρεθεί η αφέλεια μια και δεν είμαι αρχιδάτος οικονομολόγος αλλά ένας ταπεινός σκεπτικιστής- είναι: τι γίνεται αν η παραγωγή ανά εργάτη πέσει στο μηδέν; Δε μηδενίζεται και ο τζίρος ανά εργάτη; Ή στ' αρχίδια του του τζίρου, μια και όπως "αποδείξαμε" από την έτερη ακραία περίπτωση δε σχετίζεται κατά κανέναν τρόπο με την παραγωγή σε μια ελεύθερη αγορά;

eigensemantics

2005-12-13T01:37:00.000+02:00

Έστω ότι έχουμε τις λέξεις W1 και W2 που σε μία ιδιόλεκτο έχουν την ίδια ακριβώς ηχητική εκφορά (έστω S), είναι δηλαδή ομόηχα (και συνδέονται ετυμολογικά αλλά έχουν διαφορετικές σημασίες). Όπως το "ό,τι" και το "ότι" (που δεν είμαι σίγουρος ότι συνδέονται ετυμολογικά αλλά you get the idea).

Λοιπόν, έστω ότι σε αυτήν την ιδιόλεκτο η W1 έχει τη σημασία "κακός" (φορτισμένη συναισθηματικά) και η W2 έχει τη σημασία "μέλος της πληθυσμιακής ομάδας Χ" (δεν ενδιαφέρει ποια είναι η Χ) και είναι ουδέτερη συναισθηματικά.

Πάρτε τώρα δύο φράσεις από έναν ομιλητή της ιδιολέκτου:
1. Τι S που είσαι!
2. Προχθές στο πάρτι ήταν και ένας S.

Νομίζω πως είναι σχετικά εύκολο να καταλάβουμε ότι ο ομιλητής εννοεί:
1. Τι W1 που είσαι!
2. Προχθές στο πάρτι ήταν και ένας W2.

Συνεπώς στην (1) ο ομιλητής αναφέρεται μειωτικά σε κάποιον, αλλά χωρίς να εμπλέκει την πληθυσμιακή ομάδα. Στη (2) αναφέρεται στην ιδιότητα κάποιου να ανήκει στην πληθυσμιακή ομάδα, χωρίς όμως μειωτική διάθεση.

Το πακέτο που τρώει αυτός ο ομιλητής, είναι η ετυμολογική προέλευση των W1 και W2. Αυτά προέρχονται από τη λέξη "W" της Κοινής, η οποία διαφοροποιήθηκε σημασιολογικά στην ιδιόλεκτο.

Και 99,9%, η W στην Κοινή έχει σημασία W1^W2. Δηλαδή όταν εκφέρεται για κάποιον,
1ον) τον εντάσει στην πληθυσμιακή ομάδα (σύμφωνα με τη σημασία W2)
2ον) η οποία ΠΑΝΤΑ έχει την αρνητική ιδιότητα W1

Δηλαδή η ρίζα της όλης υπόθεσης εμπεριέχει ρατσιστική σημασιολογία (προκατάληψη).

Το θέμα είναι το εξής: νομιμοποιούμαστε να αγνοήσουμε ότι ο ομιλητής σύμφωνα με τη δική του ιδιόλεκτο δεν εκφράζει ρατσισμό, και να του πιστώσουμε το ρατσισμό που τεκμαίρεται από τη σημασιολογία της Κοινής;

Αντιστρόφως, νομιμοποιείται ο ομιλητής να αγνοεί ότι στην Κοινή αυτά που λέει έχουν ρατσιστική "ηχώ" και ενδεχομένως θα θίξουν κάποιον;

Το πρώτο είναι αγένεια, είναι σαν να κοροϊδεύουμε τον άλλον επειδή λέει "λjιλjιπούτιοι καρναβαλjιστές".

Το δεύτερο είναι επίσης αγένεια, γιατί είναι σα να ψήνεις μπριζόλες στα κάρβουνα έξω στον κήπο ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή.

Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ζήτημα καλής θέλησης. Πρέπει πάντα να προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε τι λέει ο άλλος και όχι να αρπαζόμαστε από τη διατύπωση. Αλλά και αντίστροφα, όταν ξέρεις ότι υπάρχουν άτομα που δε σε ξέρουν αρκετά καλά ώστε να καταλάβουν αν έχεις κακία αλλά θα πληγωθούν -χωρίς λόγο ουσιαστικά- αν χρησιμοποιήσεις μία και μόνη λέξη, ποιος ο λόγος να μη βρεις ένα λίγο πιο κυριλέ συνώνυμο για αυτό που θέλεις να πεις; Και όσο γνωρίζονται οι άνθρωποι, τόσο πιο ελεύθερα μπορούν να μιλάνε, χωρίς να υπάρχουν αυτές οι παρεξηγήσεις.

Από εκεί και πέρα, ως γουστάρει ο καθείς. Είμαι αφάνταστα υπέρ του να υπάρχουν φωνές με μη πολιτικά ορθή διατύπωση. Και αν κάτω από τη διατύπωση το περιεχόμενο είναι σωστό, γουστάρω κιόλας. Στον εαυτό μου όμως επιβάλλω έναν βαθμό πολιτικής ορθότητας γιατί δεν έχω όρεξη να θίγω κόσμο υπό τις παρούσες συνθήκες (=>ρατσιστική μαλάκυνση της Κοινής). Και εξάλλου μου τη σπάει τρομερά να γράφω έτσι και ο άλλος να καταλαβαίνει γιουβέτσι, ιδιαίτερα αν "γιουβέτσι"= ρατσισμός και τέτοια.

ΥΓ: Ουφ! Νομίζω πως πιάσαμε επιτέλους ένα φυσιολογικό επίπεδο βαρετότητας :)

prior art

2005-12-08T14:24:00.000+02:00

Ας σημειωθεί πως σήμερα στις 8/12/2005 είχα πρώτος την ιδέα για το διάφανο στρώμα με φερμουάρ και εγκάρσια (επίσης διάφανη) ψευδοτομή. Κάτι τέτοιο δηλαδή:
Τώρα δε μπορεί κανένας να πατεντάρει τα στρώματα που θα μας σώσουν :)

Ο Σίσυφος και το Ταμπόν

2005-12-07T22:24:00.000+02:00

Οι γυναίκες δεν είχαν πάντοτε περίοδο.[*]

Δηλαδή είχαν, αλλά όχι αυτό το ψιλοστάνταρ 12-13 φορές το χρόνο από τα 12 συν πλην μέχρι τα 50 συν πλην.

Ο λόγος για αυτό είναι πως όλη αυτή τη φάση της ζωής τους την περνούσαν είτε έγκυοι, είτε θηλάζουσες. Πράγματα που ως γνωστόν προκαλούν αντι-περίοδο. Βέβαια υπήρχαν διάφορες καλόγριες, ιέρειες κλπ αλλά αυτές δε μετράνε.

Το γεγονός εξηγεί πολύ φυσικά γιατί τόσα εκατομμύρια γυναίκες, ενώ είναι σαφώς εξυπνότερες από τους άνδρες, κάθονταν (και κάθονται σε πολλές οπισθοδρομικές κοινωνίες) και είναι άβουλοι υπάνθρωποι, μέλη της οικοσκευής του συζύγου τους χωρίς νομική προσωπικότητα και χωρίς ζωή έξω από το σπίτι.

Ήταν ή αυτό, ή περίοδος κάθε μήνα. Εξ ου και η έμφυτη τάση των περισσότερων γυναικών να λειτουργούν με τρόπο που θα έκανε μια φεμινίστρια να σκίσει τα βυζιά της: το negative feedback της περιόδου είναι απλά πανίσχυρο. Ο πειρασμός να επιστρέψεις στη θαλπωρή της ανελευθερίας είναι σχεδόν ενστικτώδης (τι σχεδόν: καθαρά ενστικτώδης).

Πρόκειται για ένα υποτιμημένο side effect του Δυτικού Πολιτισμού.

Ο λόγος για αυτό είναι ότι δημιουργείται κάθε μήνα ένα πλεόνασμα παράνοιας το οποίο πρέπει να διοχετευθεί κάπου.

Παντρέψτε το αυτό με τις πραγματικά αξιοθαύμαστες υπολογιστικές ικανότητες του γυναικείου εγκεφάλου και ουσιαστικά έχετε έναν τρελοεπιστήμονα στο ελαφρώς πιο χαζογκομενέ. Ένα άτομο που στον πόλεμο των δύο φύλων κατέχει την πυρηνική βόμβα και δε διστάζει να τη ρίξει κατ' ευθείαν στα ορφανοτροφεία του αντιπάλου.

Κορίτσια, στη θέση σας θα δούλευα λίγο παραπάνω στο ζήτημα της αποδοχής της όλης φάσης. Στο κάτω-κάτω δε θέλετε να ξαναγίνετε οικοσκευές και τέτοια, έτσι δεν είναι;

Η περίοδος είναι α) επίπονη β) ενοχλητική γ) εντελώς προβλέψιμη ως προς τις επιπτώσεις της από βιολογικής πλευράς: δεν έγινε καθήκι το μωρό σας στα καλά καθούμενα, απλά έχετε πλακωθεί στα οιστρογόνα και φέρνετε το τέλος του κόσμου με το παραμικρό. Δεν είναι ότι δε νοιάζεται για σας, απλώς αν το σκεφτείτε λίγο λογικά θα διαπιστώσετε πως με την ίδια ακριβώς συμπεριφορά ήταν ο καλύτερος γκόμενος που υπήρχε μόλις δυο μέρες πριν. Όχι, δεν υπάρχει λόγος να μην του κάτσετε, δεν είναι κακό να έχετε περιοδόγκαβλες (απότομη άνοδος τεστοστερόνης) ούτε θα σας νομίσει για εύκολη (οιστρογόνα πάλι).

Get used to it και μάθετε να αγνοείτε τις παρενέργειες των εν λόγω χημικών.

Η Μαμά Φύση σας παίζει άσχημο παιχνίδι.

Αντισταθείτε.
---------------

Τώρα, γιατί το παραπάνω είναι ένα σεξιστικό παραλήρημα ενώ κάτι σαν το παραπάνω ντυμένο με ωραία λόγια και σερβιρισμένο από 1.000.000 κοριτσίστικα περιοδικά, ταινίες, τηλεοπτικά πρότυπα και γυναικοπαρέες στο κάθε ταλαίπωρο γκομενάκι είναι η επιτομή της γυναικείας ψυχολογίας;

Δηλώνω αναρμόδιος να απαντήσω, αλλά θα ρισκάρω την υπόθεση ότι αυτά τα χαζοπαραμυθάκια δίνουν μια πιο απλή εικόνα του κόσμου η οποία βοηθάει στο να εξανθρωπίζεται η όλη παράνοια των διαπροσωπικών σχέσεων σε μια εποχή που όλοι είναι πλέον ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν (αλλά πολύ λίγοι είναι πραγματικά ώριμοι για να μην το μαλακίσουν ποικιλοτρόπως).

Lies to children δηλαδή.

meta: μπλιαξ.

[*] ώρες-ώρες πραγματικά δεν έχω όρια.

Οι wannabe Γαλιλαίοι[5]

2005-12-01T18:30:00.000+02:00

Έχω ανακαλύψει μία ευριστική που μου επιτρέπει να ξεχωρίζω γρήγορα και εύκολα το "ανατρεπτικό" από το ανατρεπτικό.

Αυτοί που προωθούν κάτι "ανατρεπτικό", προσπαθούν να τους πιστέψεις. Αν απορρίψεις το "ανατρεπτικό", σε κατηγορούν ότι δεν είσαι αρκετά open minded, ότι τα παίρνεις από τους Χ Κακούς, ότι νομίζεις πως τα ξέρεις όλα και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Αυτοί που προωθούν κάτι ανατρεπτικό, προσπαθούν να σε πείσουν. Αν απορρίψεις το ανατρεπτικό, θα προσπαθήσουν να σε πείσουν με περισσότερα στοιχεία ή να σου δείξουν γιατί η άποψή σου είναι λάθος.

Με λίγα λόγια το "ανατρεπτικό" απαιτεί να γίνεις περισσότερο εύπιστος για την αποδοχή του, ενώ το ανατρεπτικό απαιτεί να γίνεις περισσότερο έξυπνος.

Πολλοί τσαρλατάνοι, σεχταριστές, απατεώνες ή απλοί πλανεμένοι επικαλούνται το Γαλιλαίο όταν συναντούν τη δυσπιστία και/ή το χλευασμό που τους αξίζει. Είναι ο Γαλιλαίος και είμαστε η Ιερά Εξέταση. Και αργά ή γρήγορα ό,τι και να κάνουμε θα παραδεχθούμε ότι η Γη γυρίζει. Απαιτείται βέβαια μία άλφα καλλιέργεια και μία άλφα κριτική σκέψη για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι ο Γαλιλαίος αυτό που είπε δεν το είπε επειδή έτσι του καύλωσε, αλλά επειδή πήρε το τηλεσκόπιό του κι έβγαλε τα μάτια του να παρατηρεί πράγματα. Και επιπλέον, σε ένα εξαιρετικό δείγμα πραγματισμού, όταν διαπίστωσε ότι έπρεπε να κάνει και λίγο το μαλάκα προκειμένου να μην καταλήξει μπριζόλα, έκανε το μαλάκα. Η Ιερά Εξέταση με τη σειρά της, δεν ξενέρωσε με το Γαλιλαίο επειδή αμφισβήτησε τις παρατηρήσεις του, αλλά επειδή οι παρατηρήσεις αυτές διαφωνούσαν με τις πεποιθήσεις της. Δεν ήταν "ανατρεπτική πεποίθηση εναντίον κατεστημένης πεποίθησης". Ήταν "ανατρεπτικά δεδομένα εναντίον κατεστημένης πεποίθησης". Όποιος θεωρεί ότι τα πάντα είναι ζήτημα πεποιθήσεων είναι κληρονόμος της Ιεράς Εξέτασης και όχι του Γαλιλαίου. Και να τον αφήσουν ήσυχο το Γαλιλαίο σαν ορφανά των διωκτών του που είναι. Στο διάολο πια με τον κάθε μαλάκα που μου το παίζει Γαλιλαίος...

Πάμε παρακάτω.

Φανταστείτε ότι έρχεται κάποιος και σας λέει "έχω τον τρόπο το υιοθετημένο παιδί σου να γίνει τέλειο: θα το χώσουμε σε μια σκουπιδοσακούλα, θα την κλείσουμε καλά και θα κάτσουμε πάνω του για να το εμποδίσουμε να βγει. Αν τελικά τα καταφέρει, θα έχει ξαναγεννηθεί και θα έχει αποβάλλει όλα τα αρνητικά στοιχεία που του κληροδότησε η τραυματική εμπειρία της υιοθεσίας. Αν δεν τα καταφέρει δεν πειράζει, δεν άξιζε να ζει ούτως ή άλλως. Πάντως το 99,999% τα καταφέρνει και στην πραγματικότητα για να μην ανησυχείς το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να εγκαταλείψεις τις παράλογες ιδέες για τον ψυχισμό των παιδιών που σου έχει επιβάλλει η συνομωσία των ψυχιάτρων καθώς και την ψυχρή υποτίμηση του Θαύματος της Γέννησης που σου έχει επιβάλλει η Τυρρανία της Λογικής στην εποχή μας". Και τον πιστεύεις. Παρ' όλο που δε σου έδωσε την παραμικρή απόδειξη ότι αυτό που λέει είναι σωστό. Το μόνο που σου έδωσε ήταν μια ιστορία που την βρήκες τρομερά φυσιολογική και ελκυστική, γιατί όλες οι φανταστικές ιστορίες είναι πολύ πιο φυσιολογικές και ελκυστικές από την πραγματικότητα (τερατωδώς απλούστερες, για αρχή). Και βουρ για την αναγέννηση του παιδιού σου. Το οποίο δεν επιζεί.

Ευτυχώς που κανένας δεν είναι τόσο εύπιστος...

...guess again! :'(

Θλιβερό έτσι; Το παιδί σου να παρακαλά σπαραχτικά για λίγο αέρα κι εσύ να προτιμάς να αμφισβητήσεις τα αυτιά σου αντί να αμφισβητήσεις μια τόσο ελκυστική και τόσο φυσιολογική και τόσο ξεκούραστη για το μυαλό σου εικόνα του κόσμου.

Και ως γνωστόν όλες οι κοσμοθεωρήσεις είναι ισοδύναμες. Δε μπορεί να πει κανείς τίποτα στην κ. Newmaker επειδή έκανε το καλύτερο για το παιδί της στα πλαίσια της δικής της κοσμοθεώρησης. Ή μήπως όχι; Ας αναβάλλουμε για λίγο την απάντηση.

Σε προηγούμενο ποστ έγινε μεγάλη συζήτηση για τη λογικοκρατική, υλιστική θεώρηση του κόσμου και πόσο λάθος είναι να ισχυριζόμαστε ότι εκεί τελειώνουν όλα και δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω κλπ κλπ.

Ακούγοντας κανείς αυτήν την άποψη, σχηματίζει την εντύπωση ότι ζούμε σε ένα καθεστώς ορθολογιστικής τυρρανίας που μας υπαγορεύει ακόμα και πώς θα αναπνέουμε. Λες και δεν έχουμε τον έρωτα, τη φιλία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα γούστα μας, τις εμμονές μας, σχεδόν κάθε πλευρά του να είσαι άνθρωπος πέρα και πάνω από κάθε λογική. Λες και δεν πιστεύει το 99% του πληθυσμού του πλανήτη κάθε λογής παντελώς ατεκμηρίωτες χοντρομαλακίες απίστευτης ηλιθιότητας. Το βρήκαμε το πρόβλημα, και είναι ότι μας ξεχειλίζει η λογική από τα αυτιά...

Λογική και υλικοκρατική θεώρηση για λογικά και υλικοκρατικά ζητήματα. Δε νομίζω ότι ζητάω πάρα πολλά. Στα παπάρια μου αν είναι πιο "κομψό" να μην υπάρχουν ασθένειες και να υπάρχει ένας άυλος κόσμος στον οποίο συμβαίνουν πράγματα και θαύματα που εμείς αναγνωρίζουμε ως "ασθένειες" αλλά στην πραγματικότητα είναι ενεργειακές ισορροπίες που διαταράσσονται κι αρχίδια μύδια κουκουρίδια. Αν δε μου εξηγήσεις πού ακριβώς (στον υλικό κόσμο) το στηρίζεις αυτό ρε τσαρλατάνε δεν το πιστεύω με τίποτα και ο λόγος που απαιτώ να μου το στηρίξεις στον υλικό και αντικειμενικό κόσμο είναι ότι μου ζητάς να σου δώσω πολύ υλικά λεφτά με τα υλικά μου χέρια από το υλικό μου πορτοφόλι με σκοπό να με θεραπεύσεις από απολύτως υλικά συμπτώματα χορηγώντας μου τρομερά υλικά μπουκαλάκια με υλικό νερό ή υλικά χαπάκια με υλική ζάχαρη. Αλλιώς καμία αντίρρηση να με θεραπεύσεις άυλα και να σε πληρώσω κι εγώ με άυλη ζωική ενέργεια που θα τη στίψω από μια κατσαρίδα.

Βλέπετε ακούμε πολλά για την ομοιοπαθητική, και το πόσο γαμάτη είναι και τι special που είναι η σχέση γιατρού ασθενή και ότι ενισχύει το ανοσοποιητικό και ένα σωρό πολύ ωραία και πολύ ευχάριστα συνθήματα, αλλά όταν η συζήτηση πάει στο "ναι αλλά πιστεύετε ότι το νερό εκπαιδεύεται, τι έχετε να πείτε για αυτό;", δηλαδή στο διά ταύτα, ξαφνικά γίνεσαι ο ισοπεδωτικός που δε σέβεται την αντίθετη άποψη και λοιπές νεοεποχίτικες κλαψομουνιάσεις.

Και ξέρετε, αυτό είναι πολύ περίεργο, γιατί αν πας σε έναν φυσικό και του πεις "ναι αλλά πιστεύετε ότι ο χρόνος διαστέλλεται, τι έχετε να πείτε για αυτό;" θα σου πει "μα έχω 358.821 πειράματα και παρατηρήσεις που το επαληθεύουν αυτό, απλώς σε μικρές ταχύτητες και μικρές βαρυτικές διαφορές δεν είναι αισθητό αλλά για βάλε ένα ρολόι σ' ένα δορυφόρο κι ένα ίδιο ρολόι στην επιφάνεια της Γης να δεις αν θα δείχνουν το ίδιο".

Διαβάζοντας για το μίνι-αφιέρωμα, διαπίστωσα ότι πολλοί γιατροί είναι υπέρ της ομοιοπαθητικής και προωθείται η κάλυψη των ομοιοπαθητικών συνταγών από τα ασφαλιστικά ταμεία.

Δηλαδή, για όποιον δεν κατάλαβε, δε μου φτάνει που θα πρέπει να δουλεύω σαν το σκλάβο μέχρι τα 65 μου μπας και το ταμείο μου καταφέρει να πληρώνει τις συντάξεις και την περίθαλψη των συναδέλφων μου χωρίς να χρεωκοπήσει, αλλά πρέπει επίσης να πληρώνω 25 ευρώ το χαπάκι με την εμβαπτισμένη σε απεσταγμένο νερό ζάχαρη επειδή όλοι αυτοί οι κύριοι είναι τόσο πολύ ενθουσιασμένοι με το σέξι περιτύλιγμα της ομοιοπαθητικής που στιγμή δεν κάθησαν να αναρωτηθούν αν όντως δουλεύει και γιατί.

Ε όχι. Αυτό πάει πάρα πολύ. Ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει. Δεν έχει κανένα όμως δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει με βάση αυτά που πιστεύει. Θες τα υπερπολύτιμα λεφτά μου κύριε επειδή σε έπιασαν οι New Age καύλες σου; Όχι ρε, δε θα τα πάρεις. Αν θες να στα σκάσω για να διαβάσεις πέντε βιβλία παραπάνω να ξεστραβωθείς, καμία αντίρρηση. Όμως δεν έχω καμία όρεξη να τα πετάξω σε κάτι που δε δουλεύει, όσο ωραίος ή παραμυθένιος και να ήταν ο κόσμος αν δούλευε. Παρομοίως και για τη μάνα που θεωρεί ότι η θεραπεία για τα προβλήματα συμπεριφοράς του παιδιού της είναι να ρισκάρει τη ζωή του στη βάση τρισάθλιων πεποιθήσεων. Πίστευε ό,τι θες κούκλα μου, αλλά εφ' όσον εμπλέκεται και τρίτο άτομο στην υπόθεση (το παιδί), καλό είναι να μην δρας τόσο υποκειμενικά.

Και μια τελευταία κουβέντα για το open-minded. Αποκλειστικά με γνώμονα την επιστήμη, πιστεύω ότι ο χρόνος διαστέλλεται και ότι το Σύμπαν είναι τουλάχιστον τετραδιάστατο, δηλαδή έχει ένα σχήμα που δε μπορώ καν να οπτικοποιήσω. Έχω φλερτάρει (αν και τελικά δεν την αποδέχθηκα) με την ιδέα ότι ολόκληρο το Σύμπαν αντιγράφεται κάθε φορά που ένα υποατομικό σωματίδιο παθαίνει λόξυγγα. Τείνω να καταλήξω πως είμαι μια ψευδαίσθηση που έχει ένα εντελώς άψυχο πολύπλοκο σύστημα αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από άψυχα υλικά. Και τέλος είμαι της άποψης ότι το Σύμπαν αποτελεί μια διακύμανση του τίποτα, επίσης μέσα στο απόλυτο τίποτα και όλα αυτά έγιναν για κανέναν απολύτως λόγο.

Κι έρχεστε εσείς με τα γαμημένα ματζούνια σας του 1800 και έχετε το θράσος να ισχυρίζεστε πως όποιος δεν αποδέχεται αυτές τις απλοϊκές, αφελέστατες και εντελώς πρωτόγονες ΠΙΠΕΣ δεν είναι αρκετά open-minded. Σα να λέμε είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα. Δεν είμαι εγώ στενόμυαλος: εσείς είστε ξενέρωτοι.

ΥΓ: Κλείνω το αφιέρωμα με μια συνεισφορά στην ελληνόφωνη σκεπτικιστική βιβλιογραφία. Θα μεταφράσω το πρόγραμμα του κύκλου μαθημάτων ομοιοπαθητικής που προσφέρει η Ratbags Holistic Health Academy (btw βρήκα τον τέλειο δίδυμό μου, και είναι Αυστραλός):

Κάποιοι νομίζουν ότι για να γίνεις ομοιοπαθητικός το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να προμηθευθείς ένα αντίτυπο του Materia Medica και να εξασκηθείς στην αραίωση και το ανακάτεμα. Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει ένα πλήρες πρόγραμμα εκμάθησης:

Αφαιρέστε τον εγκέφαλο. Δε χρειάζεται να αφαιρεθεί ακέραιος, οπότε χρησιμοποιήστε όποιον τρόπο θέλετε, αρκεί να μην πάθει πολλή ζημιά το κρανίο.

Ανακατέψτε τον εγκέφαλο με 10 φορές το βάρος του σε άμμο.

Πάρτε 10% από το μίγμα και ανακατέψτε το με 10 φορές το βάρος του σε άμμο.

Επαναλάβετε το βήμα 3 άλλες 20 φορές.

Χύστε το τελικό μίγμα πίσω στο κρανίο.

Αν είχατε απλά ανοίξει μια τρύπα στο κρανίο π.χ. με τρυπάνι, σφραγίστε την τρύπα με ένα φελλό (ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΛΑΣΤΙΧΕΝΙΟ ΠΩΜΑ). Αν είχατε αφαιρέσει ολόκληρο το πάνω μέρος του κρανίου, επανατοποθετήστε το προσεκτικά και εφαρμόστε ηλεκτροκόλληση μέχρι να δέσει πάλι το κόκκαλο.

Ανακατέψτε, χτυπώντας το κρανίο με ένα τούβλο δύο φορές από κάθε μεριά.

Χορηγείστε το δίπλωμα ομοιοπαθητικής.

Πρέπει να σημειωθεί ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί οργανισμοί -αμφιβόλου ηθικής και ποιότητας- προσφέρουν ταχύρρυθμα μαθήματα που παραλείπουν τα πρώτα 6 βήματα! Για να είστε σίγουροι ότι ο ομοιοπαθητικός σας έχει εκπαιδευτεί σωστά, αναζητήστε την οριζόντια ουλή (πρέπει να είναι λίγο πιο πάνω από τα μάτια και να διατρέχει όλο το κρανίο) ή ζητείστε να δείτε το φελλό.

hocus pocus[4]

2005-11-29T15:38:00.000+02:00

To Πανεπιστήμιο Αιγαίου έχει τα εξής τμήματα:

Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας
Τμήμα Γεωγραφίας
Τμήμα Κοινωνιολογίας
Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
Τμήμα Περιβάλλοντος
Τμήμα Επιστημών της Θάλασσας
Πρόγραμμα Σπουδών Επιλογής "Περιβαλλοντική Χαρτογραφία"
Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων
Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών
Τμήμα Μηχανικών Οικονομίας και Διοίκησης
Τμήμα Μαθηματικών
Τμήμα Μηχανικών Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων
Τμήμα Στατιστικής και Αναλογιστικών - Χρηματοοικονομικών Μαθηματικών
Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης
Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού
Τμήμα Μεσσογειακών Σπουδών
Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων

Όταν λοιπόν κάποιος διαβάζει ότι "το Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε συνεργασία με τη Διεθνή Ακαδημία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής ξεκίνησε έναν διετή κύκλο σπουδών στην Ομοιοπαθητική", γεννιέται το ερώτημα "στο όνομα ποιου know-how";

Ποιο από τα παραπάνω τμήματα έχει την αναγκαία βιολογική, φυσική, ιατρική, έστω μεταφυσική εξειδίκευση για να συνεπικουρεί ένα πρόγραμμα διδασκαλίας εναλλακτικής ιατρικής;

Δεν το βρίσκετε...

[Προσωπικά έτεινα προς το τμήμα Επιστημών της Θάλασσας. Είναι το μόνο που ασχολείται με βιολογία και χημεία και στο κάτω-κάτω είναι γεγονός ότι προερχόμαστε από τη θάλασσα οπότε πόσο μπορούν τέλος πάντων να διαφέρουν οι άνθρωποι από τα μπαρμπούνια; Αλλά...]

...είναι το τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων (κοιτάξτε κάτω-κάτω στη σελίδα)

Βάζω στο καπέλο μου μια ψευδοεπιστήμη με ολοφάνερα στοιχεία σέχτας, ανακατεύω με λίγο ακαδημαϊκό κύρος που μου δίνει ο τίτλος "Πανεπιστήμιο Αιγαίου" (και μόνο), hocus pocus, et voila, αυτό που σερβίρω στον κόσμο είναι μία παρεξηγημένη και πολλά ελπιδοφόρος Επιστήμη της Νέας Εποχής.

Στο επόμενο ποστ (που μάλλον θα κλείσει το mini-αφιέρωμα), κάποιες προσωπικές σκέψεις πάνω στο θέμα.

Δικηγόροι...

2005-11-29T13:55:00.000+02:00

Εγώ πάντως πρότεινα στο θύμα τους να προσθέσει απλά ένα "AXA is a registered trademark of FINAXA ltd, France". Και θα τους τη σπάσει, και δε θα μπορούν να του την πούνε.

(σχόλια όποιος θέλει στο la-ino)

help?

2005-11-28T17:26:00.000+02:00

Έχω κάνει πάνω από 100 ορθογραφικά λάθη τις τελευταίες 4 ώρες. Και με τα typos είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Είναι σα να μη με υπακούν τα χέρια μου.

Θυμίζω ότι υπό κανονικές συνθήκες πληκτρολογώ σχεδόν με ταχύτητα σκέψης και ορθογραφικά λάθη κάνω μόνο τα συνηθισμένα (δηλαδή λέξεις που γράφω συστηματικά λάθος), όχι τώρα να γράφω "τη κάνετε"(!!) και μάλιστα πολλές φορές την ίδια μέρα.

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Μάλλον το έχω παρακάνει λιγάκι με τους υπολογιστές.

Αλήθεια στις πόσες ώρες ημερησίως φλιπάρει κάποιος;

hocus medica et pocus materia[3]

2005-11-28T16:00:00.000+02:00

Ερχόμαστε τώρα στο Νόμο των Ομοίων. "Ας θεραπευτούν τα Όμοια με τα Όμοιά τους", ή "similia similibus curantur" για να γουστάρει και η διαδικτυακή ηχώ της DiS.

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο στην κεντρική ιδέα. Είναι πράγματι δόκιμος ένας κόσμος στον οποίον αυτή ισχύει. Βέβαια δεν έχει τεκμηριωθεί κάτι τέτοιο[+] και με αυτό σαν βάση θα διατυπώσω ένα μίνι-κράξιμο αυτής της θρασύτατης ιδέας.

Η κυριότερη ένσταση που μπορεί να διατυπωθεί απέναντι σε αυτόν το νόμο, είναι ότι εισάγει ένα στοιχείο ανθρωποκεντρικής υποκειμενικότητας που είναι μάλλον απαράδεκτο για συμπαντικές αλήθειες.

Εφιστώ την προσοχή σας στη διαφορά ανάμεσα στα "όμοια" και στα "ίδια".

Δύο πράγματα είναι όμοια όταν έχουν κάποιο παρόμοιο χαρακτηριστικό (ή και περισσότερα). Ας πούμε όλα τα τετράγωνα είναι όμοια, γιατί το καθένα έχει 4 γωνίες των 90 μοιρών και 4 ίσες πλευρές.

Δύο πράγματα είναι ίδια... βασικά όταν είναι ολόιδια :).

Στα αγγλικά φαίνεται καλύτερα η διαφορά: το "ίδιος" είναι "same", ενώ το "όμοιος" είναι "similar" (και για την ακρίβεια 9 στις 10 το similar μεταφράζεται σαν "παρόμοιος" που στα ελληνικά ακούγεται πιο ασθενές από το "όμοιος").

Τεχνικά το να τεκμηριώνεις ομοιότητα στις λειτουργία λόγω ομοιοτήτων στη μορφή, είναι λογικό σφάλμα: εσφαλμένη αναλογία, για να μην πω τίποτα βαρύτερο.

Ας πούμε, το να σας λέω ότι το κρεμμύδι θεραπεύει την πευφηκήτιδα[*] (καλά, αν το έγραψα σωστά πάω να παίξω Τζόκερ) μόνο και μόνο επειδή και τα δύο ερεθίζουν τα μάτια, είναι λίγο σαν να σας λέω ότι μια μπάλα του μπάσκετ μπορεί να αντικαταστήσει τη Γη σαν χώρος κατοικίας της ανθρωπότητας μόνο και μόνο επειδή και τα δύο είναι σφαιρικά.

Καταλαβαίνετε πού είναι το πρόβλημα: Το πρόβλημα είναι ότι όταν λέμε ότι δυο πράγματα είναι όμοια, αναφερόμαστε σε μία (υποκειμενικά ορατή) κοινή ιδιότητα. Τα πράγματα αυτά καθ' εαυτά μπορεί κατά τα άλλα να είναι εντελώς διαφορετικά. Πρόκειται για επιφανειακή αντιμετώπιση πρώτου μεγέθους. Αν είναι δυνατόν ένα κρεμμύδι να είναι όμοιο με την πευφηκήτιδα επειδή προκαλούν ερεθισμό στα μάτια!

[Νομίζω πως αυτό που προσπαθώ να πω θα γίνει πιο ξεκάθαρο με το παράδειγμα της αλλοπαθητικής. "Αλλοπαθητική" ονομάζουν οι περισσότεροι ομοιοπαθητικοί τη συμβατική ιατρική, στη βάση της λανθασμένης πεποίθησης ότι αυτή στηρίζεται στην ιδέα ότι "κάτι θεραπεύεται με το αντίθετό του" (και όχι με το όμοιό του).

Η πεποίθηση αυτή είναι σε γενικές γραμμές λανθασμένη. Ας πούμε μια πληγή θεραπεύεται βάζοντάς της Μπεταντίν ή κάποιο άλλο απολυμαντικό. Αυτό έχει σαν σκοπό να εμποδίσει τη μόλυνση και το γαγγραίνιασμα. Είναι σωστό όμως να πούμε ότι το Μπεταντίν είναι το αντίθετο της γάγγραινας; Το Μπεταντίν είναι απλά κάτι που σκοτώνει τους μικροοργανισμούς που προκαλούν γάγγραινα. Δεν είναι το αντίθετό τους.

Με την ίδια "λογική", το υδροκυάνιο είναι το αντίθετο του ανθρώπου, μια και σε σκοτώνει σε χρόνο dt. Όμως και το αρσενικό σε σκοτώνει σε χρόνο dt. Είναι κι αυτό αντίθετο του ανθρώπου; Άρα είναι το ίδιο πράγμα με το υδροκυάνιο; Και με μια νταλίκα που σε πατάει; Και με μια σφαίρα; Και με μια ανακοπή καρδιάς;

[δεν αντέχω στον πειρασμό: ίσως η θεραπεία για δηλητηρίαση από αρσενικό είναι νερό που έχουμε μαζέψει από το πλύσιμο μιας νταλίκας;]

Θέλω να πω, ο κόσμος δε μας κάνει ιδιαίτερα τη χάρη να δουλεύει με τρόπο που θα βρίσκαμε κατανοητό, για τον απλούστατο λόγο ότι υπήρχε επί τουλάχιστον 10.000.000.000 χρόνια χωρίς εμάς και δε θα αλλάξει συνήθειες τώρα στα γεράματα.

Η εξαιρετικά πολύπλοκη αιτιακή σχέση ανάμεσα στην επάλειψη με Μπεταντίν και στην αποτροπή της γάγγραινας δε μπορεί να εξηγηθεί με μια υπεραπλούστευση του τύπου "Μπεταντίν = αντιγάγγραινα" παρ' όλο που συχνά βολεύει να σκεφτόμαστε έτσι. (δε θα κάτσει τώρα ο γιατρός να σκεφτεί αυτό που έμαθε στο πανεπιστήμιο για τη βιολογία των παθογόνων μικροοργανισμών και τις χημικές ιδιότητες του Μπεταντίν κλπ, θα σκεφτεί απλά "για να μη γαγγραινιάσει θα βάλω Μπεταντίν γιατί το Μπεταντίν αποτρέπει τη γάγγραινα")

Μια υπεραπλούστευση εκ των υστέρων δεν είναι καθόλου το ίδιο με μια υπεραπλούστευση εκ των προτέρων.]

Όλα τα παραπάνω (όπως και η αντίδρασή μου σε οποιοδήποτε δείγμα Μαγικής Σκέψης) συνοψίζονται στην ερώτηση "με τι θράσος ρε παλιοπίθηκα τοποθετείς την αφεντομουτσουνάρα σου στο κέντρο του Σύμπαντος και κάθεσαι και του υπαγορεύεις πώς δουλεύει; Ποιος νομίζει ότι είναι το φτωχό μυαλουδάκι σου; Ε; ΠΟΙΟΣ;;;"
------------
[+] και η συζήτηση της όλης ιδέας σε επίπεδο επιχειρημάτων τελειώνει ακριβώς εκεί, το υπόλοιπο post είναι απλά μεταφιλοσοφικό αυθάδες τέντωμα της γλώσσας, ένας πειρασμός στον οποίο δε μπόρεσα να αντισταθώ.
[*] δεν ισχυρίζομαι ότι η ομοιοπαθητική θεραπεία για την πευφηκήτιδα είναι όντως κρεμμύδι (εξάλλου είπαμε ότι είναι νερό), φέρνω απλώς ένα παράδειγμα.

interlude: πράγματα που μας κρατάνε

2005-11-26T02:40:00.000+02:00

Εμένα με κρατάει μια σκηνή που διαδραματίστηκε σε ένα παρκάκι πριν 7 χρόνια και κάτι μήνες.

Με δάκρυα και εξομολογήσεις και ένα αστέρι.

Αυτά.

hocus pocus et materia medica [2]

2005-11-21T15:50:00.000+02:00

Εστιάζοντας λοιπόν στην Κλασική Ομοιοπαθητική, πρέπει να σταθούμε σε δύο θεμελιώδεις παραδοχές της:

Ο Νόμος των Ομοίων.
Ο Νόμος των Απειροελάχιστων (ή "αρχή της ελάχιστης δόσης").

Το πρώτο μας λέει ότι το όμοιο θεραπεύει το όμοιο. Π.χ. η φαγούρα θεραπεύεται με τσουκνίδα, γιατί η τσουκνίδα προκαλεί φαγούρα. Θα ασχοληθούμε με αυτόν τον "Νόμο" λέιτερ.

Ο 2ος νόμος είναι ο ακριβής μηχανισμός μέσα από τον οποίο λειτουργεί ο 1ος. Δηλαδή, ντάξει, "το όμοιο θεραπεύει το όμοιο" επί της αρχής, στην πράξη όμως είναι λίγο πιο πολύπλοκα τα πράγματα από το να δώσεις απλά τσουκνίδα σε κάποιον που έχει φαγούρα. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι αν κάποιος έχει φαγούρα και πας και τον τρίψεις με τσουκνίδα, μάλλον δε θα τον πολυβοηθήσεις. Επίσης αν απλά βράσεις τσουκνίδες και του δώσεις να πιει, το πιο πιθανό είναι ότι δε θα γίνει τίποτα.

Ο Νόμος των Απειροελάχιστων λέει ότι οι θεραπευτικές -βάσει του 1ου Νόμου- ιδιότητες μιας ουσίας ενεργοποιούνται μέσα από μία συγκεκριμένη διαδικασία κατεργασίας, η οποία λέγεται ενίσχυση (potentiation) ή δυναμιτισμός (dynamitisation).

Σε τι συνίσταται η διαδικασία της ενίσχυσης; Είναι πολύ απλό: παίρνεις την ουσία που σε ενδιαφέρει (ας πούμε εκχύλισμα τσουκνίδας) και τη διαλύεις σε νερό. Βάζεις το διάλυμα σε ένα σέηκερ και κουνάς αρκετά καλά. Μετά, παίρνεις από το σέηκερ μια σταγόνα και τη ρίχνεις σε ένα καινούριο σέηκερ με καθαρό νερό, το οποίο επίσης κουνάς. Επαναλαμβάνεις τη διαδικασία μέχρι το αρχικό εκχύλισμα να έχει αραιωθεί μερικά δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων φορές. Το τελικό προϊόν περιέχει 1 μέρος τσουκνίδας ανά 1e32 (1 και 32 μηδενικά) ή 1e40 μέρη νερού. Σε τέτοιες μόνο συγκεντρώσεις, και μόνο εφ' όσον αυτές έχουν προκύψει με την παραπάνω διαδικασία, εκδηλώνεται πλέον η θεραπευτική ιδιότητα της τσουκνίδας για τη φαγούρα -σύμφωνα πάντα με τον Νόμο των Απειροελάχιστων.

Θα σταθούμε λίγο στη φράση "1 μέρος τσουκνίδας ανά 1e32 μέρη νερού". Η χημεία μας λέει ότι ένα λίτρο νερού περιέχει περίπου 3e25 μόρια νερού. Απλή μέθοδος των τριών:

Τα 1e32 μόρια νερού περιέχουν 1 μόριο τσουκνίδας.
Τα 3e25 μόρια νερού περιέχουν x; μόρια τσουκνίδας.

Απάντηση: x = 3e25/13e2 ~ 0.0003 μόρια τσουκνίδας.

(κάνω κάποιες απλουστευτικές παραδοχές, όπως ότι η τσουκνίδα είναι ένα μόριο και ότι αυτό ζυγίζει περίπου το ίδιο με το νερό. Μη νομίσετε ότι αδικώ την ομοιοπαθητική: αν δούμε την τσουκνίδα σαν το πολύπλοκο μίγμα μακρομορίων που είναι, προκύπτει ότι 1 λίτρο νερού περιέχει ακόμα λιγότερη τσουκνίδα)

Εδώ τώρα θα πρέπει να συγκεντρωθείτε, γιατί παίζει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια:

Δεν υπάρχουν "0.0003" μόρια τσουκνίδας. Τα μόρια δε διαιρούνται. Δεν υπάρχει "μισό" μόριο κάπου. Υπάρχει είτε ένα, είτε κανένα.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ένα πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι το τελικό διάλυμα δεν περιέχει καθόλου τσουκνίδα. Είναι καθαρό νερό και τίποτα παραπάνω.

Εδώ θα πρέπει να γίνει μια αναγκαία παρένθεση. Η Ομοιοπαθητική θεμελιώθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Τότε διατυπώθηκε από τον ιδρυτή της, το Hahnemann ο Νόμος των Απειροελάχιστων. Η χρονολογία της διατύπωσης έχει σημασία, γιατί εκείνη την εποχή τα επιστημονικά δεδομένα ήταν εντελώς διαφορετικά. Συγκεκριμένα δεν ήταν γνωστή η ύπαρξη των μορίων και των ατόμων. Όλοι νόμιζαν ότι η ύλη είναι άπειρα διαιρετή, που σημαίνει ότι ένα διάλυμα είναι άπειρα αραιώσιμο. Κατά συνέπεια μπορούσε κανένας να μιλάει για διαλύματα "1 μέρος στα 1e32". Σήμερα αυτό δε γίνεται. Ένα πράγμα που είναι αναγκασμένοι να παραδεχθούν οι σύγχρονοι ομοιοπαθητικοί, είναι ότι διάλυμα "1 μέρος στα 1e32" δεν υπάρχει. Διάλυμα "1 μέρος στα 1e32" είναι καθαρό νερό χωρίς ίχνος της αρχικής ουσίας, τελεία και παύλα.

Ο Νόμος των Απειροελάχιστων λοιπόν επαναδιατυπώνεται σήμερα ως εξής: οι θεραπευτικές ιδιότητες μιας ουσίας, βάσει του Νόμου των Ομοίων, εκδηλώνονται από καθαρό νερό το οποίο έχει προκύψει από επανειλημμένη αραίωση κάποιου διαλύματος της ουσίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι για να ισχύει ο Νόμος των Απειροελάχιστων, πρέπει να υπάρχει κάποιος μηχανισμός με τον οποίον η τσουκνίδα μεταδίδει τις ιδιότητές της στο νερό, μέσα από τη διαδικασία της ενίσχυσης (δηλαδή της αραίωσης).

[Σημειώνω πως αν αυτός ο μηχανισμός υπάρχει, δε βλέπω (και δεν βλέπουν και αρκετοί άλλοι) γιατί το νερό θα έπρεπε να κολλάει ιδιότητες μόνο από την τσουκνίδα που του ρίξαμε λίγο πιο πριν και όχι π.χ. από την κουράδα του ελαφιού που έχεσε στο ποταμάκι της Β. Αμερικής όπου αυτό το νερό κυλούσε πριν 16.000 χρόνια, αλλά δε θα ασχοληθώ με αυτήν την -απολύτως βάσιμη- ένσταση.]

Η πιο εσωτερική θεωρία που θα ακούσετε, είναι ότι στο ενεργειακό επίπεδο των ζωικών δυνάμεων (του οποίου "φυσικά" εκδήλωση είναι ο υλικός κόσμος, α ρε τσογλαναρά Πλάτωνα τι φωτιές μας έχεις ανάψει), το νερό λειτουργεί σα μέσο στο οποίο "καταγράφεται" η ζωική δύναμη της τσουκνίδας, με τον ίδιο περίπου τρόπο που μια κασέτα (ένα μαγνητικό μέσο) μπορεί να καταγράψει το μαγνητικό πεδίο της κεφαλής του μαγνητοφώνου. Αυτή η θεωρία (αρκετά κυρίαρχη, παρατηρώ με λύπη) έρχεται σε συμφωνία με τη γενικότερη κλασική ομοιοπαθητική κοσμοθέαση, με την οποία θα ασχοληθούμε λέητερ.

Μια κάπως πιο προσγειωμένη θεωρία είναι ότι το νερό λειτουργεί ακριβώς σαν ηλεκτρομαγνητικό μέσο: τα μόρια της τσουκνίδας (που φυσικά έχουν, έστω και μικρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία όπως κάθε μόριο) αφήνουν μια "μαγνητική υπογραφή" στα μόρια του νερού. Λειτουργούν δηλαδή σαν πολλές, μικροσκοπικές κεφαλές μαγνητοφώνου, και τα μόρια του νερού λειτουργούν σαν πολλές, μικροσκοπικές μαγνητικές ταινίες.

Τη θεωρία αυτή την αναφέρω γιατί από εκεί προέρχεται η μόνη μέχρι σήμερα ένδειξη ότι ο Νόμος των Απειροελάχιστων έχει κάποια βάση. Πρόκειται για το περίφημο πείραμα του Benveniste.

Σύντομο background: Υπάρχουν κάποια κύτταρα στο αίμα που αντιδρούν σε μια συγκεκριμένη ουσία, με αποτέλεσμα την πρόκληση αλλεργίας.

Ο Benveniste λοιπόν διαπίστωσε πειραματικά ότι καθαρό νερό που έχει προκύψει με αραίωση της ουσίας που προκαλεί την αλλεργία, εξακολουθεί να προκαλεί αντιδράσεις σε αυτά τα κύτταρα. Ergo, το νερό κληρονομεί ιδιότητες από πράγματα που έχουν διαλυθεί σε αυτό στο παρελθόν. Άρα, υπάρχει πειραματική θεμελίωση για το Νόμο των Απειροελάχιστων. Δυστυχώς, δεν κατάφερε να επαναλάβει τα αποτελέσματά του όταν τα πειράματα έγιναν παρουσία σκεπτικιστών και το όλο θέμα κατέληξε σε φάρσα (ο Benveniste πλεόν έχει ξεφύγει τελείως: ισχυρίζεται ότι οι ιδιότητες αυτές μπορούν επίσης να αποθηκευθούν σε ένα σκληρό δίσκο, να μεταδοθούν από το Ιντερνετ και να γίνουν upload σε άλλο νερό).

Η επιστημονική (και μη) διαμάχη γύρω από την εγκυρότητα του πειράματος του Benveniste είναι ακόμα αρκετά έντονη. Φυσικά αυτό δεν εμποδίζει μερικούς από τους πιο ενθουσιώδεις οπαδούς της να ισχυρίζονται ότι το πείραμα αποτελεί την τελειωτική απόδειξη ότι η ομοιοπαθητική έχει βάση.

Με τόση φασαρία, απαιτείται πραγματικά καθαρό μυαλό για να παρατηρηθεί ότι ακόμα και αν το πείραμα του Benveniste ήταν σωστό, δεν αποτελεί επιβεβαίωση του Νόμου των Απειροελάχιστων, αλλά διάψευση! Όπως πολύ σωστά -και προς τιμήν του- παρατηρεί ο Γιώργος Βυθούλκας, κορυφαίος εν ζωή κλασικός ομοιοπαθητικός και τιμημένος με το Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ, ο Νόμος των Απειροελάχιστων λέει ότι το αραιωμένο διάλυμα θα έπρεπε να θεραπεύει την αλλεργία και όχι να την προκαλεί!

Συνεπώς, αν αγνοήσουμε τις υποκειμενικές εντυπώσεις των οπαδών της ομοιοπαθητικής, ο Νόμος των Απειροελάχιστων μένει:

Με θεωρητική θεμελίωση βασισμένη στην (λανθασμένη) υπόθεση της άπειρης διαιρετότητας της ύλης.
Με μοναδική πειραματική τεκμηρίωση ένα αμφίβολο πείραμα που για την ακρίβεια τον... διαψεύδει!

Έχω την εντύπωση ότι αυτό δε λέγεται "νόμος", αλλά "θρησκευτική πεποίθηση". Και δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις per se. Έχω πρόβλημα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που δικαιολογούν το να συσκευάζεται καθαρό νερό σε μπουκαλάκια που λένε 'φάρμακο' και να πωλείται για $20 τα 15ml, ή αν προτιμάτε $1320 το λίτρο[*], ειδικά αν η αγορά χρηματοδοτείται από τους φόρους μου (όπως είχαν την ατυχία να τους συμβαίνει οι Ελβετοί για 5 δοκιμαστικά χρόνια μέχρι τον προηγούμενο Ιούνιο).

2b continued...

[*] αυτό κυρίες και κύριοι είναι επιτυχημένη αλχημεία: Μετατροπή νερού σε χρυσό.

materia medica et hocus pocus [1]

2005-11-21T01:00:00.000+02:00

Λοιπόν το σωστό να λέγεται: αν έχει κάτι καλό η ομοιοπαθητική, είναι η εξατομικευμένη αντιμετώπιση του ασθενούς. Δεν είναι μικρό πράγμα ο γιατρός σου να ενδιαφέρεται ακόμα και για αυτά που σε στεναχωρούν. Μερικοί μάλιστα έχουν ανάγκη μόνο για αυτό. Στην πραγματικότητα οι καλοί γιατροί εδώ και χιλιάδες χρόνια εφαρμόζουν αυτήν ακριβώς την αντιμετώπιση. Θα συμφωνήσω με τον Egger ότι ήρθε πια ο καιρός οι κλασικοί γιατροί να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να γίνουν λίγο πιο ανθρώπινοι και ζεστοί.

Χάρη στην ολιστική αντιμετώπιση, η ομοιοπαθητική έχει συσσωρεύσει έναν αρκετά εντυπωσιακό όγκο γνώσης. Για παράδειγμα ένας ομοιοπαθητικός, αντιμέτωπος με κάποιο αλλεργικό σύμπτωμα, μπορεί να δώσει απλές διατροφικές συμβουλές που θα το εξαλείψουν. Αυτό ισχύει για οποιοδήποτε σύστημα ιατρικής: κανένα δεν είναι 100% άχρηστο και στην πραγματικότητα τα περισσότερα κάνουν καλά κάμποσα πραγματάκια. Τα λαϊκά γιατροσόφια με βάση τα βότανα για παράδειγμα έχουν αρκετά εντυπωσιακό ποσοστό εγκυρότητας. Αν έχεις αφιερωθεί με ειλικρινή διάθεση στη θεραπεία των ανθρώπων, τελικά έχεις και ειλικρινή διάθεση να παρατηρήσεις και να μάθεις από τα λάθη σου με αποτέλεσμα τη συσσώρευση γνώσης.

Και στο κάτω-κάτω, ο ιδρυτής της ομοιοπαθητικής δεν ήτανε κανένας μαλάκας. Είναι π.χ. ο ίδιος που εισήγαγε την καραντίνα σαν εργαλείο αποτροπής επιδημιών στην Πρωσσία. Ούτε η κλασική ιατρική του καιρού του ήταν κάτι το τρομερά επιστημονικό: δεισιδαίμονες σφάχτες ήτανε οι περισσότεροι. Αν η κλασική ιατρική, ξεκινώντας από αυτό το επίπεδο, έχει φτάσει σε 200 χρόνια να συζητά τη δημιουργία τεχνητών οργάνων από βλαστοκύτταρα, καθόλου περίεργο που και η ομοιοπαθητική έχει πετύχει κι αυτή κάτι, παρά τις προβληματικές θεμελιώδεις παραδοχές της.

Θα δευκρινίσω πρώτα κάτι: σε όλο το διάστημα της ύπαρξής της, η ομοιοπαθητική είναι χωρισμένη σε δύο, σαφώς διακριτές σχολές. Υπάρχουν οι "επιστημονικοί", που γενικά θεωρούν πως η ομοιοπαθητική θα έπρεπε να είναι συμβατή με την κλασική ιατρική (ουσιαστικά ένας υποκλάδος) με κύριους εκφραστές τους Robert Dangeon και Richard Hughes. Υπάρχουν από την άλλη οι "μεταφυσικοί", που στηρίζονται κυρίως στην σχεδόν θρησκευτική ανάγνωση των Βιβλίων του Μεγάλου Δασκάλου, με έτερο (ή, για πολλούς, σημαντικότερο) Μεγάλο Δάσκαλο τον James Tyler Kent. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της δεύτερης είναι η εχθρότητα των οπαδών της (όχι αναγκαστικά των επαγγελματιών της, εν μέρει και λόγω του πραγματισμού που υπαγορεύουν οι ευθύνες τους) προς την κλασική ιατρική, πράγμα λογικό αν λάβουμε υπόψη μας το χαρακτήρα της σαν σχεδόν πλήρες σύστημα πεποιθήσεων.

Σήμερα οι δυο σχολές αντιπροσωπεύονται από την "πολύπλοκη ομοιοπαθητική" (που εξασκείται κυρίως στη Γερμανία), ένα παρακλάδι ουσιαστικά της φυτοθεραπείας (το λέω καλά; Είναι τέλος πάντων αυτό που χρησιμοποιεί βότανα) και την "κλασική ομοιοπαθητική", που βασικά...
...που βασικά είναι η Ομοιοπαθητική στην οποία έχετε 99% πιθανότητες να πέσετε.

Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ

2005-11-18T13:47:00.000+02:00

Λοιπόν, έχει κάτι τρομαχτικές φάτσες σε 7-8 σκηνές και αυτό είναι όλο. Καλύτερα να είχα δώσει 7.5 ευρώ για να αγοράσω βιντεοκασέτες με μαγνητοσκοπημένες εκπομπές τελεμάρκετινγκ. Σαφώς λιγότερο βαρετές ή ενοχλητικές.

Το Πολυτεχνείο μπορεί και να μη ζει

2005-11-17T19:35:00.000+02:00

Αλλά σίγουρα εξακολουθεί να τσούζει αυτούς που πάντοτε ήταν με τη μεριά του θανάτου. Τους γνωστούς φιλήσυχους νοικοκυραίους που κοιτάνε πάντα τη δουλίτσα τους. Και ξεχνάνε να ζήσουν.

Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια λύσσα εκ μέρους των παραπάνω συμπαθών πρωτόζωων για το ότι δεν έγιναν τουλάχιστον Τσε Γκεβάρα (δηλαδή συνεπείς μέχρι το τέλος[*] και νεκροί) όλοι όσοι ήταν εκεί μέσα.

Άντε και γαμηθείτε ρε. Ακόμα και η Δαμανάκη, είχε τουλάχιστον στα 50 της κάτι αξιόλογο να απαρνηθεί. Όχι ότι έκανε καλά που το απαρνήθηκε, αλλά τέλος πάντων έκανε κάτι, κάποτε.

Εσείς; Μια ζωή στο κλουβί, να κακολογείτε αυτούς που προσπάθησαν, έστω και για μια στιγμή να βγουν πετώντας.

[*] εννοείται: συνεπείς στο αντιπρότυπο του αριστερού επαναστάτη που έχει κατασκευάσει για να μην κουράζει το μυαλό του ο τυπικός μίζερος μικροαστός. Ζήτημα αν υπήρχαν 10 τέτοιοι στο Πολυτεχνείο.

"Δεν ασχολούμαι με τα γήινα"

2005-11-14T18:53:00.000+02:00

Τσκ τσκ τσκ...

Το ψέμμα είναι αμαρτία, man.

Είμαι ένας ιδιώτης πρωτόβουλος

2005-11-14T12:50:00.000+02:00

Ξεκινάμε Οίκο Λογισμικού (ελληνιστί Software House) με έναν φίλο μου. Έχει κάνει πολύ καλή προεργασία: έχει στήσει γραφείο, συνδέσεις, υλικό και λογισμικό, μέχρι και πελάτες μας έχει βρει. Και ένα γραφίστα που θα μας κάνει τα γραφικά. Και επειδή είμαστε και οι δύο @@τοι προγραμματιστές (και ο γραφίστας μας @@τος γραφίστας), θα τους σκίσουμε όλους.

Yey!

:)

(πρέπει να είναι η τυχερή μου μέρα)

strange loop

2005-11-13T19:11:00.000+02:00

Πολλή κοινωνικοποίηση τώρα τελευταία => ελάχιστος καιρός για βαρετά πράγματα.

Επίσης πακετώνεται κόσμος γύρω μου. Δηλαδή κοντινά μου άτομα. Είναι πραγματικά το μόνο πράγμα που μπορεί να με στενοχωρήσει. Με όλα τα άλλα δεν έχω πρόβλημα. Αλλά το φιλοσόφησα και κατέληξα ότι μεγαλώνοντας, είναι αναπόφευκτο να ζήσεις και λίγη (ή πολλή) δυστυχία. Θα δούμε. Για την ώρα έχω κολλήσει με το Dacota των Stereophonics. Το αφιερώνω σε όλους τους φίλους μου. Νομίζω πως περιγράφει με ακρίβεια την κατάστασή μας.

Άσχετο: αν σας πλησιάσει κανένας τσόγλανος από αυτούς που πουλάνε εξωτικούς χυμούς αδυνατίσματος και αρχίσει να σας μιλάει για τις ευεργετικές επιπτώσεις της γκουαρανίνης που δρα απευθείας στα επινεφρίδια σταθεροποιώντας τα επίπεδα της αδρεναλίνης, σε αντίθεση με την καφεΐνη η οποία απλά τσιτώνει, πείτε του του απατεώνα ότι "καφεΐνη" και "γκουαρανίνη" είναι διαφορετικά ονόματα της ίδιας ακριβώς ουσίας οπότε η κοινή λογική λέει ότι έχουν και τις ίδιες ακριβώς ιδιότητες οπότε να πάει να γαμηθεί.

(επειδή είμαι φίλος και οι φίλοι πρέπει να στηρίζουν τους φίλους τους, αναγκάστηκα να παρακολουθήσω σεμινάριο γνωστής πυραμίδας που σου υπόσχεται να γίνεις ζάπλουτος, τίγκα στην ενέργεια και με ιδανικό βάρος κι όλα αυτά πίνοντας [και κυρίως πουλώντας] κάτι φρουτόκρεμες.

Τέλος πάντων, απαξιώ να ασχοληθώ περισσότερο για την ώρα, αλλά θα πω ότι ο "γκουρού" του σεμιναρίου ήταν σωστός: μόνο κάποιος αρκετά αφελής ώστε να πιστέψει τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς του είναι και κατάλληλο θύμα για άρμεγμα, οπότε οι εξωφρενικοί ισχυρισμοί είναι σωστό και όχι λανθασμένο μάρκετινγκ όπως αφελώς θεώρησα στην αρχή.)

Για τα υπόλοιπα (Γαλλίες και Φαλούτζες) τα είπαν άλλοι. Δε νομίζω πως θα μπορούσα να προσθέσω κάτι ουσιώδες.

Στα επουσιώδη λοιπόν, θα πω ότι ΙΜΗΟ ο Χατζηνικολάου στο δελτίο ειδήσεων του Alpha όπου παρουσίασε το θέμα με τα χημικά, είπε ένα μικρό ψεμματάκι: ότι διαλέξανε τις λιγότερο σοκαριστικές σκηνές από το ιταλικό ντοκυμαντέρ. Κατά τη γνώμη μου διαλέξανε μόνο τις σοκαριστικές σκηνές: δεν άφησαν ούτε μισό καμένο πτώμα που να μην το δείξουν.

Εγώ πάντως δε σοκαρίστηκα. Δε σοκάρομαι από το θέαμα πτωμάτων (ούτε καν από κοντά), γιατί δε σοκάρονται και τα ίδια τα πτώματα: ό,τι και να έπαθαν, ησύχασαν πλέον.

Σοκαριστικό είναι μάλλον το θέαμα της μετατροπής ενός ανθρώπου σε πτώμα. Στην προφανή ερώτηση "τι είδους άνθρωποι ρίχνουν σε άλλους ανθρώπους μια πούδρα που τους καίει μέχρι το κόκκαλο χωρίς να σβήνει με κανέναν απολύτως τρόπο", η -όχι και τόσο προφανής- απάντηση είναι "απόλυτα φυσιολογικοί άνθρωποι σαν εσάς και εμένα και να μας χαιρόμαστε".

Καλή εβδομάδα.

quicky

2005-11-07T22:04:00.000+02:00

Α Μ Η Ν!

(όποια θεότητα είναι υπεύθυνη, παρακαλείται να περάσει από το ταμείο για την αμοιβή της)

a tribute to my broken links (pt. 1)

2005-11-06T03:03:00.000+02:00

Γενικά θεωρώ πως με την προφανή εξαίρεση λογοτεχνικών κειμένων, όσο πιο άχρηστη είναι μια πληροφορία τόσο πιο σκληρά προσπαθεί να την προστατέψει ο δημιουργός της.

[η μητέρα όλων των παραδειγμάτων
...και το αποπαίδι της]

Τελευταία λοιπόν έχει γίνει της μοδός να εισάγεται σε διάφορα site ένα σκριπτάκι των 5 γραμμών που υποτίθεται ότι απενεργοποιεί το copy & paste.

Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να "βουλώνει" το ποντίκι, κάνοντας το onMouseDown event (ή, προκειμένου για browser-τρισάθλιο προϊόν των μονοπωλίων το onSelectStart event) να επιστρέφει false.

Αυτήν την κίνηση τη θεωρώ εξόχως αγενή, γιατί ουσιαστικά καταργεί το ποντίκι και πάει την αλληλεπίδραση των χρηστών με τον υπολογιστή τους 20 χρόνια πίσω. Επίσης από πλευράς παρεχόμενης ασφάλειας είναι επιεικώς τρισάθλια.

Anyway, σε περίπτωση που βρεθείτε σε ένα τέτοιο site και παρ' όλο που σας απαγορεύεται να χρησιμοποιήσετε το ποντίκι θέλετε να κάνετε copy & paste, υπάρχουν οι εξής τρόποι (και πιθανόν και άλλοι) :

[του τεμπέλη] δεξί κλικ -> select all, δεξί κλικ -> copy. Το paste αφήνεται ως άσκηση.
[του τεμπέλη που του έχουν απενεργοποιήσει και το δεξί κλικ] shift+F10->select all, υποθέτω πως ξέρετε τι πρέπει να κάνετε μετά.
[του γνώστη πληκτρολόγησης] πατάμε tab. Κάθε φορά που πατάμε tab, "επιλέγεται" ένα από τα links της σελίδας (το οποίο btw μπορούμε να ανοίξουμε με Enter). Τέλος πάντων, όταν βρεθούμε σε link που να είναι κοντά στο κειμενο που θέλουμε να κάνουμε copy, και κρατώντας το shift πατημένο, πατάμε είτε το αριστερό είτε το δεξί βελάκι ώσπου να επιλεγεί το κείμενο που θέλουμε.
[του γνώστη Internet] επιλέγουμε View Page Source από το μενού του browser μας. Ο κώδικας της σελίδας (με όλο το περιεχόμενό της) μας ανοίγει σαν απλό HTML κείμενο, από το οποίο φυσικά μπορούμε να κάνουμε copy ό,τι θέλουμε. Ο τρόπος αυτός έχει το επιπρόσθετο πλεονέκτημα ότι αντιγράφουμε πλήρη κώδικα HTML, με τις πληροφορίες μορφοποίησης και τα όλα του.
[του μπλογκόβιου] ανοίγουμε από το browser μας το atom feed του blog. Ουσιαστικά είναι σχεδόν το ίδιο με το view source. Στο blogger το atom feed βρίσκεται πάντα στο http://[όνομα blog].blogspot.com/atom.xml. Προφανές μειονέκτημα ότι αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο για τα τελευταία 5-10 άρθρα που περιλαμβάνονται στο atom feed.
[του power user] απενεργοποιούμε τη JavaScript για το site που μας ενδιαφέρει. Πιθανόν να προκαλέσει κάποιες δυσλειτουργίες στη σελίδα.
[του wannabe χάκερ] κάνουμε save τη σελίδα, ανοίγουμε τον κώδικά της και αφαιρούμε το κωλοσκριπτάκι που μας ενοχλεί.
[του χάκερ] μόλις φορτώσει η σελίδα, πληκτρολογούμε στο browser τη "διεύθυνση"
javascript:void(document.onmousedown=null) (για ΙΕ: αντί για onmousedown βάλτε onselectstart). Αυτό ήταν: η σελίδα ξαναέγινε ανθρώπινη.

(ΠΡΟΣΟΧΗ: αν σας απαγορεύεται το copy & paste από την άδεια χρήσης, πολύ απλά μην κάνετε copy & paste, δεν είμαστε νεοχρήστες εμείς να μη σεβόμαστε αυτά τα πράγματα. Επίσης το παρόν ποστ είναι νομίζω προφανές ότι γράφτηκε για πληροφοριακούς λόγους: αν θες να προστατέψεις κάτι, η Javascript δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να το κάνεις και νομίζω ότι το έδειξα πολύ καθαρά. Kids, don't try this at home.)

The Constant Gardener

2005-11-06T02:04:00.000+02:00

Εργάρα[*]. Επόμενη ταινία στη λίστα ο "εξορκισμός της πωστηνλένε".

[*] Όποιος διαφωνεί είναι μαλάκας. Ή τουλάχιστον όποιος είναι μαλάκας διαφωνεί, γιατί διάβασα κάτι κριτικές θεατών στο Αθηνόραμα που με έκαναν να βγω απ' τα ρούχα μου. Απ' ό,τι φαίνεται το έγκλημα της ταινίας ήταν ότι τα ίδια λεφτά θα μπορούσαμε να τα δώσουμε για να εμβολιαστούν 3 αφρικανοί, οι ίδιοι τύποι βέβαια δε βρίσκουν κάτι το εγκληματικό στο να δουν μια ολωσδιόλου άσχετη ταινία στην οποία σκοτώνονται 300 άτομα αλλά έχει καλά εφέ.

fuck you anyway

2005-11-02T14:30:00.000+02:00

Από την πρώτη μέρα που θα πάμε στο σχολίο, μας γεμίζουν το μυαλό με ψέμματα.

Το μεγαλύτερο από αυτά είναι ότι η Επανάσταση του 1821 πέτυχε.

Πούτσες.

Αφ' ενός η Επανάσταση του 1821 καταπνίγηκε πάρα πολύ επιτυχημένα από τους τουρκοαιγύπτιους και το έθνος έφτασε στο χείλος της ολοκληρωτικής βιολογικής εξόντωσης. Αν δεν αποφάσιζαν (για τους δικούς τους λόγους) οι Μεγάλες Δυνάμεις να τσακίσουν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο και να δώσουν τέρμα στη σφαγή, στην καλύτερη περίπτωση η χώρα σήμερα θα κατοικούνταν από Άραβες έτοιμους να σφάξουν στο γόνατο όποιον τολμούσε να ισχυριστεί ότι δεν είναι απόγονοι του Περικλή. (πράγμα που δεν απέχει και πολύ από την τωρινή πραγματικότητα εδώ που τα λέμε...)

Τέλος πάντων, το "τη γλιτώσαμε από κωλοφαρδία" στην επίσημη "Ιστορία"[+] το ονομάζουμε "νικήσαμε" -γενικό χαρακτηριστικό του πληθυσμού αυτό, δεν είναι τυχαίο που το 63% είναι Γάβροι (υπάρχει και άλλο ένα 3% φυσιολογικών ανθρώπων που υποστηρίζουν τον Ολυμπιακό, δεν πρέπει να τους μπερδεύουμε). Υποθέτω πως σε μια αρκούντως απλουστευτική θεώρηση της ιστορίας, το τελικό αποτέλεσμα είναι περίπου το ίδιο.

Αλλά τι "νικήσαμε";

Απελευθερωθήκαμε;

Από τους Τούρκους σίγουρα.

Μόνο που δεν ήταν οι Τούρκοι οι δυνάστες μας. Οι Τούρκοι ήταν απλά οι μέτοχοι (με limited liability) στην επιχείρηση αρμέγματός μας. Το ΔΣ της επιχείρησης αποτελούνταν από την Εκκλησία και τους κοτζαμπάσηδες. Τους θεματοφύλακες της Παράδοσης και των Ιερών και Οσίων. Σε αυτούς πληρώναμε φόρους. Αυτοί μας γαμούσαν αν δεν τους πληρώναμε. Οι Τούρκοι το πολύ-πολύ να έκαναν καμία βόλτα για να δουν αν δουλεύει καλά το μαγαζί, αν οι μετοχές τους αβγατίζουν σωστά.

Η Επανάσταση έγινε πρωτίστως ενάντια σε αυτήν την κατάσταση. Διότι αν οι Έλληνες (και οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι) τα περνούσαν μια χαρά και δεν είχαν π.χ. τον κοτζαμπάση να διατάζει τη χήρα με τα τρία ορφανά να πουλήσει το ένα στα σκλαβοπάζαρα για να βγάλει το φόρο, σιγά μην επαναστατούσαν. Μαλάκες ήτανε; Και η αλήθεια είναι πως όσοι Έλληνες τα περνούσαν μια χαρά (π.χ. οι προαναφερθέντες κοτζαμπάσηδες και ο προαναφερθείς ανώτερος κλήρος) δεν την πολυήθελαν την επανάσταση. Για την ακρίβεια ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο ίδιος που οι μύθοι θέλουν να σηκώνει το λάβαρο, εκεί γύρω στις 15 Μαρτίου 1821 έριξε ένα χεσίδι πρώτης τάξεως στον Παπαφλέσσα που είχε περίεργες ιδέες για το ξεσήκωμα των παρακατιανών και την ανασάλευση της τάξης και της ηθικής.

Φυσικά υπάρχει ένα άνω όριο στο πόσο μπορείς να διατηρείς μια απαράδεκτη κατάσταση. "A hungry mob is a angry mob". Και η Επανάσταση έγινε, σε πείσμα της Παράδοσης και των Ιερών και Οσίων. Οπότε θέλοντας και μη ακολούθησαν και οι δυνάστες. Αν έχεις ένα κοπάδι πρόβατα και αρχίζει να τρέχει, είναι καλή ιδέα να μπεις μπροστά. Αργά ή γρήγορα θα μπορέσεις να τα καθοδηγήσεις.

Κάπως έτσι η Εκκλησία από δυνάστης έγινε πρωτοπόρος στον Αγώνα. Κάπως έτσι οι κοτζαμπάσηδες εξακολούθησαν να μας κυβερνάνε. Κάπως έτσι η αστική ελληνοαλβανική δημοκρατία με τις δύο επίσημες γλώσσες και τις δύο επίσημες θρησκείες[*] που οραματίζονταν οι Φιλικοί και ο Κολοκοτρώνης μια κατέληξε τεράστια οικογένεια καθαρών Ελλήνων, με το μπαμπά και τη μαμά να προσέχουν μη μας βρωμίσει κανένας το μυαλό. Γιατί το να διαφωνείς με αυτούς που σε κυβερνάνε είναι πολιτική θέση ενώ το να διαφωνείς με τα Ιερά και τα Όσια είναι προδοσία και ανηθικότητα.

Μην έχετε καμία αμφιβολία: μας κυβερνάνε ακόμα. Οι παλιοί κοτζαμπάσηδες (π.χ. οι Μανιάτες) και οι παλιοί δεσποτάδες. Οι τουρκογέροντες όπως τους έλεγε ο λαός (και όχι δημογέροντες όπως τους λένε τα σχολικά μας βιβλία). Δεν είναι πάντα κακοί. Δεν είναι καν υπερβολικά κακοί. Ας πούμε η Εκκλησία έχει δώσει στο κράτος κάποια ακίνητα. Το μυστικό ενός επιτυχημένου δυνάστη είναι να φέρεται αρκετά δίκαια στα αντικείμενά του, αυτό τουλάχιστον τους έμεινε σαν δίδαγμα από το πάθημα του '21. Και εξάλλου κατά καιρούς εμφανίζονται και πιο ισχυροί ανταγωνιστές που αρπάζουν ένα κομμάτι από την πίτα: επιχειρηματικά συμφέροντα, αμερικάνοι, εγγλέζοι, ισχυροί νεοεμφανιζόμενοι πολιτικοί (που καθιερώνουν στη συνέχεια τα δικά τους τζάκια, τις δικές τους υπο-δυναστείες).

Αλλά αν το δούμε απλά: το 1820 πληρώναμε φόρους. Ένα ποσοστό πήγαινε σαν κέρδος στο ΔΣ, τους κοτζαμπάσηδες και τους παπάδες και το υπόλοιπο στο οθωμανικό κράτος να το κάνει ό,τι θέλει. Σήμερα πληρώνουμε φόρους. Ένα ποσοστό πάει σαν κέρδος στους πολιτικούς και τους παπάδες και το υπόλοιπο στο ελληνικό κράτος να το κάνει ό,τι θέλει (κυρίως να το μοιράσει στους παρατρεχάμενους που έχουν φτάσει να μετρούν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες).

Τι έχει αλλάξει; Ότι δεν είμαστε πλέον υποχρεωμένοι να πουλήσουμε την κόρη μας για σκλάβα αν δεν έχουμε να πληρώσουμε; Κι όμως είμαστε. Απλώς το περιτύλιγμα έχει αλλάξει. Όλα είναι λίγο πιο λάιτ, αλλά η ποιότητα είναι η ίδια.

Ο λόγος που μας δυναστεύουν είναι ότι κυριαρχούν στο μυαλό μας. Μεθοδικά και από την πρώτη μέρα της Επανάστασης μας έχουν πείσει ότι στο πρόσωπό τους συμπυκνώνεται ό,τι έχουμε ιερό σε αυτή τη ζωή. Ότι δεν υπάρχει πιο γνήσιος θεματοφύλακας της ελληνικής παράδοσης από τους άκαπνους ιεράρχες, ότι δεν υπάρχουν πιο καλές οικογένειες στη χώρα από αυτές που μας κυβερνάνε. Ότι η τιμή τους και η υπόληψή τους είναι τιμή μας και υπόληψή μας. Ότι η ηγεσία τους είναι αναπόφευκτη γιατί βρισκόμαστε σε μία διαρκή και ακαθόριστη πολιορκία από διάφορους εχθρούς που επιβουλεύονται... τα ιερά και τα όσια που κάνουν την ηγεσία τους αναπόφευκτη!! Ότι ο Κολοκοτρώνης και ο Παπαφλέσσας πολέμησαν για αυτό το πράγμα -δεν υπάρχει Θεός, αν υπήρχε θα τους κεραυνοβολούσε!

Και είπαμε, ο δυνάστης μπορεί να μην είναι παράλογος, αλλά παραμένει δυνάστης. Δεν αστειεύεται αν τον θίξεις.

Έτσι, ομόφωνα(!) έκλεισε ο ραδιοφωνικός σταθμός BEST. Γιατί ενόχλησε το δυνάστη. Και ενόχλησε τις πνευματικές αλυσίδες που ο δυνάστης έχει εγκαταστήσει στα μυαλά των περισσοτέρων από εμάς και άρα και των μελών μιας ανεξάρτητης αρχής. Γιατί δε θέλω να πιστέψω ότι η ανεξάρτητη αρχή εκτέλεσε απ' ευθείας εντολές των κοτζαμπάσηδων.

Το ότι πολλοί άνθρωποι βρίσκουν φυσιολογικό να υπάρχει ένα συμβούλιο που αποφασίζει ποιες απόψεις (γιατί δε συζητάμε ακριβώς για προβολή τσόντας στις 2 το μεσημέρι) επιτρέπονται και ποιες όχι , και ακόμα χειρότερα το ότι πολλοί άνθρωποι συμφωνούν με την απόφαση, απλά κάνει χειρότερα τα πράγματα. Δείχνει ότι 185 χρόνια μετά την Επανάσταση, μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ζει ακόμα στην οθωμανική εποχή. Ή και στη Βυζαντινή. Ή και στην αρχαία, αναλόγως το παραισθησιογόνο τρυπάκι. Πάντως δε ζούνε στο 2005, ούτε ζούνε στην Ευρώπη, ούτε ζούνε σε μια δημοκρατία. Και δε θέλουν να ζούνε. Τους αρκεί να μην διαμαρτύρονται οι πνευματικές αλυσίδες τους.

Δεν αισθάνομαι ελεύθερος. Μέχρι χθες αισθανόμουν ότι ζω σε μία χώρα που με όλα τα κακά της και τις ατέλειές της ήταν δημοκρατική και είχε κυβερνώντες και πολίτες, όχι φεουδάρχες και δουλοπάροικους και -φυσικά- Ιερά Εξέταση. Αλλά σήμερα ειλικρινά δεν αισθάνομαι ελεύθερος. Αισθάνομαι αντικείμενο, πρόβατο για άρμεγμα ενός ανελεύθερου καθεστώτος που χθες έκανε ωμή επίδειξη δύναμης. Δε σας κρύβω ότι φοβάμαι και λίγο. Πού θα σταματήσουν αν έχουν τη δύναμη να κλείνουν έναν ολόκληρο σταθμό επειδή ένας δημοσιογράφος αναφέρθηκε σε ένα πασίδηλο γεγονός για την Εκκλησία;

Έχουμε χούντα μάγκες. Μπορεί να είναι λάιτ, μπορεί να προκύπτει από τη συνδυασμένη θέληση της πλειοψηφίας, αλλά παραμένει χούντα. Γιατί σε μια δημοκρατία δεν είναι δυνατόν να κλείνει ένας σταθμός επειδή τόλμησε να ενοχλήσει το Δυνάστη (όχι μόνο με την επίμαχη εκπομπή πάω στοίχημα, αλλά και με τον αμιγώς δυτικότροπο τρόπο ζωής που προωθεί) και είναι αρκετά αδύναμος και χωρίς τους απαραίτητους πάτρωνες ώστε να αποφύγει τις συνέπειες. Και το ίδιο βράδυ οι μεγαλοδημοσιογράφοι αγκαλίτσα με τους πολιτικούς να συζητούν πολιτισμένα για το πόσο καλά τα έχουν βρει! Έχουμε τη χούντα των προβάτων. Προβατοκρατία.

Δεν είναι 1973, είναι 2005. Δεν έχουμε τον ερασιτεχνικό σταθμό των ελεύθερων φοιτητών, αλλά τον Best Radio 92.6. Το σύνθημά μας δεν είναι "ψωμί-παιδεία-ελευθερία" αλλά "fuck you anyway". Και στα μικρόφωνα ομολογουμένως είναι διάφοροι τρέντι "χαπάκηδες" και όχι η Δαμανάκη[&]. Αντίστοιχα απέναντί μας δεν έχουμε -ακόμα- τανκς και δολοφονικούς μπάτσους, αλλά ένα κατεστημένο που στραγγαλίζει χωρίς σημάδια βίας. Ομολογουμένως τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.

Και τόσο το καλύτερο ρε παράσιτα.

Δε θα σας περάσει.

Fuck you anyway.

ΥΓ: κανονικά σήμερα τρέχω και δε φτάνω. Έχω να διαβάσω πάνω από 10 papers. Αλλά τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι θεμα προτεραιοτήτων και αξιοπρέπειας. Και αφήνω σε άλλους, πιο ευηπόληπτους την "τιμή" να ασχολούνται με τα διαβάσματά τους όταν στη χώρα τους βιάζεται η Δημοκρατία.

[*] ελληνική και αλβανική, ορθοδοξία και ισλάμ αντίστοιχα για όποιον ενδιαφέρεται. Βγάλτε τώρα τον Κολοκοτρώνη ανθέλληνα ρε τσόγλανοι!
[+] αυτή που δεν έχει και δεν ξέρει κανένας άλλος εκτός από τους διάφορους Παπαθεμελήδες και τους οπαδούς τους
[&] άρα ξεκινάμε με πλεονέκτημα

Verba volent

2005-10-31T20:18:00.000+02:00

...σα ρουκέτες ενίοτε.

Γυρνάω λοιπόν 7:20 κουρασμένος από το γραφείο και βάζω στο δισκάκι μου ένα πιάτο φακές, λίγη φέτα και ένα μπολάκι ελιές. Και αράζω στην τιβί να κουλάρω.

1η επιλογή: Λάμψ... σκατά, δεν έχει λάμψη. Ζαπ!
2η επιλογή: Η Φωνή του Πολίτη (=η μία από τις τρεις εκπομπές στις οποίες έχει σπάσει ο Κουρής το δελτίο του Άλτερ για να βάζει περισσότερες διαφημίσεις από το νόμιμο). 4 μαλάκες συζητούν για τους Γκρίζους Λύκους. Βαρετό. Ζαπ!
3η επιλογή: Βουλή (ήξερα ότι παίζει προ ημερισίας διατάξεως συζήτηση για τα εξωτερικά θέματα).

Γεωργάκης στα decks. Και παίζει γαμάτα:

"Τον προηγούμενο χρόνο οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τα Σκόπια σαν Μακεδονία χωρίς να σας (σημ: "εσείς"=ΝΔ) ρωτήσουν, χωρίς να σας υπολογίσουν. Ενώ εμείς όταν ήμασταν κυβέρνηση δεν έκαναν τίποτα, όχι μόνο στα ελληνικά θέματα αλλά και σε όλα τα Βαλκάνια χωρίς να μας ρωτήσουν".

Το σχόλιό μου (που το σκέφτηκα ελάχιστα δευτερόλεπτα αφού άκουσα τα παραπάνω) είναι το εξής:

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! ΤΙ ΞΕΣΤΟΜΙΣΕ ΡΕ Ο ΘΕΟΣ!!!

Χωρίς σχόλια

2005-10-31T12:52:00.000+02:00

...

αρχαίοι και μονοτονικοί[sic]

2005-10-28T21:45:00.000+03:00

Η Καθημερινή παρουσιάζει έρευνα του Ανοιχτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου σύμφωνα με την οποία τα αρχαία ελληνικά λειτουργούν προληπτικά έναντι της δυσλεξίας. Σύμφωνα με την αναφορά, 50 παιδάκια ηλικίας 6-9 ετών χωρίστηκαν σε δύο ισομεγέθεις ομάδες (με τα παρατσούκλια "αρχαίοι" και "μονοτονικοί"). Σύμφωνα με την αρθρογράφο οι δύο ομάδες ήταν ίδιες ως προς όλες τις παραμέτρους (οικογενειακή/κοινωνική κατάσταση, ηλικιακή σύνθεση, σύνθεση ως προς το φύλο κλπ) και ως προς τα μαθήματα που παρακολουθούσαν, με τη διαφορά ότι οι "αρχαίοι" έκαναν και δύο ώρες εβδομαδιαίως μάθημα αρχαίων ελληνικών.

Οι δύο ομάδες αξιολογήθηκαν (με χρήση του διεθνώς καταξιωμένου IQ Test WISC-III και της ελληνικής πρωτοτυπίας "Αθηνά Τεστ") στην αρχή και στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Σε σχέση με τους "μονοτονικούς", οι "αρχαίοι" έδειξαν αυξημένες επιδόσεις σε διάφορες κατηγορίες των τεστ (π.χ. "Μνήμη Εικόνων", "Συναρμολόγηση Αντικειμένων") και κατά συνέπεια αυξημένους δείκτες αντιληπτικών και οπτικών ικανοτήτων. Οι οποίες είναι καίριες για την ικανότητα γραφής και ανάγνωσης. Όπου υστερούν οι δυσλεξικοί. 1+1=2, τα αρχαία προλαμβάνουν τη δυσλεξία.

Με δεδομένο ότι η δυσλεξία είναι "δυσλειτουργία"[1] νευρολογικής (=υλικότατης) φύσεως και μάλιστα κληρονομική, είναι προφανές ότι αυτό το τελευταίο είναι συμπέρασμα της αρθρογράφου. Το ίδιο το Ανοιχτό Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο δεν ισχυρίζεται ανοιχτά κάτι τόσο ακραίο. Θα χρειαζόταν άλλωστε κάτι σαφώς σοβαρότερο από μια μελέτη με 50 άτομα δείγμα με χρήση ενός ξεπερασμένου και ενός μη διαδεδομένου IQ-Test(!) για να καταριφθεί η μέχρι σήμερα επιστημονική βεβαιότητα ότι η δυσλεξία έχει βιολογικά αίτια. (έχει μάλιστα προσδιοριστεί και το γονίδιο στο οποίο οφείλεται, τουλάχιστον για τους Δυτικούς μαθητές). Ωστόσο η ανακοίνωση του ΑΨΚ υπονοεί αυτό που δεν ισχυρίζεται ανοιχτά:

Οι ανωτέρω ικανότητες και λειτουργίες, οι οποίες είναι αποφασιστικές για την περαιτέρω ψυχοεκπαιδευτική ανάπτυξη των νεαρών ατόμων (γραφή και ανάγνωση), συνδέονται άμεσα και με την εμφάνιση της δυσλεξίας.

Οπότε νομίζω πως θα πρέπει να αισθανθούμε όλοι κατανόηση για την αρθρογράφο σε αυτό το σημείο. Στην κατακλείδα του άρθρου της βέβαια αναπαράγει ένα μύθο που ακούγεται όλο και περισσότερο τώρα τελευταία, ότι δηλαδή η κατάργηση του πολυτονικού αύξησε τα κρούσματα δυσλεξίας στον μαθητικό πληθυσμό. Η αλήθεια (πέραν της κληρονομικής προέλευσης της δυσλεξίας που καθιστά αυτή τη δήλωση πέρα ως πέρα βλακώδη) είναι ότι η κατάργηση του πολυτονικού συνέπεσε με την "ανακάλυψη" της δυσλεξίας από το ελληνικό παιδαγωγικό σύστημα και τους Έλληνες γονείς: Δεν αυξήθηκε το ποσοστό των δυσλεξικών. Αυξήθηκε το ποσοστό των δυσλεξικών που αναγνωρίζονται ως τέτοιοι. Ενώ παλιά όλοι θα τους θεωρούσαν στουρνάρια και άτομα που "δεν παίρνουν τα γράμματα".

Το άρθρο περιέχει επίσης δύο δηλώσεις: ένας συνταξιούχος μαθηματικός 67 ετών λέει ότι "μαθαίναμε περισσότερα γράμματα όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο" και ένας 17χρονος μαθητής λέει ότι κατά τη γνώμη του "θα ξέραμε καλύτερα την αρχαία γλώσσα αν τη μαθαίναμε από μικροί ενώ θα αποκτούσαμε καλύτερη αίσθηση της σύγχρονης γλώσσας και της ορθογραφίας". Συμφωνούν και οι δύο ότι σε μικρότερη ηλικία το πολυτονικό μαθαίνεται πιο εύκολα. QED?

Άρες μάρες κουκουνάρες θα έλεγα. Πρώτα απ' όλα δεν πρέπει να μπερδεύουμε την αρχαία γλώσσα με την πολυτονική γραφή. Το ένα είναι γλώσσα, το άλλο σύστημα γραφής. Το άρθρο (και σε μικρότερο βαθμό η ανακοίνωση του ΑΨΚ) φαίνεται πως χρησιμοποιεί τους δύο όρους χωρίς διάκριση. Δεύτερον είναι λίγο-πολύ προφανές ότι τα αρχαία και το πολυτονικό μαθαίνονται πιο εύκολα σε νεαρή ηλικία. Τα περισσότερα αρχαία παιδάκια για παράδειγμα ήξεραν πολύ καλύτερα αρχαία από οποιονδήποτε σημερινό καθαρευουσιάνο πριν καν κλείσουν τα τρία τους χρόνια. Τα μικρά παιδιά έχουν τρομερά αυξημένες ικανότητες γλωσσικής εκμάθησης (language acquisition), οι οποίες όπως ξέρουμε κορυφώνονται γύρω στα 3-4 χρόνια ηλικίας και φθίνουν πάρα πολύ για να πέσουν περίπου στα επίπεδα ενός ενηλίκου γύρω στα 10-12 χρόνια. Τα αρχαία (όπως και οποιαδήποτε γλώσσα) και το πολυτονικό (όπως οποιοδήποτε σύστημα γραφής) διδάσκονται πιο εύκολα σε 6χρονα απ' ό,τι σε 15χρονα. ΣΙΓΑ ΤΟ ΝΕΟ! Δεν αποτελεί αυτό επιχείρημα για το ότι πρέπει να διδάσκονται in the first place. Οι δε εκτιμήσεις των δύο *7χρονων για την εκπαιδευτική τους αξία είναι υποκειμενικές και δεν τις συζητάω καν. Πάντως θυμάμαι έναν αρχαιογκαγκά που έλεγε "είσαι ελληνόφων". Τόσο καλή αίσθηση της γλώσσας είχε. Για να μη μιλήσουμε για τις παρετυμολογίες και τους κιτσάτους αρχαϊσμούς όπου ρέπουν οι περισσότεροι "την καθαρεύουσαν και το πολυτονικόν διδαχθέντες" (sic).

Φάουλ στη δημοσιογράφο για μη στοιχειώδη μελέτη του πραγματευόμενου θέματος και για μη υποβολή της ανακοίνωσης (και των συναφών θεωριών) στην αναγκαία δημοσιογραφική βάσανο (αν δεν κάνω λάθος πρόσφατα λογοκρίθηκε μια συνέντευξη του Γιωτόπουλου με αιτιολογία την απουσία της δημοσιογραφικής βασάνου, φαίνεται όμως πως τα πράγματα είναι διαφορετικά με ιδεολογήματα που έχουν πετύχει -αν μη τι άλλο- ένα δυσανάλογο προς τα στοιχεία που τα υποστηρίζουν κύρος και μια εξίσου δυσανάλογη κυβερνητική υποστήριξη).

Με τη μελέτη του ΑΨΚ (τουλάχιστον με ό,τι φαίνεται από την ανακοίνωση) έχω πιο σοβαρά προβλήματα:

Δείγμα 50 ατόμων είναι πολύ μικρό. Είναι 1:10.000 μαθητές της Αθήνας περίπου. Συνήθως χρησιμοποιείται περίπου διπλάσιο δείγμα. Και δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι η σύνθεση του δείγματος είναι τόσο στατιστικά τέλεια όσο παρουσιάζεται. Είναι πάρα πολλοί οι παράγοντες που επηρεάζουν τις επιδόσεις σε ένα τεστ IQ (και πολλοί από αυτούς είναι άγνωστοι).
Το να μπερδεύει δημοσιογράφος το πολυτονικό με τα αρχαία είναι κατανοητό, αλλά το να το "μπερδεύει" επιστημονική ανακοίνωση δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα.
Από τη στιγμή που η βιολογική προέλευση της δυσλεξίας είναι λίγο-πολύ επιστημονική ορθοδοξία, θα περίμενε κανείς περισσότερη έμφαση στο ότι η μελέτη αντιτίθεται σε αυτή τη θέση. Ο τίτλος θα έπρεπε να ήταν κάτι σαν "ΤΕΛΙΚΑ Η ΔΥΣΛΕΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ".
Το τεστ WISC-III, μολονότι διεθνούς κύρους, είναι ξεπερασμένο και το Αθηνά Test όχι-ακριβώς-διαδεδομένο. Και όπως όλοι ξέρουμε υπάρχουν πάρα πολλές ενστάσεις για τα IQ test εν γένει.
Κανείς δεν έχει αντίρρηση ότι η εκμάθηση μιας επιπλέον γλώσσας "ανοίγει" το μυαλό του μαθητή (με αποτέλεσμα να παρουσιάσει αυξημένη διανοητική "ανάπτυξη"). Όμως -δεχόμενος σαν υπόθεση εργασίας τα αποτελέσματα των τεστ- δεν καταλαβαίνω γιατί τα αρχαία πέτυχαν αυτές τις λαμπρές επιδόσεις επειδή ήταν τα αρχαία και όχι επειδή η εκμάθησή τους ήταν απλά μια απαιτητική διανοητική δραστηριότητα. Η μεθοδολογία θα ήταν πολύ πιο σωστή αν η ομάδα των μονοτονικών απασχολούνταν και αυτή 2 ώρες εβδομαδιαίως με κάτι έξτρα, ας πούμε μαθήματα μουσικής ή πορτογαλλικών. Με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε, η "μόνη" διαφορά των "αρχαίων" και των "μονοτονικών" είναι ότι τα μυαλά των "αρχαίων" εξασκούνταν δύο ώρες παραπάνω κάθε εβδομάδα για ένα χρόνο. Αν αυτό δεν είναι πλεονέκτημα, δεν ξέρω τι είναι.
Η μελέτη βγάζει συμπεράσματα για τη δυσλεξία ενώ το δείγμα έχει επιλεγεί ώστε να μην περιέχει ούτε ένα δυσλεξικό παιδί!
Κοιτάξτε την ανακοίνωση. Είναι γραμμένη σε πολυτονικό. Το ίδιο και όλο το ελληνικό περιεχόμενο της ιστοσελίδα του ΑΨΚ. Τέτοια ταύτιση ιδεολογικών προκαταλήψεων και επιστημονικών διαπιστώσεων είναι πάρα πολύ σπάνια στην πραγματική επιστήμη (που η ομαδική θεραπεία και η ψυχανάλυση είναι-δεν είναι [sorry fans του Ίρβιν Γιάλομ: άλλο ωραίες -και ενίοτε χρήσιμες- ιστορίες, άλλο επιστήμη]).

Και btw, επιτέλους μάθαμε πού στο διάολο τους ήρθε των παπάδων αυτό για τη δυσλεξία.

[1] Τα εισαγωγικά δε μπαίνουν για λόγους πολιτικής ορθότητας, αλλά γιατί γνωρίζω πολλούς δυσλεξικούς και άρα γνωρίζω ότι δεν υστερούν σε τίποτα (ως προς την εξυπνάδα και τις δυνατότητες) από τους "φυσιολογικούς". Απλώς ο εγκέφαλός τους λειτουργεί λίγο διαφορετικά. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι πρέπει να μάθουν διαφορετικούς τρόπους για να κάνουν τα ίδια πράγματα με τους "φυσιολογικούς" (ουσιαστικά να κατανοήσουν ως σύνολο κανόνων πλευρές της γλώσσας που οι "φυσιολογικοί" τις προσλαβάνουν με πιο "λειτουργική" [functional] λογική). Σιγά το πράγμα.

βίοι παράλληλοι

2005-10-26T15:42:00.000+03:00

Αυτό λοιπόν είναι το ινδουιστικό Rashtra (έθνος) προς το οποίο μας έλεγαν πως πρέπει να προσβλέπουμε; Από τη στιγμή που οι μουσουλμάνοι θα μάθουν "ποια είναι η θέση τους", θα αρχίσει να ρέει στη χώρα Κόκα Κόλα και γάλα; Έτσι και οικοδομήσουμε το ναό Ραμ Μαντίρ, θα βρεθούν ρούχα για τους γυμνούς και φαγητό για τους πεινασμένους; Θα στεγνώσει κάθε δάκρυ από τα μάτια κάθε πολίτη; Μπορούμε να ελπίζουμε σε μια εορταστική επέτειο τον επόμενο χρόνο; Ή θα υπάρξει και συνέχεια και θα βρεθεί κάποιος άλλος που θα πρέπει να αρχίσουμε να μισούμε; Ας πάρουμε τους υποψήφιους με αλφαβητική σειρά: Αντιβάζι, βουδιστές, χριστιανούς, Νταλίτ, Παρσιστές, Σιχ. Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να μισούμε αυτούς που φορούν τζιν ή μιλάνε αγγλικά, ή αυτούς που έχουν παχιά χείλη και σγουρά μαλλιά; Δε θα χρειαστεί να περιμένουμε για πολύ. Η διαδικασία έχει ήδη αρχίσει. Θα συνεχιστούν οι συνηθισμένες τελετουργίες; Θα διαμελίζουμε ανθρώπους; Θα τους αποκεφαλίζουμε και θα ουρούμε πάνω τους; Έμβρυα θα αποσπώνται από τις μήτρες των μητέρων τους και θα σφαγιάζονται; (Ποιο αρρωστημένο όραμα μπορεί έστω να φανταστεί την Ινδία χωρίς την ποικιλία, την ομορφιά και τη θεαματική αναρχία όλων αυτών των πολιτισμών; Η Ινδία θα μεταμορφωθεί σε τάφο και θα μυρίζει σαν κρεματόριο.

(Arundhati Roy, Η Άλγεβρα της Παγκόσμιας Δικαιοσύνης)

Agar mein aawaz hun to tum mera geet ho[*].
------------
[*] Αν είμαι φωνή, τότε είσαι το τραγούδι μου. (ελπίζω)

ταξίδάκια και τριπάκια

2005-10-25T23:42:00.000+03:00

Για τους μισούς περίπου Έλληνες, η φετινή 28η Οκτωβρίου είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γεμίσουν ΟΛΑ τα διαθέσιμα δωμάτια ξενώνων και ξενοδοχείων της ηπειρωτικής χώρας και των κοντινών νησιών για τρεις μέρες[*].

Οι άλλοι μισοί θα πρέπει να αρκεστούν σε ψωμί, ελιά και παρελάσεις.

Σε κανέναν δεν αρέσει να είναι ο μαλάκας της υπόθεσης.

Κατά συνέπεια, είναι πολύ μεγάλος ο πειρασμός αντί για μαλάκας της υπόθεσης, να τη δεις "η σιωπηρή πλειοψηφία που προτιμά την εθνική μνήμη από τις εκμαυλιστικές σειρήνες του καταναλωτισμού".

Τα πιο δυνατά ναρκωτικά είναι νόμιμα.

[*]Δοκιμάστε να κλείσετε αν δεν με πιστεύετε. Προκαταβολικά σας λέω ότι το μόνο που τελικά θα βρείτε είναι κάτι δωμάτια σε λουξ ξενοδοχείο κάπου στα ΒΔ σύνορα της χώρας, 250 ευρώ τη βραδυά... "...μισό λεπτό! Αυτό το σαββατοκύριακο εννοούσατε; Χα χα χα! Μα τι λέτε, αυτό το σαββατοκύριακο είναι τριήμερο"

10. Η Έρημος

2005-10-24T15:20:00.000+03:00

Καταλαβαίνετε ότι η έρημος ως περιβάλλον δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε ένα χρυσόψαρο. Καταλαβαίνετε επίσης ότι το δικό μας χρυσόψαρο είχε πολύ σοβαρότερα προβλήματα να σκεφτεί. Αναζητούσε απαντήσεις για θεμελιώδεις υπαρξιακές του απορίες. Ως γνωστόν, κάθε έρημος που σέβεται τον εαυτό της είναι τίγκα σε τζίνια, τριχωτούς ρακένδυτους προφήτες, οπτασίες, σατανάδες που σε βάζουν σε πειρασμό και γενικά οτιδήποτε θα ικανοποιούσε τις απαιτήσεις ενός φιλοσόφου. Επίσης κάθε έρημος που σέβεται τον εαυτό της δεν τα πάει καθόλου καλά με το νερό (όπως και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της άλλωστε, π.χ. οι προαναφερθέντες προφήτες). Γάμησέ το το νερό, εδώ καίγεται ο κώλος μας, σκέφτηκε το χρυσόψαρο και ποιος μπορεί να διαφωνήσει, αλήθεια;

Εκεί λοιπόν που περπατούσε το χρυσόψαρο, είδε ένα Τέρας της Ερήμου. Δυστυχώς δεν υπάρχουν και πολλές περιγραφές του εν λόγω Κτήνους στη βιβλιογραφία. Ο λόγος για αυτό είναι ότι τα Τέρατα της Ερήμου είναι εντελώς αόρατα, εκτός από όταν πεινάνε. Και επειδή τρέφονται κατά κύριο λόγο με όποιον έχει την εξαιρετική ατυχία να τα δει, οφείλουμε τη μία από τις μόλις δύο γνωστές στη βιβλιογραφία περιγραφές σε ένα fashion victim Τέρας της Ερήμου με ισχυρή θέληση και κάμποσα περιττά κιλά. Οι δύο περιγραφές όμως πάσχουν από εμφανή έλλειψη αντικειμενικότητας και δε συμφωνούν μεταξύ τους. Συγκεκριμένα ο Ιάπωνας εξερευνητής Θέλο Ναγαμίσο που είναι υπεύθυνος για την πρώτη περιγραφή αναφέρεται σε 45 γυμνές γκόμενες που τον παρακαλούσαν να τις κάνει δικές του.

Το μόνο πράγμα στο οποίο συμφωνούν οι δύο περιγραφές είναι η παροιμιώδης έλλειψη προσαρμοστικότητας και ευστροφίας που βασανίζει τα συμπαθή κατά τα άλλα Τέρατα της Ερήμου. Για παράδειγμα το Τέρας που μόλις είχε γίνει ορατό με σκοπό να φάει το χρυσόψαρο, επέτρεψε στον εαυτό του μια στιγμή αμφιβολίας βασανιζόμενο από το καυτό ερώτημα «τι σκατά θέλει ένα χρυσόψαρο στην έρημο;». Αυτή ήταν η έλλειψη προσαρμοστικότητας. Η έλλειψη ευστροφίας φαίνεται από το ότι το Τέρας δεν έκρινε σημαντικό να βασανιστεί με το ακόμα πιο καυτό ερώτημα «...και μάλιστα κρατώντας ένα αλυσοπρίονο των 25 αλόγων;».

Τη δεύτερη περιγραφή λοιπόν την οφείλουμε στο χρυσόψαρο, το οποίο μόλις είδε το Τέρας της Ερήμου («ένα κίτρινο νερουλό πράγμα σα βουνό με δόντια και κόκκινα πράγματα από δω και από κει για όποιον ενδιαφέρεται» όπως συνήθιζε να λέει αργότερα) δεν έχασε καθόλου χρόνο και ρώτησε με μάτια που γυάλιζαν:

-Με συγχωρείτε κ. Τέρας της Ερήμου, μήπως μπορείτε να μου πείτε την ώρα;

Το Τέρας της Ερήμου ήταν που ήταν μπερδεμένο, τώρα απόγινε.

-Εεε, ναι, γιατί όχι, μισό λεπτό, είναι....(και έσκυψε να κοιτάξει το ρολόι του).

-...ΩΡΑ ΝΑ ΠΙΩ ΝΕΡΟ!!!! κραύγασε το χρυσόψαρο, και βγάζοντας το αλυσοπρίονο αποκεφάλισε το νερουλό Τέρας της Ερήμου.

Λίγη ώρα αργότερα το χρυσόψαρο, πλατσουρίζοντας ευτυχισμένο στα απομεινάρια του Τέρατος, άρχισε να το φιλοσοφεί το πράγμα. Οι τελευταίες του περιπέτειες του είχαν διδάξει πολλά πράγματα. Κατ’ αρχήν, ότι είναι εντελώς μαλακία να αναπτύσσεις εξάρτηση για κρουασάν με φράουλα αν δεν έχεις εξασφαλίσει αστείρευτα αποθέματα. Κατά δεύτερον ότι οι κρουασανατζήδες είναι μεγάλα καθίκια. Ακόμα και αν έχουν στην αρχή καλές προθέσεις, στο τέλος καταλήγουν καθίκια. Τυπική περίπτωση έλλειψης επαρκούς επαγγελματικού προσανατολισμού. Οπότε αν τους φέρεσαι λες και έχουν καλές προθέσεις το μόνο που κάνεις είναι να καθυστερείς το αναπόφευκτο και τελικά να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τον κρουασανατζή.

Κατά τρίτον, ότι ο καθένας (ακόμα και ένα ταπεινό κατσικόφτερο) μπορεί να πετύχει στη ζωή του, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η βλακεία του κόσμου είναι αστείρευτη (πράγμα που επιβεβαίωσε με ιδανικό τρόπο η περίπτωση του Τέρατος της Ερήμου). Με λίγα λόγια, εφ’ όσον τα αστείρευτα αποθέματα κρουασάν με γέμιση φράουλα μάλλον σπανίζουν, είναι καλύτερο να γίνουμε όλοι τόσο καθίκια όσο ο μέσος κρουασανατζής. «Τελικά ο τυπάς που πρότεινε να πάω στην έρημο για απαντήσεις ήξερε τι έλεγε. Άλλοι ψάχνουν απαντήσεις σε ιερά βιβλία, γιόγκες, γκουρού, επιστημονικά πειράματα και σούξου μούξου μανταλάκια, αλλά τελικά μόνο με την έρημο ξέρεις που βρίσκεσαι» μονολόγησε το χρυσόψαρο με ύφος ευχαριστημένου πελάτη. Και αρπάζοντας το αλυσοπρίονό του, πήρε ευτυχισμένο το δρόμο του γυρισμού.

Τ Ε Λ Ο Σ

9. Ιντερμέδιο

2005-10-24T15:16:00.000+03:00

(σόρι για την καθυστέρηση, βαριόμουν να κάνω reboot και δεν πρόκειται να μαγαρίσω το μυθιστόρημά μου ποστάροντας από Windows)

Την άλλη μέρα το χρυσόψαρο ξύπνησε από μια αφόρητη ζέστη. Ο ήλιος έκαιγε, ο αέρας έκαιγε και το τοπίο θύμιζε τεράστια αμμουδιά, μόνο που δεν υπήρχε θάλασσα ούτε για δείγμα.

Δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία. Το χρυσόψαρο, διαβαίνοντας το κακοτράχαλο Μονοπάτι της Σοφίας είχε φτάσει επιτέλους στην Έρημο. Δεν ήταν όμως το αθώο, συνηθισμένο χρυσόψαρο που είχε φύγει από τη θάλασσα. Οι κακουχίες του δρόμου, αλλά πολύ περισσότερο το λαμπρό παράδειγμα του κατσικόφτερου, το είχαν μεταμορφώσει σε ένα σκληροτράχηλο και αδίστακτο κτήνος. Ήξερε πια τι ήθελε, αν και για την ώρα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το πώς να το πετύχει.

«Πάντως το αλυσοπρίονο που μου χάρισε το Κατσικόφτερο όλο και σε κάτι θα χρησιμέψει» μονολόγησε καθώς προχωρούσε στον καυτό ήλιο της Ερήμου.

26

2005-10-22T01:09:00.000+03:00

Τουλάχιστον υπάρχουν και πιο γέροι.

8. Η Ιστορία ενός Κατσικόφτερου

2005-10-21T13:49:00.000+03:00

«Εγώ που λες, φίλε Goldie, ήμουν κάποτε το χειρότερο απόβρασμα της γης. Ακόμα και τα Σαγόνια του Καρχαρία είχαν περισσότερους φίλους από μένα. Τα άλλα κατσικόφτερα με φτύναν και με κοπανάγανε όλη την ώρα, με την ηλίθια δικαιολογία ότι τάχαμου ήμουν το πλέον βαρετό, μονότονο, average κατσικόφτερο. Κάτι σαν τις νοικοκυρές που σπάζονται άμα βλέπουν στην τηλεόραση σειρές που τους θυμίζουν τη ζωή τους ενώ γουστάρουν ιδιαίτερα σαπουνόπερες με ίντριγκες, αιμομιξίες, πόρνες και αλητήριους.»

-«Και γιατί δεν τους έκλανες όλους να κάνεις παρέα με κανένα σοβαρό πλάσμα;» ρώτησε το Χρυσόψαρο, με μάτια βουρκωμένα από συγκίνηση στο άκουσμα του παραπάνω Γολγοθά.

-«Μα δεν ήταν πάντοτε έτσι ρόδινα τα πράγματα για εμάς τα Κατσικόφτερα», απάντησε το Κατσικόφτερο. «Όλα τα άλλα πλάσματα μας σιχαίνονταν και μας απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι. Εγώ όμως άλλαξα τα πάντα. Έλυσα ταυτόχρονα το πρόβλημα της κοινωνικής αποδοχής των Κατσικόφτερων και το προσωπικό μου πρόβλημα.»

-«Μα πώς το πέτυχες αυτό;» Ρώτησε εκστασιασμένο το χρυσόψαρο. Η ιστορία είχε αρχίσει να του φαίνεται οικεία και αναρωτιόταν μήπως το snob και high κατσικόφτερο έκρυβε την απάντηση στα προβλήματά του.

-«Ήταν δύσκολο, αλλά τα κατάφερα» κορδώθηκε το κατσικόφτερο.

«Χρειάστηκε να καθαρίσω όλα τα άλλα κατσικόφτερα. Δηλητηρίασα το νερό τους, αλλά φυσικά αυτό δεν ήταν αρκετό. Ούτε οι ανατινάξεις σχολείων μπορώ να πω πως έλυσαν το πρόβλημα. Στο τέλος χρειάστηκε να οργανώσω ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα στο οποίο προσεκλήθησαν τα εναπομείναντα κατσικόφτερα δήθεν για ηθική συμπαράσταση στις συμφορές που τα είχανε βρει. Τα έκλεισα λοιπόν εκεί μέσα και πεθάνανε από την πείνα. Τέρμα πια στην κοινωνική απομόνωση. Τώρα τα κατσικόφτερα, δηλαδή εγώ, είναι προστατευόμενο είδος και άρα περιζήτητα στις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις. Άρα χέστηκα στο τάλαρο και είμαι και τρομερά δημοφιλής. Εξάλλου τα άλλα κατσικόφτερα δε με ενοχλούν πια χάρη στο τέλειο σχέδιό μου!».

-«Χιχι, σωστά, αφού τα καθάρισες όλα...»

-«Γχμμμ....εεεε....ναι, η αλήθεια είναι ότι το σχέδιό μου δεν ήταν και τόσο τέλειο» ομολόγησε ντροπιασμένο το κατσικόφτερο. «Μια τυφλή και κουφή γριά κατάφερε να μου γλιτώσει, αφού όπως καταλαβαίνεις το οπτικοακουστικό υπερθέαμα δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα. Μπορούσα βέβαια να τη σκοτώσω όταν την ανακάλυψα έξω από την αίθουσα του θεάματος, αλλά αποφάσισα να την κρατήσω για τις σεξουαλικές μου ανάγκες».

Το χρυσόψαρο συνέχισε το δρόμο του, βαθιά επηρεασμένο από τη συζήτηση με το κατσικόφτερο.

«Να ένας τύπος που ήξερε τι ήθελε και πώς να το πετύχει» σκεφτόταν. «Όχι σαν εμένα, που τόσο καιρό έχω αφεθεί στη σαγήνη του κρουασανατζή. Μα τι έχω πάθει επιτέλους; Μήπως έγινα μέρος του συστήματος; Μήπως το σύστημα έγινε μέρος του εαυτού μου; Μήπως έχω ξεφύγει τελείως;»

Αυτά κι άλλα τόσα σκεφτόταν το χρυσόψαρο, περπατώντας ώσπου το βρήκε η νύχτα...

7. Ιντερμέδιο

2005-10-20T15:37:00.000+03:00

Τελικά το «κατά Έρημο μεριά» αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ’ ό,τι φανταζόταν ο ήρωάς μας. Μετά από αρκετούς μήνες μάταιης περιπλάνησης βρέθηκε σε κάτι πανύψηλα και δασωμένα βουνά. Εκεί συνάντησε ένα εξαιρετικά αξιοθαύμαστο ζώο. Αφού είπανε τα βασικά (δηλαδή –Μήπως σου βρίσκεται κανένα κρουασάν με γέμιση φράουλα; -Μπα, τι είναι αυτά που λες κλπ) δεν άργησαν να ανακαλύψουν ότι είχαν κοινά μεταξύ τους. Πράγματι το Κατσικόφτερο –γιατί τέτοιο ήταν το πλάσμα- είδε στο χρυσόψαρο μια εκδοχή του εαυτού του πριν από ελάχιστα χρόνια. Συνεπώς χωρίς να χάσει καιρό, αφηγήθηκε στο χρυσόψαρο την ιστορία του, με σκοπό αναμφίβολα να μοιραστεί με το νέο του φίλο τη Σοφία και την Εμπειρία που το χαρακτήριζαν...

(photo: Κατσικόφτερο στο φυσικό του περιβάλλον.)

6. Το Όραμα

2005-10-20T15:05:00.000+03:00

-Ουφ, μ’ αυτά και με τ’ άλλα έχω να χέσω δύο μέρες, σκέφτηκε το χρυσόψαρο. Κοίταξε γύρω του. Το μόνο πράγμα μέσα στο θεοσκότεινο κελί που θύμιζε αμυδρά WC ήταν ένα στρογγυλό λεκανάκι με δόντια. «Μα ακόμα και σ’ αυτό είναι σαδιστές;» αναρωτήθηκε. Έκανε όμως την καρδιά του πέτρα και έκατσε στο –καθόλου αναπαυτικό- λεκανάκι. Δυστυχώς η ανακούφιση δεν κράτησε πολύ. Με το που βγήκε η πρώτη –διόλου ευκαταφρόνητου μεγέθους- κουράδα, τα χείλη του λεκανακίου έκλεισαν με δύναμη, χαρίζοντας στο χρυσόψαρο 78 ουλές από ισάριθμα δόντια, τις οποίες έδειχνε έκτοτε με κάθε ευκαιρία, περιγράφοντας την τιτάνια μάχη του με Τα Σαγόνια του Καρχαρία.

-Μα είναι τρόπος αυτός να φέρεσαι στον κόσμο; Είπε το τέρας.

-Μμμ, συγγνώμη, σας πέρασα για WC, ήταν η αποστομωτική απάντηση του ήρωά μας.

-Ε, ναι, αλλά το κουράδι σου δεν ήταν καθόλου νόστιμο. Άλλη φορά να τρως λιγότερο σπανάκι, δήλωσε πικραμένο το Τέρας. Τέλος πάντων, είμαι ο φύλακας άγγελός σου, και σου φέρνω ένα μήνυμα από το αφεντικό μου....

-...Τι λε ρε φίλε;! Γιατί σε έχουνε μέσα; Για χόρτο; Ρώτησε με αηδία το –άθεο- χρυσόψαρο.

-Δε με πιστεύεις λοιπόν, ε; ειρωνεύτηκε ο Φύλακας Άγγελος. Τώρα και θα δεις...

Και με αυτά τα φοβερά λόγια, μίκρυνε σαν κεφάλι καρφίτσας και στη συνέχεια άρχισε να φουσκώνει αργά αλλά σταθερά. Σε πέντε λεπτά περίπου, είχε αποκτήσει το μέγεθος ενός ελέφαντα και τότε άρχισε να δονείται όλο και πιο δυνατά, ώσπου ελευθέρωσε μια κλανιά ισχυρή σα χιονοστιβάδα. Αμέσως το κελί γκρεμίστηκε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Το χρυσόψαρο τα είδε όλα. «Μεγάλε, τι πορδίκουλας ήταν αυτός! Αναμφίβολα είσαι Άγγελος! Πόσο μετανιώνω για τη δυσπιστία μου!».

-«Έλα τώρα, δεν έχουμε καιρό γι’ αυτά, το διέκοψε κορδωμένος ο Φύλακας Άγγελος. Άκου τώρα το μήνυμα από το Μεγάλο:

«ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗ ΛΥΣΗ ΣΤΑ ΚΑΥΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ ΜΟΛΙΣ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΝΑ ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ».

«Και τώρα κάντηνα πριν έρθουν οι φρουροί». Και αφού είπε και ελάλησε έτσι, ο Άγγελος ανελήφθη εις τους ουρανούς.

«Κι όμως είχα την εντύπωση ότι οι ουρανοί σε γενικές γραμμές βρίσκονται προς τα πάνω» σκέφτηκε το χρυσόψαρο, αλλά επειδή δεν είχε καιρό για επιστημονικές αναζητήσεις την έκανε γρήγορα-γρήγορα κατά Έρημο μεριά.

5. Παρακμή

2005-10-20T14:34:00.000+03:00

Το χρυσόψαρο ξύπνησε σε ένα κρύο και σκοτεινό μέρος. Αν είχε φως, τα χιλιάδες πρόστυχα λόγια στους τοίχους θα επιβεβαίωναν την υποψία του πως ήταν στην Ψειρού. Δε χρειαζόταν όμως. Η τεράστια φωσφορίζουσα επιγραφή

ΚΡΑΤΙΚΑΙ ΦΥΛΑΚΑΙ
(Καλή διαμονή. Μπουχαχα!!!!!)

δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για αισιοδοξία.

Αντιθέτως, ένας πρόχειρος απολογισμός της κατάστασης έδειχνε πως το χρυσόψαρο βρισκόταν σε ένα κομβικό σημείο της ζωής του. Η στέρηση το είχε μεταμορφώσει σε σκιά του εαυτού του. Ο κρουασανατζής το είχε προδώσει. Τώρα είχε και μπλεξίματα με τους Μπάτσους. Το ξύλο του είχε καταστρέψει το πεντικιούρ σε τρία δάχτυλα. Επιπλέον είχε τη φρικτή υποψία πως όλα αυτά οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στη χειρότερη γνωστή τιμωρία, ήτοι το ΜΠΑΝΙΟ με –ανατρίχιασε στη σκέψη – ΣΑΠΟΥΝΙ.

«Τώρα μεγάλε, ή θα αναστηθείς από τις στάχτες σου ή θα τα παρατήσεις» σκέφτηκε με μαχητική διάθεση, αλλά λίγο αργότερα η πραγματικότητα επανήλθε σε όλο της το αποκρουστικό μεγαλείο. «Χωρίς πεντικιούρ, τι νόημα έχει η ζωή;» ξανασκέφτηκε και αρπάζοντας με θέληση και τιτάνια αποφασιστικότητα το κουτάλι του, το βούτηξε στο λασπωμένο φαϊ της φυλακής και άρχισε να γράφει στον τοίχο το τελευταίο του σημείωμα:

Αγαπημένη μου Οικογένεια,

ήσουν το μόνο πράγμαπου αγάπισα στι ζοή μου. Όμος εσί με παράτισες και με πούλισες με βρομερώ τρόπω, για μια χούφτα δολάρια. Έτσι κι εγώ, για μια ακόμη φορά, φεύγω κια αφίνο πίσω μου όλες τις πίκραις που με πότισες. Ήθε το φάντασμά μου να στοιχειώνει τα όνειρά σου.

Αυτά έγραψε το χρυσόψαρο και ήταν πλέον πανέτοιμο να δώσει τέλος στη ζωή του με σκληρό και ανώδυνο τρόπο, όταν...

4. Η Επίσκεψη της Απελπισίας

2005-10-19T18:06:00.000+03:00

Η αντίδραση του κρουασανατζή ήταν εντελώς απροσδόκητη για το χρυσόψαρο. Το υποδέχτηκε με ένα συγκρατημένο χαμόγελο, που μπορούσε να σημαίνει «μπα, πώς από δω παλιόφιλε;» αλλά και «τι σκατά θέλει αυτό το πράγμα στο μαγαζί;».

Το χρυσόψαρο πάντως δεν πτοήθηκε. Μπήκε κατ’ ευθείαν στο ψητό, και ακολούθησε ο εξής ενδιαφέρων διάλογος:

«Για τι με κλάνεις ρε μουνόπανο;»

«...»

«Εγώ μια απάντηση θέλω, και η ερώτηση ήταν κατά τη γνώμη μου ιδιαίτερα απλή. α) Γιατί δεν απαντάς στα μηνύματά μου και β) Γιατί δε μου έχεις δώσει ούτε μισό γαμημένο κρουασάν με γαμημένη γέμιση φράουλα όλο αυτό το γαμημένο χρονικό διάστημα;»

«...»

«Δε με λυπάσαι;»

«...»

«Μα δε μπορείς τουλάχιστον να μου πεις κάτι; Έστω να με διαολοστείλεις ρε αδερφέ!»

«...»

«Δε μπορείς να μου το κάνεις αυτό! Δε μπορείς! Εγώ νόμιζα ότι ήσουν καλός, ότι είχε βρεθεί μια λύση στο πρόβλημά μου. Τώρα διαπιστώνω μετά λύπης μου ότι μου έλεγες παπαριές.»

«...»

Το χρυσόψαρο συνέχιζε αμέριμνο τη συζήτηση με τον άσπλαχνο κρουασανατζή. Αυτό που δεν είχε δει ήταν το κουμπάκι που πάτησε ο κρουασανατζής κάποια στιγμή. Κι έτσι, η έκπληξή του δεν περιγράφεται όταν ο κρουασανατζής το έδειξε και ανοίγοντας για πρώτη φορά το στόμα του, πρόφερε αυτά τα τρυφερά λόγια:

«Αυτός είναι! Πάρτε τον, τον κωλοπρεζάκια και τσαταλιάστε τον στο ξύλο»

Το χρυσόψαρο έκπληκτο γύρισε πίσω του και αντίκρισε δυο Μπάτσους. Ο ένας από αυτούς κατέβαζε εκείνη τη στιγμή με δύναμη ένα κλομπ με ολοφάνερο προορισμό το κεφάλι του χρυσόψαρου.

Μετά όλα σκοτείνιασαν.

3. Στέρηση

2005-10-19T18:03:00.000+03:00

Το χρυσόψαρο τα ‘παιξε. Η ζωή του πλέον είχε γίνει μία κόλαση. Το πιο περίεργο ήταν πως όσο και αν προσπαθούσε, δε μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του το ζήτημα με τα κρουασάν. Τα έβλεπε στον ύπνο του, τα αποζητούσε όλη μέρα, και μόνο η θέα μιας άδειας συσκευασίας από κρουασάν με γέμιση φράουλα ήταν αρκετή για να το κάνει να ξεσπά σε γοερά και αηδιαστικά κλάματα. Η ιδέα της αυτοκτονίας είχε αρχίσει να του φαίνεται εξαιρετικά ελκυστική.

Ακόμα και ένας ηλίθιος θα καταλάβαινε πως η κατάσταση δε χωρούσε αναστολές και μικροεγωισμούς. Πόσο μάλλον το χρυσόψαρο. Έτσι, έκανε το μόνο πράγμα που του έμενε.

2. Ο Ταχυδρόμος Σπάνια Χτυπάει Έστω και Μία Φορά

2005-10-19T16:30:00.000+03:00

Εκεί λοιπόν που όλα έμοιαζαν μαύρα κι άραχλα, το χρυσόψαρο θυμήθηκε το παραθυράκι που του είχε αφήσει ο πονόψυχος κρουασανατζής. «Στέλνε μου άφοβα μηνύματα με απορίες σχετικές με την παρασκευή των κρουασάν». Δειλά δειλά, έστειλε το πρώτο μήνυμα: «Η φράουλα είναι βραζιλιάνικη ή χαβανέζικη;». Πέρασαν τέσσερις μέρες, αλλά απάντηση από τον κρουασανατζή δεν ήρθε.

Νέο μήνυμα: «ποιο είναι το κόστος παρασκευής ενός κρουασάν;». Πάλι καμία απάντηση. Αυτό ήταν. Ο κρουασανατζής είχε φτύσει τελείως το χρυσόψαρο. Πανικόβλητο εκείνο, κατάλαβε πως έπρεπε πάση θυσία να διατηρήσει ανοικτό το μοναδικό κανάλι επικοινωνίας που του είχε απομείνει, αν ήθελε να έχει ακόμα ελπίδες πως το πάθος του για κρουασάν με γέμιση μαρμελάδα φράουλα θα ικανοποιούνταν κάποτε. Έτσι άρχισε να στέλνει εκατοντάδες μηνύματα την ημέρα, μηνύματα όπως «χρησιμοποιείτε σφολιάτα ή ζυμάρι στα κρουασάν με γέμιση φράουλα» ή «πόση ώρα κάνει να φτιαχτεί ένα κρουασάν με γέμιση φράουλα», που θα λύγιζαν και την πιο σκληρή καρδιά.

Δύο ταχυδρομικά μπαρμπούνια πέθαναν από την κούραση. Τέσσερα ζήτησαν και πήραν πρόωρη συνταξιοδότηση. Ένα τρελάθηκε. Μέχρι την τελευταία του μέρα έπρεπε να το κρατάνε συνεχώς δεμένο, αλλιώς θα έκανε αδιάκοπα τη διαδρομή Σπίτι Χρυσόψαρου-Κρουασανατζίδικο-Σπίτι Χρυσόψαρου μέχρι να λιποθυμήσει από την κούραση. Τα υπόλοιπα ταχυδρομικά μπαρμπούνια προχώρησαν σε απεργία διαρκείας, μέχρι που πήραν ειδικό επίδομα επικινδυνότητας για τη συγκεκριμένη διαδρομή.

Αλλά ο κρουασανατζής απλά δεν απαντούσε.

1. Μια Πικρή Ιστορία

2005-10-19T16:23:00.000+03:00

Κάποτε ήταν ένα χρυσόψαρο. Με μακριά μαύρα μαλλιά, δύο αλλοίθωρα μάτια και ένα πελώριο ζεστό χαμόγελο που σου άνοιγε την καρδιά, παρά τα σάπια απ’ το χασίσι δόντια που το σχημάτιζαν.

Μια μέρα το χρυσόψαρο ξέμεινε από λεφτά. Όχι ότι θα το ένοιαζε και πολύ υπό κανονικές συνθήκες, αλλά είχε κάποιες ατυχίες στον ερωτικό τομέα που, όπως και να το κάνουμε, επέβαλλαν μια άλφα κατανάλωση stuff, αγχολυτικών, τσιγάρων, τζίνας και κρουασάν με γέμιση μαρμελάδα φράουλα. «Γάμησέ τα κι άφησέ τα» σκέφτηκε το χρυσόψαρο. «Εντάξει όλα τ’ άλλα (η τράκα να ‘ναι καλά), αλλά κρουασάν με γέμιση φράουλα δε βρίσκεις να κάνεις τράκα ούτε με σφαίρες».

Το πρόβλημα με τα κρουασάν αποδείχθηκε σωστός πούτσος. Επί μέρες το χρυσόψαρο γύρναγε στα κρουασανατζίδικα με την –κατά βάση σωστή- λογική του «αφού δε μπορώ να το φάω, ας το κοιτάω τουλάχιστον». Τα μάτια του είχαν αλληθωρίσει για τα καλά πια, το χαμόγελό του είχε εξαφανιστεί και τα μαλλιά του είχα αρχίσει να πέφτουν. Ήταν με λίγα λόγια ένα ράκος. Άσε που έχασε εντελώς την όρεξή του για stuff, αγχολυτικά, τζίνα και τσιγάρα.

Ένας κρουασανατζής το λυπήθηκε. “Κοίτα ρε παιδάκι μου” του είπε, “στο κρουασάν πρακτικά κοστίζει μόνο η γέμιση. Τζάμπα κρουασάν με γέμιση φράουλα δε μπορώ να σου δώσω, μη σου υπόσχομαι και μαλακίες. Μπορώ όμως που και που να σου δίνω ένα σκέτο κρουασάν με μια ιδέα μαρμελάδα φράουλα. Για να μη μας πάρει χαμπάρι το αφεντικό όμως, μην είσαι και συνέχεια εδώ. Όταν είναι να γίνει η δουλειά, θα σου στέλνω μήνυμα με το ταχυδρομικό μπαρμπούνι. Άμα θες να μάθεις και τίποτα λεπτομέρειες σχετικά με την παρασκευή των κρουασάν, στείλε μου κι εσύ μήνυμα με το ταχυδρομικό μπαρμπούνι. Ορίστε και η διεύθυνσή μου”.

Το χρυσόψαρο γύρισε σπίτι του με τα μάτια γεμάτα δάκρυα ευγνωμοσύνης για τον καλό κρουασανατζή. Κι ο κρουασανατζής γύρισε σπίτι του απόλυτα ικανοποιημένος που είχε φερθεί τόσο εντάξει στο χρυσόψαρο. Πριν λίγους μήνες μόνο, αυτός ήταν που του είχε δώσει να δοκιμάσει για πρώτη φορά κρουασάν με γέμιση φράουλα. Ένοιωθε βέβαια λίγες τύψεις που η πράξη του έφερε το χρυσόψαρο σε αυτό το χάλι, αλλά στην πολύ τελική οι προθέσεις του ήταν καλές και ούτε καν του είχε περάσει από το μυαλό η μελλοντική οικονομική καταστροφή του χρυσόψαρου.

Στην πραγματικότητα όμως τότε άρχισε ο απόλυτος εφιάλτης για τον ήρωά μας. Γιατί το μήνυμα που περίμενε δεν ερχόταν ποτέ. Όποτε πλησίαζε ταχυδρομικό μπαρμπούνι το κοιτούσε με μάτια που γυάλιζαν, και στην καρδιά του βασίλευε ένα περίεργο μίγμα προσμονής, ελπίδας και τρελής αισιοδοξίας. Σκατά όμως. Το ταχυδρομικό μπαρμπούνι πάντα προσπερνούσε το σπίτι του και άφηνε το μήνυμα στο γείτονα. Αυτή ήταν βέβαια η καλή περίπτωση. Γιατί η στραβή περίπτωση ήταν να έχει μεν μήνυμα το χρυσόψαρο, όμως το μήνυμα να είναι από τον κολλητό του το λαγό, ή από τη μάνα του, ή ακόμα χειρότερα από τον κρουασανατζή όπου παλιά το χρυσόψαρο έτρωγε κρουασάν βουτύρου.

Χρυσόψαρα (2 of many)

2005-10-19T16:14:00.000+03:00

Αυτό που θα ακολουθήσει το κάνω για 3 λόγους (με αύξουσα σειρά σπουδαιότητας):

α) Να τιμωρήσω το Νούλη και το Θάνο που δεν το διάβασαν όταν είχαν την ευκαιρία.
β) Έχω γενέθλια πολύ σύντομα και τα κέφια μου είναι εντελώς απογειωμένα.
γ) Θέλω να κάνω λογοτεχνική/σημειολογική ανάλυση και κακόβουλη κριτική στο ίδιο μου το κείμενο.

hook: Επίσης προειδοποιώ απαξάπαντες πως πρόκειται για ένα σιχαμερό πόνημα που ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα ήθελε κάποιος να το διαβάσει. Το θεωρώ εξόχως ακατάλληλο για τους κάτω των 18.

Αλλά άντε χεστείτε, όλοι έχουμε τα κολλήματά μας!

Και btw για τα επόμενα post ισχύει μια μικρή προσθήκη στην άδεια χρήσης (που μπορείτε να δείτε με το κουμπάκι Copyleft κάτω-κάτω):

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΕ E-MAIL ΠΟΥ ΤΟ SUBJECT LINE ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΩΝ "FWD:", "RE:", ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΘΕΩΡΩ ΤΗΝ ΑΙΣΧΙΣΤΗ ΣΚΑΤΙΛΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ.

respect

2005-10-18T20:38:00.000+03:00

Σε κάθε εξειδικευμένο έντυπο (από το "4 ΤΡΟΧΟΙ" μέχρι το πάλαι ποτέ "Computer & Software") υπάρχει ένας αρθρογράφος που γράφει για ό,τι να 'ναι.

Ένα πράγμα που έχω μάθει στη μικρή ζωή μου: αυτοί οι τύποι είναι συνήθως οι καλύτεροι.

Διότι τι να μου πει το RAM μπροστά στο Wired ή το IEEE Computer (για τεχνική ενημέρωση); Τι να μου πουν τα σομόν φύλλα των εφημερίδων μπροστά στη real time οικονομική ενημέρωση που μπορώ να έχω πληρώνοντας λίγο ακριβότερα;

Σιγά τα εξειδικευμένα: είναι θλιβερές φυλλάδες για το πόπολο. Όσοι ενδιαφέρονται στ' αλήθεια για εξειδικευμένες πληροφορίες, τις ψάχνουν αλλού και δεν περιμένουν να τους τις σερβίρει ένα έντυπο μαζικής κατανάλωσης που μια στις δύο σελίδες είναι διαφήμιση για βρακιά.

Και οι εκτός θέματος είναι συνήθως όχι απλά οι καλύτεροι, αλλά και οι μόνοι που αξίζουν.

Ο σούπερ αγαπημένος μου από όλους αυτούς είναι ο "ΚΙΜΠΙ" που αρθρογραφεί στη σελίδα 2 της Οικονομικής Καθημερινής, στη στήλη "Ελεύθερος Σκοπευτής". Δηλώνω ο πιο φανατικός αναγνώστης του που υπάρχει. Και κάθε Κυριακή θα τα σκάσω για την "Κ" (ακόμα και τα 3 ευρώ για το DVD που δε θα δω ποτέ, αν έχει τελειώσει η έκδοση χωρίς DVD) μόνο και μόνο για να τον διαβάσω.

Περιττό να πω πως αποτελεί όαση στους μαϊμουδισμούς νεοφιλελεύθερων συνταγών που κατά τα άλλα κυριαρχούν στον εν λόγω σομόν φύλλο (το οποίο παρ' όλα αυτά έχει μια κάποια σοβαρότητα, δηλαδή παίζει να διαβάσεις και 1-2 ενδιαφέροντα άρθρα το μήνα).

Εδώ ένα από τα καλύτερα κομμάτια του. Μπορείτε να βρείτε κι άλλα ψάχνοντας για "ΚΙΜΠΙ" στο search box της Καθημερινής.

Ο Αισχίνης και το Αίσχος

2005-10-16T21:30:00.000+03:00

Σήμερα θα αναφερθούμε σε ένα κορυφαίο εθνικό ζήτημα. Τόσο κορυφαίο, που στο site της οργάνωσης "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" τοποθετείται στα "ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ", στην υποενότητα "ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ" και σαν απάντηση στο taboo ερώτημα που μας καίει όλους εμάς τους φιλοπάτρηδες Γνήσιους Έλληνες, ήτοι:

"την κούναγαν την αχλαδιά οι Ημών, ναι ή ού;"

Διότι "ως γνωστόν", εδώ και 2000 χρόνια (τουλάχιστον) οι μιαροί Σιωνιστές, μαζί με λοιπούς ζελατινοειδείς μογγολοτουρκόσπορους εχθρούς του Ελληνισμού, έχουν επιδοθεί σε μία άνευ προηγουμένου επιχείρηση ΑΜΑΥΡΩΣΗΣ των αρχαίων Ημών προγόνων, με σκοπό (αναμφίβολα) να πλήξουν τον Έλληνα εκεί που ακριβώς τον τσούζει: στον πολιτισμό του, στην αξιοπρέπειά του και στη φιλοπατρία του. Το είπε άλλωστε και ο Κίσσινγκερ, ή τουλάχιστον το είπε η Κανέλλη ότι το είπε ο Κίσσινγκερ, οπότε δε μπορεί παρά να είναι αλήθεια.

Και τι δεν έχουν κάνει τα χαμερπή τέρατα με ανθρώπινη μορφή για να πετύχουν το βδελυρό στόχο τους. Ήδη από το 600π.Χ., κάποιοι πράκτορές τους πήγαν στη Θήρα, σε ένα βράχο δίπλα στο ιερό του Δελφίνιου Απόλλωνα και χάραξαν φράσεις όπως "μα το Δελφίνιο Απόλλωνα, εδώ ο Κρίμων γάμησε το μικρό αδελφό του Βαθυκλέους" και "εδώ ο Κρίμων το έκανε με τον Αμοτίωνα"[*]. Καταλαβαίνετε, δήθεν ότι τα έγραψαν οι νεαροί τρόφιμοι του ναού στα πλαίσια των τελετών ενηλικίωσης που περιελάμβαναν και τον "δωρικό έρωτα" (άλλο κατασκεύασμα των σαυρόμορφων κτηνών αυτό).

Αλλά φυσικά δεν περιορίζεται σε αυτό το δευτερεύον εγχείρημα το μέγεθος της απάτης. Τι αγγεία με νεαρούς να -ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ!!!-, τι παραποιήσεις αρχαίων κειμένων ώστε να φαίνεται πως δήθεν ο Ιερός Λόχος των Θηβαίων (ένα από τα πιο άρτια εκπαιδευμένα στρατιωτικά σώματα της αρχαιότητας) αποτελούνταν από ομόφυλα ζευγάρια, ότι μέχρι και ο Μεγαλέξανδρος ήταν τρισανώμαλος βρωμίκουλας... Το θράσος τους είναι πραγματικά χωρίς όρια.

[btw, το επίμαχο απόσπασμα για το Μεγαλέξανδρο έχει ως εξής: είχε μόλις κατακτήσει μια μεγάλη περσική πόλη (δε θυμάμαι τώρα πια) και για να το γιορτάσουν έστησαν ένα γλέντι. Στα πλαίσια του γλεντιού έγινε διαγωνισμός χορού και νίκησε ο Βαγώας, νεαρός Πέρσης ευνούχος και "ερώμενος" του Μεγάλου σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο. Αμέσως όλοι οι Μακεδόνες άρχισαν να φωνάζουν "ΦΙΛΑ-ΤΟΝ! ΦΙΛΑ-ΤΟΝ!" και ο Μεγάλος φιλήθηκε με το Βαγώα μέσα σε χειροκροτήματα και επευφημίες.

Το σχόλιό μου: Δηλαδή τι θέλετε τέλος πάντων για να συμπληρωθεί η εικόνα; Να έπαιζε από πίσω το... YMCA;]

Τέλος πάντων, σε όλα αυτά ήρθε η ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ να βάλει ένα τέλος, διότι και η παραποίηση της Ιστορίας έχει ένα όριο. Και το ακαταμάχητο επιχείρημα βρέθηκε στο λόγο "Κατά Τιμάρχου" του Αισχίνη.

[Ένα σύντομο breefing: για λόγους που δε μας ενδιαφέρουν, ο Τίμαρχος μήνυσε τον Αισχίνη για αδίκημα που επέφερε τη θανατική ποινή. Ο Αισχίνης τότε έκανε χρήση ενός δικαιώματος που έδινε ο αθηναϊκός νόμος: αν σε μηνύσουν, μπορείς (πριν ακόμα εκδικασθεί η υπόθεση) να τους αντιμηνύσεις για κάτι εξίσου σοβαρό. Η Πόλη υποχρεούται να εκδικάσει πρώτα την αντιμήνυσή σου και αν δικαιωθείς, οι εναντίον σου κατηγορίες καταρρέουν αυτοδικαίως. Ο Αισχίνης λοιπόν μήνυσε τον Τίμαρχο για πορνεία και ασωτία (=κατασπατάληση της πατρώας κληρονομιάς σε διασκεδάσεις) και, για την ιστορία, δικαιώθηκε και τη γλίταρε (o Αισχύνης, γιατί ο Τίμαρχος όπως το κόβω τη χοντροέκατσε).]

Στον "Κατά Τιμάρχου" λοιπόν, υπάρχουν καταγεγραμμένοι τρεις νόμοι που αφορούν το θέμα. Ο 1ος αναφέρεται στα μέτρα προστασίας που ήταν υποχρεωμένοι να παίρνουν οι δάσκαλοι ώστε να μην παρενοχλούνται σεξουαλικά οι μαθητές τους. Ο 2ος αναφέρεται στην ποινή που περιμένει όποιον προσβάλλει "ελεύθερον παίδα" ή δούλο: είναι όποια ορίσει ο κηδεμόνας του παίδα ή ο ιδιοκτήτης του δούλου (φυσικά εκτελέσιμη μόνο μετά από δίκη). Ο 3ος, με βάση τον οποίο ο Αισχύνης μήνυσε τον Τίμαρχο λέει (στη μετάφραση της ΤΕΤΡΑΚΤΥΟΣ):

21. « Ο Αθηναίος, ο οποίος έγινεν ερωμένος ανδρός αντί χρημάτων, να μη έχη το δικαίωμα να εκλεγή εις εκ των εννέα αρχόντων, ούτε να αναλάβη ιερατικόν αξίωμα, ούτε να παρουσιασθή ως συνήγορος εις δημοσίας δίκας ή να καταλάβη οιανδήποτε εξουσίαν, είτε εντός της πόλεως, είτε εκτός των ορίων αυτής, είτε αύτη ορίζεται δια κλήρου ή δι' εκλογής, ούτε να αποστέλλεται ως δημόσιος κήρυξ, ούτε και να εκφέρη γνώμην, ούτε να μετέχη εις δημοσίας θρησκευτικάς τελετάς, ούτε να φέρη δημοσία τον στέφανον ούτε να περιφέρεται εντός του τμήματος της αγοράς που έχει καθαρισθή δια ραντισμού. Εάν δε τις πράττη παρά τας διατάξεις ταύτας, αφού έχει καταδικασθή επί εταιρήσει, ούτος να τιμωρήται δια θανάτου»

Με λίγα λόγια ο Αισχίνης κατηγόρησε τον Τίμαρχο ότι, κατέχοντας κρατικό αξίωμα, πήγε κι έγινε πουτανίτσα. Αυτό είναι και το concensus των λογίων (a.k.a. "ανθελλήνων σιωνιστών"): η έμφαση δίνεται στο "αντί χρημάτων", όχι στο "ερωμένος ανδρός" πράγμα που φαίνεται καλύτερα στο πρωτότυπο κείμενο, γιατί το χρησιμοποιούμενο ρήμα "εταιρούμαι" μεταφράζεται κυριολεκτικά "γίνομαι πόρνη τίνος".

Ο φιλόδοξος εθνοσωτήρας δε συμφωνεί. Παραθέτει δύο ακόμα χωρία από το λόγο:

75. « Δίοτι, δι' όνομα των θεών, Τίμαρχε, τι θα έλεγες συ ο ίδιος δια κάποιον άλλον, ο οποίος κατηγορείται δια την ιδίαν παράβασιν; Ή τι πρέπει να λέγης, όταν ένας ωραίος νέος διαφέρων των άλλων κατά την όψιν, εγκαταλείπη την πατρικήν οικίαν και διανυκτερεύη εις ξένας οικίας και λαμβάνη μέρος εις πολυτελή δείπνα χωρίς να συνεισφέρη τίποτε και έχη αυλητρίδας και εταίρας, που χρειάζονται προς συντήρησίν των πολλά χρήματα και παίζη τους κύβους και δεν πληρώνη τίποτε αυτός, αλλά πληρώνει άλλος αντί εκείνου;
76. Χρειάζονται λοιπόν μαντικήν δύναμιν ταύτα δια να κατανοηθούν; Δεν είναι φανερόν ότι ο άνθρωπος, ο οποίος επιβάλλει εις τους άλλους τοιαύτας δαπάνας, πρέπει αναγκαστικώς να προσφέρη εις αυτούς εις ανταπόδοσιν ωρισμένας απολαύσεις; Μα τον Ολύμπιον Δία, δεν ευρίσκω άλλας ευπρεπεστέρας εκφράσεις δια να δηλώσω τας πράξεις σου, αι οποίαι σε κατέστησαν περίγελον όλων.»

Αν διαβάσει κανείς όλο το λόγο, θα διαπιστώσει ότι ο Αισχίνης σε αυτά τα χωρία προσπαθεί -όπως θα αναμέναμε- να θεμελιώσει την κατηγορία για πορνεία: "είσαι ωραίος, έμενες σε άλλους, δεν είχες καθόλου δικά σου λεφτά, τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια γαμώ το βυζί της χελώνας σου;"

Περιέργως πώς, ο mr ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ θεωρεί πως τα άνωθεν χωρία ξεκαθαρίζουν πως η "αμαρτία" του πράγματος είναι να συμβιώνεις με άλλους άνδρες και όχι να παίρνεις λεφτά για αυτό. Το τελικό του συμπέρασμα είναι πως στην αρχαία Αθήνα υπήρχε μια κάποια ανοχή στην ομοφυλοφιλία -διότι στο κάτω-κάτω δεν είμαστε κομπλεξικοί ιουδαιοχριστιανοί, αρκεί αυτή να γινόταν, όπως θα έλεγαν και οι Ημών "hen kruptooi" (λίγη καθοδήγηση κανείς;). Από τη στιγμή που θα σε έπαιρναν γραμμή, κατ' ευθείαν κρεμάλα.

Η συνέχεια λίγο-πολύ αναμενόμενη: η "ατράνταχτη απόδειξη" παγιώθηκε, κυκλοφόρησε σε ελληνοκεντρικά περιοδικά και βιβλία, και αν αναφερθεί ποτέ σε συζήτηση η ομοφυλοφιλίαστην αρχαία Ελλάδα, 99% κάποιος μαλάκας θα σου κοτσάρει τον Αισχίνη και θα νομίζει ότι σε τάπωσε.

Εγώ πάλι θα διαφωνήσω με αυτό το ιδιότυπο consensus. Και ο λόγος που θα διαφωνήσω, είναι ότι ο "Κατά Τιμάρχου" δεν τελειώνει στο χωρίο 76 και δεν είναι ανάγκη να κάνουμε υποθέσεις για το αν οι Αθηναίοι ενοχλούνταν περισσότερο από την ομοφυλοφιλική πράξη απ' ό,τι από το "επί χρήμασι" του πράγματος. Τα λέει πολύ ρητά ο άνθρωπος, εκεί ακριβώς που ξεκινάει το καλύτερο. Δηλαδή στο χωρίο 135:

135. "κἀνταῦθα δή τινα καταδρομήν ὡς ἀκούω μέλλει ποιεῖσθαι περὶ ἐμοῦ ἐπερωτῶν εἰ οὐκ αἰσχύνομαι αὐτὸς μὲν ἐν τοῖς γυμνασίοις ὀχληρὸς ὢν καὶ πλείστων ἐραστὴς γεγονώς τὸ δὲ πρᾶγμα εἰς ὄνειδος καὶ κινδύνους καθιστάς καὶ τὸ τελευταῖον ὡς ἀπαγγέλλουσί τινές μοι εἰς γέλωτα καὶ λῆρόν τινα προτρεπόμενος ὑμᾶς ἐπιδείξεσθαί μου φησὶν ὅσα πεποίηκα ἐρωτικὰ εἴς τινας ποιήματα καὶ λοιδοριῶν τινων καὶ πληγῶν ἐκ τοῦ πράγματος αἳ περὶ ἐμὲ γεγένηνται μαρτυρίας φησὶ παρέξεσθαι."

Κανονικά θα έπρεπε να μπορεί ο καθένας να καταλάβει τι λέει το παραπάνω "με λίγη ίσως καθοδήγηση" μια και η ελληνική είναι ενιαία στη διαχρονικότητά της γλώσσα, αλλά νομίζω πως μια ελεύθερη μετάφραση σε street greek ενδείκνυται για την πιο εύκολη ίσως κατανόηση του άνωθεν:

"και απ' ό,τι ακούω, σκοπεύει [ο αντίδικος] να με ρωτήσει αν δεν ντρέπομαι τέλος πάντων ούτε μια σταλίτσα [να κατηγορώ τον Τίμαρχο για ομοφυλοφιλικές σχέσεις], τη στιγμή που όλα τα γυμναστήρια έχουν να λένε τι καλός θαμώνας τους υπήρξα ο ίδιος και πόσων υπήρξα εραστής και πόσες φορές έχω μπλέξει σε καβγάδες για τις γκομενοδουλειές μου, και σαν αποκορύφωμα θα φέρουν να διαβάσουν και στο δικαστήριο τα ερωτικά ποιήματα που έγραψα για κάποιους, με αποτέλεσμα να γίνω τόσο ρόμπα που το κατηγορητήριό μου να καταρρεύσει με τη μία"

"Επ! Τι γίνεται εδώ;" (που λέει και ο Λιακό) Θα πήγαιναν λέει να τον βγάλουν τρελό τη στιγμή που μηνύει για πράγματα που ο ίδιος έχει κάνει; Και καθόλου "εν κρυπτώ" αν κρίνουμε από τα συμφραζόμενα;

Αλλά όπως είπα, το καλύτερο έχει μόλις αρχίσει:

136. ἐγὼ δὲ οὔτε ἔρωτα δίκαιον ψέγω, οὔτε τοὺς κάλλει διαφέροντάς φημι πεπορνευ̂σθαι, οὔτ' αὐτὸς ἐξαρνου̂μαι μὴ οὐ γεγονέναι τ'1 ἐρωτικός, καὶ ἔτι καὶ νυ̂ν εἰ̂ναι, τάς τε ἐκ του̂ πράγματος γιγνομένας πρὸς ἑτέρους φιλονικίας καὶ μάχας οὐκ ἀρνου̂μαι μὴ οὐχὶ συμβεβηκέναι μοι. περὶ δὲ τω̂ν ποιημάτων ὡ̂ν φασιν οὑ̂τοί με πεποιηκέναι, τὰ μὲν ὁμολογω̂, τὰ δὲ ἐξαρνου̂μαι μὴ του̂τον ἔχειν τὸν τρόπον ὃν οὑ̂τοι διαφθείροντες παρέξονται.

street greek: Όμως εγώ δεν έχω τίποτα με τον έντιμο έρωτα, ούτε λέω πως κάθε μορφονιός είναι πόρνη, ούτε αρνούμαι πως ο ίδιος υπήρξα εραστής και παραμένω μέχρι σήμερα, ούτε αρνούμαι πως έχω καβγαδίσει και παίξει ξύλο για αυτό το λόγο. Όσο για τα ποίηματα που αυτοί λένε ότι έγραψα, μερικά τα παραδέχομαι, όμως άλλα είναι κατασκευασμένα ή παραποιημένα γιατί τέτοιοι κάφροι είναι και σιγά που δεν τους έχω ικανούς να κάνουν κάτι τέτοιο.

137. ὁρίζομαι δ' εἰ̂ναι τὸ μὲν ἐρα̂ν+ τω̂ν καλω̂ν+ καὶ σωφρόνων φιλανθρώπου πάθος καὶ εὐγνώμονος ψυχη̂ς, τὸ δὲ ἀσελγαίνειν ἀργυρίου τινὰ μισθούμενον ὑβριστου̂ καὶ ἀπαιδεύτου ἀνδρὸς ἔργον:1 καὶ τὸ μὲν ἀδιαφθόρως ἐρα̂σθαί φημι καλὸν εἰ̂ναι, τὸ δ' ἐπαρθέντα μισθῳ̂ πεπορνευ̂σθαι αἰσχρόν. ὅσον δ' ἑκάτερον τούτων ἀπ' ἀλλήλων διέστηκε καὶ ὡς πολὺ διαφέρει, ἐν τοι̂ς ἐφεξη̂ς ὑμα̂ς πειράσομαι λόγοις διδάσκειν.

street greek: τα διαχωρίζω ως εξής: ο έρωτας είναι συναίσθημα ευγενικής, συνετής και φιλάνθρωπης ψυχής, ενώ το να ασελγαίνεις για λεφτά είναι έργο υβριστή και αμόρφωτου άνδρα. Και ενώ είναι μεγάλη τιμή να σε αγαπάνε αγνά, το να εκπορνεύεσαι για χρήματα είναι αισχρό. Πόσο πολύ διαφέρουν αυτά τα δύο, θα σας δείξω στη συνέχεια.

...και στη συνέχεια αρχίζει το πανηγύρι: "οι προπάτορές μας όρισαν πως οι δούλοι δεν είναι άξιοι για τις απολαύσεις των γυμναστηρίων, γι' αυτό και τους απαγόρευσαν την πρόσβαση. Θα θεωρούσαν άξιο μόνο για τους ελεύθερους άνδρες κάτι κακό; [138]". "ο ίδιος νομοθέτης είπε πως ο δούλος που συνάπτει σχέσεις με ελεύθερο παίδα[1] τιμωρείται με πενήντα μαστιγιές, αλλά δεν το απαγόρεψε στους ελεύθερους άνδρες και μάλιστα κανένας δεν ισχυρίζεται πως είναι κακό για το παιδί να είναι ερωμένος κάποιου άνδρα, αντίθετα κάνει καλό στο χαρακτήρα του. Καλό είναι βέβαια να υπάρχει λίγη αυτοσυγκράτηση μέχρι το παιδί να γίνει κύριος του σώματός του.[139]". "και χάρη σε αυτήν την αγάπη -ή πείτε την όπως θέλετε- ο Αρμόδιος και Αριστογείτων έγιναν τόσο ενάρετοι και δοξασμένοι άνθρωποι και ευεργέτες της πόλης μας [140]".

Και πάει λέγοντας. Τι Πάτροκλο και Αχιλλέα αναφέρει (και καταδεικνύει ότι τα είχανε αν και κατά τη γνώμη του ο Όμηρος φοβούμενος παρεξηγήσεις στάθηκε διακριτικός στο θέμα), τι λίστες με επιφανείς εραστές, σε κάποια φάση λέει μάλιστα στους δικαστές "και φυσικά δεν εννοούσα με τη μήνυσή μου ότι πρέπει να ντρέπεστε άμα τα αγόρια σας είναι ωραίοι γκόμενοι και τους θέλουν όλοι, αν είναι δυνατόν να πάμε κόντρα στα υψηλά ήθη της πόλης μας". Πηγαίντε στον Περσέα και διαβάστε το, έχει και αγγλική μετάφραση.

Συνοψίζοντας, πρόκειται ίσως για τη χειρότερη επιλογή κειμένου που θα μπορούσε να κάνει κάποιος που ενδιαφέρεται να βγάλει τους αρχαίους Αθηναίους ομοφοβικούς σαν τα μούτρα του. Παραδεχτείτε πως η κατάσταση είναι αν μη τι άλλο πολύ διασκεδαστική. :)

Συμβουλή προς επίδοξους εθνοσωτήρες: διαβάζετε πάντα ΚΑΙ παρακάτω, γιατί let's face it, οι πιθανότητες ένας αρχαίος να είναι κρυπτοναζιστής με έντονες ιουδαιοχριστιανικές ηθικές επιρροές είναι περίπου ΜΗΔΕΝ. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, ο πλανήτης ΜΑΣ δε διαφωνεί μαζί σας επειδή σας εχθρεύεται. Διαφωνεί μαζί σας επειδή απλά κάνετε λάθος.

Και επί της ουσίας, ο "Κατά Τιμάρχου" μας λέει κάτι που μπορεί να φαίνεται απίστευτο[2], αλλά είναι η αλήθεια: οι Αθηναίοι της κλασικής εποχής δεν ενδιαφέρονταν με ποιον γαμιέσαι. Τους ενδιέφερε να μπορεί να συναινέσει και τους ενδιέφερε να μην παίζει διαφθορά. Για την οποία διαφθορά δεν έτρεφαν αυταπάτες: ήξεραν ότι παντού και πάντα σχετίζεται αποκλειστικά με το χρήμα και την έλλειψη μέτρου, ό,τι κι αν έχουν να πουν πάνω στο θέμα τα (ακούσια) τέκνα της χριστιανικής ηθικολογίας.

ΥΓ: Με την ευκαιρία, το "Perseus Digital Library" είναι τρομερό site. Εκατοντάδες έργα Ελλήνων και Ρωμαίων κλασικών (αλλά και μερικά Ευρωπαϊκά), full-text αναζήτηση, τρομερό interface, γραμματικά και λεξιλογικά εργαλεία, όλα cross-referenced μέχρι αηδίας. Για τα unicode αρχαία ελληνικά προσφέρει δύο επιλογές εμφάνισης: UTF-8 και UTF-8 με τους τόνους ενσωματωμένους (η διαφορά είναι τεράστια γιατί στο πρώτο π.χ. το έ κωδικοποιείται σαν "οξεία, ε" και πρέπει ο browser να "ξέρει" ότι σε αυτήν την περίπτωση θα το εμφανίσει σαν "έ", ενώ στο δεύτερο κωδικοποιείται από την αρχή σαν "ε με οξεία". Σε αυτό το ποστ έβαλα μισά από το ένα και μισά από το άλλο. Σε Explorer πρέπει να υπάρχουν κάποια προβλήματα στην εμφάνιση, σε Firefox με SuSE και unicode γραμματοσειρές είναι όλα ΟΚ)

[*] μέγας μπήχτης αυτός ο Κρίμων
[1] παρατηρήστε τη διάκριση ανάμεσα στο "συνάπτει σχέσεις" και "προσβάλλει" που είδαμε πιο πριν.
[2] τουλάχιστον αν ανήκουμε στο συρφετό υπερεθνικοφρόνων σταγονιδίων που μαίνεται τα τελευταία χρόνια (κυρίως) τη συμπρωτεύουσα, ένα συρφετό -τολμώ να πω- που από την αγωνία του να ταυτιστεί με εντελώς παρωχημένα εθνικιστικά στερεότυπα, έχει καταντήσει να απέχει τόσο πολύ από το πνεύμα των αρχαίων που δεν το βλέπει ούτε με το ραδιοτηλεσκόπιο.

Τώρα με τη γρίπη των πουλερικών

2005-10-14T02:02:00.000+03:00

...το τι βλακείες θα ακουστούν, δε φαντάζεστε.

(τυχεροί)

2005-10-12T15:47:00.000+03:00

ταπηροκρανίωση

2005-10-09T19:00:00.000+03:00

Η Τουρκία ξεκίνησε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, ενώ είναι ένα μάτσο βάρβαροι μογγόλοι κάπου μεταξύ 3ου και 15ου αιώνα που το μόνο που θέλουν (αλλά το ΜΟΝΟ) είναι να μας σφάξουν όλους. Όλως μυστηριωδώς, δεν πήραμε σε αντάλλαγμα τουλάχιστον την Κωνσταντινούπολη.
Η Εθνική τον ήπιε, ενώ είναι τα αφεντικά της Ευρώπης και έχουν τη νίκη ζωγραφισμένη στα κύτταρά τους (γι' αυτό άλλωστε ο Αλβανός δε θα γίνει ποτέ Έλ-λην. Μαλάκες είμαστε να βάλουμε λουζεροκύτταρα σε εθνικά ζητήματα;)
Ο Παπούλιας αποφάσισε να πάει το Μακεδονικό 15 χρόνια πίσω και έβγαλε ένα λόγο à la Antimus, μυστηριωδώς αν πας έστω και μισό πόντο έξω από τα σύνορα της Ελλάδας θα διαπιστώσεις ότι στην καλύτερη περίπτωση τον έγραψαν όλοι στα @@ τους, στη χειρότερη τον κράξανε χοντρά.

(1,2,3) ==> Δύσκολη εβδομάδα για τους φίλους μας τους εθνογκαγκά.

Η εβδομάδα των διαλυμένων ψευδαισθήσεων.

Ως εκ τούτου έχουν λυσσάξει. Γενικά έχουν ειπωθεί κορυφαίες ηλιθιότητες από τις 4 Οκτωβρίου και μετά. Μέχρι και νέο Γουδί ονειρεύονται (!).

Εκεί έχουν μείνει. Κάπου μεταξύ 1821 και 1925. Ένα Τοτέμ που γράφει "Ελλάδα" και ένα αντίπαλο Τοτέμ που γράφει "Τουρκία" και οι ούγκα από κάτω να κάνουν ανθρωποθυσίες και να χαίρονται.

(Τα αίτια της λύσσας θα τα βρείτε σε ένα παλιό άρθρο της "Κ" για το Καστελλόριζο. Ο υπερήφανος αρθρογράφος τόνιζε ότι μπορεί το Καστελλόριζο να πεθαίνει, μπορεί ακόμα και για να ψωνίσουν λαχανικά οι κάτοικοί του να πρέπει να πάνε απέναντι, όμως "η ελληνική σημαία που κυματίζει δίπλα στη σημαία της ΕΕ λέει στους γείτονες 'εδώ είναι Ευρώπη και Ελλάδα και εκεί Ανατολή και Ασία'". Αυτό έχασαν: Ένα επιχείρημα στο διαγωνισμό "ποιος την έχει μεγαλύτερη" που έχουν με τους απέναντι μικροτσούτσουνους. Όλα τα άλλα είναι σάλτσα και υποκρισία. Και αυτή μου τη γνώμη δεν την αλλάζει τίποτα)

[ας_ρίξουμε_το_επίπεδο]
Φίλε, δίνεις την ενοχλητική εντύπωση κάποιου που για την ακρίβεια καβλώνει στη σκέψη εθνικών καταστροφών και εκτελέσεων, στη θέση σου θα το κοιτούσα αυτό. Από εκεί και πέρα από άτομο που βρίσκει ανθελληνικό δάκτυλο πίσω από/χαρακτηρίζει γελοιότητες τις αναφορές της Διεθνούς Αμνησίας δεν περιμένω και πολύ αντικειμενικές θέσεις και δε θα μπω σε περαιτέρω συζήτηση. Περιορίζομαι να πω πως ο φανατισμός σου και η μισαλλοδοξία σου συναγωνίζονται σε μέγεθος μόνο την άγνοιά σου της ιστορίας και της γεωπολιτικής. Θεωρείς πως όλος ο κόσμος είναι μια καλοστημένη κομπίνα με σκοπό να ξεγελάσει ΕΣΕΝΑ. Τραγικό. Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες, είσαι persona non grata στο DKTF. Write here, and be deleted με μεγάλη μου ευχαρίστηση λασποφασιστάκι. Και έχε χάρη που είμαι ευγενικούλι γιατί ο Οκτώβρης μου σκάει απίστευτα θετικά vibes.
[/ας_ρίξουμε_το_επίπεδο]

Οι Έλληνες πάλι, έχουν πιο σοβαρά προβλήματα. Οι καλύτεροι από αυτούς είναι άνεργοι. Οι μισθοί είναι σκατά. Η διαφθορά τα πάει μια χαρούλα. Δυστυχώς δε μπορούμε να πούμε το ίδιο για το R&D, την οικονομία, την αποδοτικότητα των κοινωνικών παροχών, την πρόοδο των δημοκρατικών ελευθεριών, το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού. Και κάπως έτσι χάνουμε το τρένο της Κοινωνίας της Γνώσης, όπως χάσαμε τη Βιομηχανική Επανάσταση, όπως χάσαμε το Διαφωτισμό. Ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά με τα τρένα σε αυτή τη χώρα, ψηφίζουμε σταθερά Δηλιγιάννη εδώ και 110 χρόνια.

Εκεί, εκεί, στη Β' Εθνική. Πάντοτε υπερήφανοι που ο πατέρας μας[*] έχυσε στο μουνί της μάνας μας. Με ελάχιστους λόγους να είμαστε υπερήφανοι για οτιδήποτε άλλο. No pb.

Το highlight της εβδομάδας: το κράτος προκειμένου να βγάλει και από τη μύγα ξύγκι ζητάει από τους υποψήφιους για μία θέση το Proficiency... μεταφρασμένο. Ακόμα και το δικό του πιστοποιητικό γλωσσομάθειας το ζητάει μεταφρασμένο, φυσικά από τη Μεταφραστική Υπηρεσία ΥΠΕΞ για μισό μεροκάματο/σελίδα και χωρίς δυνατότητα αντιγράφων. Αν προσθέσουμε σε αυτό και τα 15 ευρώ παράβολο που απαιτεί η αίτηση για μία θέση, καταλαβαίνουμε ότι το κράτος εφαρμόζει το σύστημα αεροπλανάκι: οι 1000 υποψήφιοι για μια τυπική θέση δίνουν συνολικά περί τα 60.000 ευρώ, οπότε καλύπτουν για 7-8 χρόνια το μισθό εκείνου που τελικά θα προσληφθεί (με βύσμα [εννοείται]). Εναλλακτικά ο υποψήφιος μπορεί να πάει το μεταφρασμένο Proficiency σε κάποιον από τα 5.000.000 δικηγόρους μας για να κινηθεί και λίγο το χρήμα.

Αυτό δεν είναι γραφειοκρατική μικροαπατεωνιά μάγκες.

Αυτό είναι... Ποίηση.

[*] ή, για το 10% τουλάχιστον, ο μπακάλης, ο γαλατάς, ο Αλβανός υδραυλικός, το αφεντικό της...

ΥΓ Dimitris' Mini Poll: Do you believe that Greek Governments can act proudly[1] and independently[1] in our foreign policy?

[1] as defined by people like Greg, i.e. (among other things) against the 2nd law of Thermodynamics and in full accordance with last century's ideals, legends and superstitions.

Κουνητά+Υγεία

2005-10-08T14:19:00.000+03:00

Όπως ξέρετε, στο 100% των περιπτώσεων τα κινητά προκαλούν όγκο στον εγκέφαλο.

ΟΚ, με δεδομένο ότι υπάρχουν 1.000.000.000 χρήστες από τους οποίους σημαντικό ποσοστό παιδιά και ακόμα σημαντικότερο ποσοστό πολυετείς χρήστες, θα περίμενε κανείς αυτό το "100%" να είχε οδηγήσει σε τουλάχιστον 100.000.000 κρούσματα παγκοσμίως και επειδή μιλάμε για τον ανεπτυγμένο κόσμο, στην πράξη πριν αποδεχθούμε αυτό το "100%" είναι καλό να κοιτάμε και λίγο γύρω μας για να διαπιστώσουμε αν ένας στους δέκα έχει όντως όγκο (και όχι κάλο) στον εγκέφαλο.

Και τώρα που έβγαλα την κατινιά μου, οφείλω να ομολογήσω ότι το θέμα είναι σοβαρό και αντικείμενο διαφόρων μελετών. Θα δώσω μερικά βασικά δεδομένα (ό,τι μου κατέβει):

α) Δεν πρέπει να συγχέουμε τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του δικτύου κινητής τηλεφωνίας, με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία που επάγει οποιοδήποτε ηλεκτρικό κύκλωμα. Στη βιβλιογραφία θα δείτε να χρησιμοποιείται ο όρος RF (Radio Frequency, ο όρος περιγράφει ένα πολύ μεγάλο μέρος του Η/Μ φάσματος: κουνητά, γουόκι-τόκι, ασύρματοι πλοίων, ραδιόφωνο κλπ) για τα πρώτα, και EMF (Electro-Magnetic Field) για τα δεύτερα. Η κυριότερη διαφορά τους (από τις πάμπολλες γιατί πρόκειται για δύο πράγματα τόσο διαφορετικά όσο μια λέξη και μια ιστορία) είναι ότι τα RF μεταδίδουν ενέργεια, ενώ τα EMF όχι.
β) Η ισχύς των κυμάτων στο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας (η ισχύς δηλαδή της "διάχυτης" ακτινοβολίας από τις κεραίες των εταιρειών) είναι πάρα πολύ μικρή. Της τάξης των μερικών δεκάτων του mWatt για ένα ανθρώπινο σώμα. Αυτό ισχύει ακόμα και σε πολύ μικρή απόσταση (1-2 μέτρα) από την κεραία. Θεωρώ συνεπώς ολωσδιόλου αμελητέα αυτήν την πλευρά του θέματος, αν και υπάρχουν πιθανότητες να μην είναι το ίδιο αμελητέα στο μέλλον, καθώς τοποθετούνται όλο και περισσότερες κεραίες.
γ) Διαφορετικά είναι τα πράγματα με τις συσκευές (τα κινητά). Η ισχύς με την οποία εκπέμπει ένα κινητό είναι και πάλι μικρή (μερικά mWatt), αλλά σε αυτήν την περίπτωση (μπορεί να) είναι εντοπισμένη. Θα το εξηγήσω με ένα παράδειγμα στο οποίο απλοποιώ πολύ τα πράγματα:

Ας πούμε (για λόγους απλότητας) ότι το κουνητό εκπέμπει ισοτροπικά. Αυτό σημαίνει ότι η ισχύς του ισομοιράζεται σε όλες τις κατευθύνσεις του χώρου. Μπορούμε να βρούμε πόση ισχύς προσπίπτει σε ένα αντικείμενο αν ζωγραφίσουμε μια σφαίρα που στο κέντρο της έχει το κουνητό και στην περιφέρειά της το αντικείμενο. Αν το αντικείμενο εφάπτεται στο x% της επιφάνειας αυτής της σφαίρας, δέχεται και x% της ακτινοβολούμενης ισχύος.

Για παράδειγμα, όταν το κουνητό είναι κολλημένο στο αυτί σας, ουσιαστικά το κεφάλι σας καλύπτει τη μισή σφαίρα εκπομπής, οπότε δέχεστε το 50% της ακτινοβολίας του κουνητού. Αυτή μπορεί μεν να είναι 10mWatt, όμως 10mWatt εντοπισμένα σε 3-4 τετραγωνικά εκατοστά εγκεφάλου είναι πακέτογλου. Αν όλο σας το σώμα δεχόταν ακτινοβολία με την ίδια πυκνότητα, θα μαζεύατε γύρω στα 20Watt ισχύος. Δεν είναι πάρα πολύ, αλλά ούτε και λίγο.

Αν απομακρύνετε το κουνητό ακόμα και στους 2 πόντους από το αυτί σας, το κεφάλι σας καλύπτει μόλις το 1/4 (προσεγγιστικά) της σφαίρας εκπομπής και επιπλέον η ισχύς μοιράζεται σε ολόκληρο το δεξί σκαλπ (υπέθεσα ότι είστε δεξιόχειρες), δηλαδή σε καμιά εκατοστή τετραγωνικά εκατοστά, τέλος πάντων να μην τα πολυλογώ δέχεστε περίπου 50 φορές ασθενέστερη ακτινοβολία, δηλαδή πρακτικά τίποτα.

(απλουστευτικές παραδοχές χωρίς βλάβη της γενικότητας: ότι το κουνητό εκπέμπει ισοτροπικά, ότι όλη η προσπίπτουσα ισχύς στο αντικείμενο απορροφάται από αυτό, τα νούμερα που χρησιμοποίησα και μια κάποια χαλαρότητα στην ακρίβεια των πράξεων)

Σε κάποια φάση για αυτόν τον λόγο ενθαρρύνονταν η χρήση hands free, φαίνεται όμως πως το παλιοδιαβολάκι λειτουργεί χονδρικά σαν κεραία (ή ίσως κυματοδηγός;), με αποτέλεσμα να κατευθύνει σημαντικό μέρος της ακτινοβολίας μέσα-μέσα στο αυτί του χρήστη. Το debate συνεχίζεται. Σημειώνω πως όλα αυτά ακόμα λείπουν δεδομένα που να θεμελιώνουν ικανοποιητικά τον ισχυρισμό ότι η ακτινοβολία των κινητών προκαλεί (άμεσα) προβλήματα υγείας.
δ) Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που χρησιμοποιούνται στα κουνητά έχουν δεδομένες συχνότητες (είτε γύρω από τα 900MHz είτε γύρω από τα 1800MHz). Ηλεκτρομαγνητικά κύματα αυτών των συχνοτήτων δεν επιδρούν στο μοριακό επίπεδο των έμβιων οργανισμών και συνεπώς δε μπορούν να προκαλέσουν ανωμαλίες στο DNA των κυττάρων, που είναι και ο βασικός τρόπος με τον οποίο η ακτινοβολία προκαλεί καρκίνους και εκφυλιστικές ασθένειες. Το μόνο που μπορούν να κάνουν στην οργανική ύλη τέτοιες ακτινοβολίες είναι να τη θερμάνουν. Ουσιαστικά το κουνητό λειτουργεί στο σώμα σας σαν ένας πάάάάάρα πολύ μικρός φούρνος μικροκυμάτων ή μάλλον -για να αποφύγουμε βλακώδεις συνειρμούς- σαν μια μικροσκοπική θερμάστρα που (εντελώς) τοπικά ανεβάζει τη θερμοκρασία του σώματος κατά μερικά δέκατα του βαθμού. Γι' αυτό τείνω να θεωρήσω βάσιμες τις συστάσεις για εμάς τα αγοράκια να κρατάμε το κουνητό μακριά από τα ούμπαλα, επειδή ως γνωστόν τα ούμπαλα παράγουν γόνιμο σπέρμα μόνο σε θερμοκρασία 0.5-1 βαθμό χαμηλότερη από τους 36.6.

Παρ' όλα αυτά, προσωπικά δε θα απέρριπτα καθόλου το ενδεχόμενο η ακτινοβολία αυτή να προκαλεί και άλλου τύπου προβλήματα, αφού στο κάτω-κάτω διαταράσει ισορροπίες. Σε κανένα κύτταρο δεν αρέσει να έχει τον προσωπικό του φούρνο μικροκυμάτων, όσο μικρούλης και να είναι.

ε) Τα κουνητά 3G χρησιμοποιούν συνεχόμενη ακτινοβολία, ενώ τα GSM χρησιμοποιούν διακοπτόμενη (παλμική). Όσο αντιδιαισθητικό και αν ακούγεται, το πρώτο φαίνεται πως είναι προτιμότερο. Όσοι σας φαίνεται αντιδιαισθητικό, αναλογιστείτε για λίγο αν προσαρμόζεστε καλύτερα σε ένα ντους όπου η θερμοκρασία του νερού μεταβάλλεται απότομα από τους 5 βαθμούς στους 45 με ρυθμό 1 αλλαγή/δευτερόλεπτο, ή σε ένα ντους όπου η θερμοκρασία του νερού είναι σταθερά 45 βαθμοί. Ε, κάτι τέτοιο και με τα ραδιοκύματα (+κάμποσες θεωρητικές επεξηγήσεις τουλάχιστον από Η/Μ άποψης -γιατί υπάρχει και η βιολογική άποψη- που όμως απαιτούν ένα διάολο μαθηματικά) . Αυτό το αναφέρω γιατί μου έκανε εντύπωση και για να τονίσω ότι η διαίσθησή μας (στο βαθμό που δεν είμαστε ιδιαίτερα εξοικιωμένοι με αόρατα Η/Μ κύματα) συχνά μας ξεγελά σε αυτά τα θέματα.

Αυτά. Η συμβουλή μου:

Κρατήστε το μακριά από τα ούμπαλα.
Φροντίστε να έχετε καλό σήμα. Αν δεν έχετε, προτιμήστε το SMS. Ένα κουνητό εκπέμπει πολλαπλάσια ισχύ όταν δεν έχει καλό σήμα.
Δεν είναι ανάγκη να το χρησιμοποιείτε 2 ώρες τη μέρα.
Δεν είναι ανάγκη να το χρησιμοποιεί το 5χρονο παιδί σας.
Η μεγαλύτερη επίπτωση για μένα είναι ότι το "τι κάνεις;" αντικαταστήθηκε από το "πού είσαι;" αυτό αν το καλοσκεφτείτε είναι πρώτης τάξεως κοινωνικός μετασχηματισμός.
Μην κάνετε σαν υστερικές.
Μην επαναπαύστε σαν ηλίθιοι.
Όσο περίεργο και αν σας φαίνεται, η επιστημονική/κρατική/βιομηχανική προσέγγιση στο θέμα είναι περισσότερο "better safe than sorry" παρά "αλωνίστε και βλέπουμε": τα όρια ασφαλείας είναι πολύ αυστηρά (αν λάβουμε μάλιστα υπόψη ότι τα επιστημονικά δεδομένα για υπαρκτό κίνδυνο είναι ελάχιστα) και γίνονται συνέχεια αυστηρότερα.
Όσοι το έχετε ανοιχτό στο σινεμά δε σας λυπάμαι καθόλου ό,τι και να πάθετε. Ανάγωγοι μικροαστοί!

Disclaimer κλπ.

Οι ενδιαφερόμενοι, ακολουθήστε αυτά:

Πολύ κατατοπιστικο FAQ για τους σταθμούς βάσης, κατάλληλο για τεχνικά καταρτισμένους και μη. Στην αρχή του έχει ένα σωρό links για το γενικότερο θέμα των επιδράσεων των κουνητών στην υγεία, από τα οποία ξεχωρίζω:
Δημοσίευση της American Cancer Sociery για τα κινητά και τους όγκους στον εγκέφαλο.
Αξιολόγηση των επιπτώσεων των κινητών στην υγεία. από το Συμβούλιο Υγείας της Ολλανδίας [pdf]. Δεν περιορίζεται στο ζήτημα της ακτινοβολίας (που κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον υπερτιμημένο), αλλά ασχολείται και με άλλες -λιγότερο θεαματικές αλλά όχι λιγότερο ουσιαστικές- πλευρές, όπως π.χ. οι παρεμβολές στους βηματοδότες ή οι επιπτώσεις στην οδική ασφάλεια.
Αντίστοιχη αναφορά από το Ηνωμένο Βασίλειο (διαθέσιμο δωρεάν μόνο το executive summary, το οποίο όμως είναι αρκετά πλήρες).

Γενικά, όρεξη να 'χεις να ψάχνεις.

update: διαβάζω σε οργίλο άρθρο κάποιου alternative lifestylίστα ότι "σύμφωνα με μια μελέτη τα άτομα που μιλάνε στο κινητό για πάνω από 60 λεπτά συνεχόμενα αναφέρουν ότι το αυτί τους ζεστάθηκε σε μεγαλύτερο ποσοστό από τα άτομα που μιλάνε στο κινητό για 2 λεπτά"....

...άσκηση για το σπίτι: κρατάς ένα ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κολλημένο στο αυτί σου για ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑ. Κατά τη γνώμη σας ο μόνος λόγος που μπορεί να έχει ζεσταθεί το αυτί είναι η ακτινοβολία;

Ρεγκούζας

2005-10-07T13:52:00.000+03:00

Είμαι ο μόνος που σχημάτισε την εντύπωση ότι ο Ρεγκούζας στο πάρτι του έτσι είπε απλά πέντε γενικόλογες ηλιθιότητες από αυτές που συνήθως λένε οι πολιτικοί σε τέτοιες εκδηλώσεις, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα περί τίνος επρόκειτο;

Είμαι ο μόνος που απόρησε γιατί η δήλωση που έκανε στους τελωνειακούς στις 24/6 ξεθαφτηκε 3 ΜΗΝΕΣ μετά και ξαφνικά έγινε πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ; 3 μήνες δηλαδή τι κάνανε; Διακοπές;

Δεν ντρέπεται τέλος πάντων το ΠΑΣΟΚ (και τα ΜΜΕ του) να μαθαίνει ότι μέλος της κυβέρνησης χαϊδεύει τη διαφθορά και να κρύβει την είδηση μέχρι να κρίνει ότι θα αντλήσει από αυτήν το μέγιστο πολιτικό όφελος; Αντιπολίτευση είναι αυτοί ή μαφιόζοι;

Χθες όταν είδα τον Τριανταφυλλόπουλο, σκέφτηκα αμέσως "απόψε ο Μάκης γ@μάει Ρεγκούζα". Και όντως η εικόνα και η σημειολογία του πράγματος (ειδικά όπως ξέρει να τη χειρίζεται ο Μάκης) δεν άφηναν και πολλά περιθώρια επιβίωσης στον πρώην υφυπουργό: guest star σε πάρτι αποφυλάκισης υπόδικου για κακουργήματα. The end.

Ερώτηση: τον έχετε δηλαδή για ΤΟΣΟ ηλίθιο που να τα έκανε όλα αυτά άμα ήξερε περί τίνος επρόκειτο; Γιατί; Για να τα έχει καλά με τα τεράστια συμφέροντα που αντιπροσωπεύουν δυο τσοντοκάναλα;

Να σας πω τι έγινε κατά τη γνώμη μου:
Ντριν ντριν (ή μάλλον: Του τουρουρου τουρουρου τουρουρου ραραραραραραρα ραρα ραρα ραρα ρα)
(Ρ) Μπρος;
(?) Έλα Αδάμ, όπως ξέρεις είσαι προσκεκλημένος σε εκδήλωση επαρχιακού καναλάρχη. Πήγαινε κάνε λίγο PR.
(Ρ) ΟΚ. Γράψτε μου ένα λόγο όμως να έχω.
(?) Έλα τώρα, σιγά μην ξοδευόμαστε για τον κάθε βλάχο. Πήγαινε εκεί και αυτοσχεδίασε ρε παιδί μου, το πολύ-πολύ να μιλήσεις 1-2 λεπτά.
(Ρ) Έγινε.

Φυσικά δεν τον αθωώνω. Γιατί παρατηρώ πως αρκεί να πεις τη μαγική λέξη "τηλεόραση" και έχεις ολόκληρο υφυπουργό οικονομικών να σου κάνει αέρα, ενώ αν είσαι π.χ. επιτροπή άνεργων διαδηλωτών για να τον δεις πρέπει να περάσεις από 2 διμοιρίες ΜΑΤ και 1 κιλό παραλάιζερ. Το κόμμα (τα κόμματα εδώ που τα λέμε) των εχόντων και του καλού κόσμου και των δημοσίων σχέσεων και του μάρκετινγκ κλπ. Καλά να πάθει και μακάρι να την πάθουν όλοι τους έτσι.

Αλλά όταν τα ΜΜΕ μπορούν να ρίξουν υπουργό μιας εκλεγμένης κυβέρνησης παίζοντας με την εικόνα και τη σημειολογία (και αφήνοντας ανέγγιχτη ή διαστρεβλώνοντας την ουσία), έχουμε πρόβλημα.

bottom line: [λογοκριμένες απόψεις για τη σεξουαλική ζωή δημοσιογράφων και πολιτικών]

Ο πρώτος άνθρωπος στη Γη ήταν Έλληνας

2005-10-05T13:50:00.000+03:00

(πηγή: Washington State University)

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, βλέποντας τις αναπαραστάσεις του Homo Erectus (ενός είδους που βρίσκεται αρκετά πιο κοντά στον "Αρχάνθρωπο" των Πετραλώνων απ' ό,τι εμείς), δε δυσκολεύομαι καθόλου να το πιστέψω.

(πρέπει να έχω ξανασχοληθεί με το θέμα, αλλά χθες τα πήρα πραγματικά στο κρανίο με την "αντικειμενική" προσέγγιση του Χάρδα)

Ένα θα πω και μετά θα σιωπήσω

2005-10-04T16:26:00.000+03:00

Καλύτερα να τα ξύνεις, παρά να τα μεταξύνεις.

Και λίγη πραγματική κομπιουτεροτέχνη τώρα. (από το Scientific Indian)

Άντε τσάο, είμαι απίστευτα μπίζι 2day.

Υπαρξιακά Προβλήματα

2005-10-04T13:18:00.000+03:00

Όλα μας τα υπαρξιακά προβλήματα ξεκινούν από το απλό γεγονός ότι δεν υπάρχουμε[*].

Ειδικότερα: είναι τρομερά δύσκολο να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι δεν υπάρχεις, άσε που πολύ δύσκολα πάει το μυαλό σου σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο in the first place.

Αυτό δεν είναι τόσο ανώμαλο όσο ακούγεται, αλλά βαριέμαι να το εξηγήσω. Ίσως αργότερα.

[*] τουλάχιστον σύμφωνα με όλα τα μέχρι τώρα αντικειμενικά επαληθεύσιμα δεδομένα.

Παρεξηγήσεις

2005-10-03T14:29:00.000+03:00

Ρώτησαν κάποτε το Μάο "ποιες είναι οι συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης στην ανθρωπότητα;" και απάντησε "είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε".

Αυτή η απάντηση παρουσιάζεται σαν δείγμα:
α) Του πόσο βαθιά αντίληψη της Ιστορίας έχουν οι Κινέζοι και ειδικά ο Μάο[*].
β) Του πόσο ψαγμένο πράγμα ήταν η Γαλλική Επανάσταση.

Εγώ έχω μια εναλλακτική εξήγηση: ο Μάο, όντας ένας πορωμένος φανατίκουλας που π.χ. από όλον τον μαρξισμό είχε καταλάβει ένα κάρο χοντρομαλακίες[+], όταν άκουσε αυτή την ερώτηση κατ' ευθείαν πήγε το μυαλό του στην "Επανάσταση" με την κομουνιστική έννοια, ήτοι workers of the world unite κλπ. Με λίγα λόγια νόμισε ότι μόλις είχε γίνει κομουνιστική επανάσταση στη Γαλλία, απόρησε για τον μάλλον ανορθόδοξο τρόπο με τον οποίο το πληροφορήθηκε και φυσικά απάντησε διπλωματικότατα "είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε", αφού έκανε μια νοερή σημείωση να θυμηθεί να κοιτάξει στο λεξικό τι στο διάολο είναι αυτή η Γαλλία (και να καρατομήσει τον Υπουργό Εξωτερικών του).

There you go: η Γαλλική Επανάσταση είναι υπερτιμημένη (άλλωστε οι Γάλλοι ασχολήθηκαν τουλάχιστον 100 χρόνια μετά τους Άγγλους, οι οποίοι ήδη από το 17ο αιώνα είχαν φτιάξει χωρίς πολλές-πολλές φασαρίες ένα πολιτικό σύστημα απείρως πιο κοντά στο δικό μας και χωρίς byproducts του στυλ "τρομοκρατία" και "Ναπολέων").

Δούλοι και δουλοπάροικοι υπήρχαν από πάντα. Όλοι το θεωρούσαν φυσιολογικό. Μερικοί -π.χ. Χριστιανοί- όχι, όλοι όμως το αποδέχονταν εκ των πραγμάτων. Χρειάστηκε να ανακαλυφθεί η ατμομηχανή για να τεθεί ρεαλιστικά το θέμα της κατάργησης της δουλείας, αδιάφορα από το τι είχαν να πουν ο Ιησούς και ο Βούδας πάνω στο ζήτημα.

Αυτή τη στιγμή ο κόσμος μας έχει αηδιαστικά πολλούς ανθρώπους. Πρόκειται για ένα δεδομένο που καθιστά ολωσδιόλου άκυρη σχεδόν οποιαδήποτε απόπειρα εφαρμογής ιστορικών δεδομένων στο σήμερα. Δεν έχει σημασία πώς νικήσαμε τους Τούρκους το '13 π.χ., γιατί όλα τα τότε εμπλεκόμενα μέρη είχαν πληθυσμό μικρότερο από της σημερινής Τουρκίας. Δε μπορείς να κάνεις την Ευρώπη-φρούριο έτσι εύκολα, γιατί έχεις να κρατήσεις απέξω εκατοντάδες εκατομμύρια άτομα, εκατοντάδες φορές περισσότερους από τις βαρβαρικές ορδές που επέδραμαν στην ήπειρο πριν 2000 χρόνια. Και πάει λέγοντας. Μια ανθρωπότητα με 6 δις μέλη συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά από μια ανθρωπότητα με 0.5 δις μέλη and that is that. Και για όλα αυτά φταίνε τα αντιβιωτικά και τα εμβόλια και η βιομηχανοποιημένη αγροτική παραγωγή. Κανείς από όλους όσους τα ανακάλυψαν δε σκέφτηκε ότι θα προκαλούσε υπερπληθυσμό και τόσο ριζική αλλαγή της παγκόσμιας γεωπολιτικής κατάστασης που συγκριτικά ο Β' Παγκόσμιος ήταν ένα χαδάκι.

Η άσκηση της ημέρας: ανοώντας τις διαλεκτικές αλληλεπιδράσεις, τι είχε μεγαλύτερη επίπτωση στην ανθρωπότητα; Η Γαλλική Επανάσταση ή η τυπογραφία; Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού ή η σύσταση του ΠΟΕ; Η πενικιλίνη ή ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος; Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας ή το ελληνικό εμπόριο; Η Μάχη του Μαραθώνα ή το ελληνικό αλφάβητο; Ο Λούθηρος ή οι έμποροι και οι τραπεζίτες της Ολλανδίας; Ο Αλέξανδρος ή ο Αριστοτέλης; Το εναλασσόμενο ρεύμα ή οι μογγολικές εισβολές;

Τα "ασήμαντα" και τα "βαρετά" ή τα "σημαντικά" και τα "δοξασμένα";

Είναι ποτέ δυνατόν κάτι που στο επίπεδο του ατόμου εκλαμβάνεται ως "σημαντικό", να είναι τέτοιο και σε επίπεδο συστήματος; Και μάλιστα μετά από 50 ή 100 χρόνια; Ακόμα και το "Κεφάλαιο", δεν ήταν παρά ένα ελεεινά βαρετό εγχειρίδιο Πολιτικής Οικονομίας. Σιγά μην ήξερε ο Μαρξ ότι θα μετέτρεπε την τελευταία φεουδαρχική αυτοκρατορία της Ευρώπης σε Μητέρα όλων των Λαών και την Κίνα σε ανερχόμενη υπερδύναμη του 21ου αιώνα. Και μην ξεχνάμε ότι χωρίς τυπογραφία δε θα το είχε διαβάσει σχεδόν κανένας.

Οι πραγματικές παγκόσμιες επαναστάσεις συμβαίνουν καταλάθος. Και δεν αναγνωρίζονται σχεδόν ποτέ. Γιατί δεν είναι αρκετά sexy και συνήθως δεν υπάρχει "κακός".

[*] Ο ίδιος Μάο που στη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης διέταξε την καταστροφή όλων σχεδόν των (πραγματικά ανεκτίμητων) ιστορικών κειμηλίων της χώρας του. Οι ίδιοι Κινέζοι που το έχουν ξανακάνει αυτό γύρω στο 200π.Χ. (ή 200μ.Χ., δε θυμάμαι τώρα) καταστρέφοντας κειμήλια των 3 τελευταίων προχριστιανικών χιλιετιών. Και γαμώ τις βαθιές αντιλήψεις της Ιστορίας. Κάπου έχει παραγίνει το κακό με τα στερεότυπα. Το ότι η Κίνα υπάρχει εδώ και 5000 χρόνια δε μεταμορφώνει αυτόματα τους κατοίκους της σε υπέργηρα σεβάσμια όντα. Όσο και αν μας είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε, μπορείς κάλλιστα να κατοικείς σε μια χώρα με τρισχιλιετή ιστορία και να είσαι ένας επιφανειακός άξεστος παλιομαλάκας.
[+] Και μεταξύ μας, με δεδομένα τα παντελώς πυροβολημένα projects του, του στυλ "θα παράγουμε ατσάλι[%] σε κάθε νοικοκυριό" δεν τον κόβω να ήταν και πολύ... Εκτωρικός στο θέμα "ναρκωτικά".
[%] Μα τι κόλλημα τέλος πάντων αυτοί οι σοσιαλιστές με το ατσάλι!

Σύμβολα

2005-10-02T21:01:00.000+03:00

Ας μιλήσουμε για την स्वस्तिक, την ευ-ούσα (κατά συνθετικό μετάφραση) των αρχαίων Ινδών. Πρόκειται για ένα από τα πιο διαδεδομένα θετικά σύμβολα στον κόσμο. Συμβολίζει το καλό, την ευτυχία, τον ήλιο, την ευημερία σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς της Ευρασίας και της Βορείου Αφρικής. Συμβολίζει την ελευθερία σε φυλές Ινδιάνων της Β. Αμερικής. Μπορείτε να το βρείτε στη διακόσμηση καθεδρικών ναών. Μπορείτε να βρείτε δείγματά του χαραγμένα σε ευρωπαϊκές σπηλιές πριν 5.000 χρόνια, ή σε χρυσαφένια ιρανικά κοσμήματα πριν 3.000 χρόνια. Στην Αίγυπτο, στη στέπα, στα ερείπια της Τροίας και της Βραυρώνας, σχεδόν σε κάθε σύγχρονο ινδουιστικό ή βουδιστικό ναό. Παντού.

Μπορείτε επίσης να το βρείτε στη νεοναζιστική οργάνωση της γειτονιάς σας, στις στολές των SS, σε φωτογραφίες από συγκεντρώσεις των ναζιστών στη χιτλερική γερμανία και γενικά σε οτιδήποτε ναζιστικό. Και εγώ ο ίδιος σιχαίνομαι να το δείξω ή να το κατονομάσω, γιατί κάποια στιγμή μια μικρή, απειροελάχιστη μειοψηφία στην ανθρωπότητα (που όμως έκανε δυσανάλογα μεγάλο κακό και φασαρία) χρησιμοποίησε αυτό το σύμβολο για να εκφράσει αυτό που πλέον όλοι αντιλαμβανόμαστε ως μία από τις πλέον καθαρές ενσαρκώσεις του Κακού.

Και ομολογουμένως το παράχεσε. Με αποτέλεσμα αυτό το σύμβολο να είναι banned (είτε de jure είτε de facto) σε όλο το Δυτικό κόσμο.

Ένα σύμβολο είναι πάντα αθώο, έρχεται όμως καμιά φορά η στιγμή που συμβολίζει υπερβολικά πολλά σκατά για να το βλέπεις και να μη σου γυρίζει το στομάχι. Και κανείς δε μπορεί να σου πει τίποτα. QED.

Κάπου έχει παραγίνει το θέμα με τον πατριωτισμό μας. Είμαστε οι πιο πατριώτες του κόσμου (εκτός από κάτι βλάχους Αμερικάνους και τα αδέρφια μας τους Τούρκους και τα επίσης αδέρφια μας τους Σέρβους), χωρίς για την ακρίβεια να έχουμε κάτι αξιόλογο για το οποίο να πατριωτιστούμε (sic).

Δεν είναι κακιά η σημαία (και γενικά τα ας πούμε "εθνικιστικά ιδανικά"). Κακιά είναι η αντίληψη (του περασμένου και του προπερασμένου αιώνα) μέσω της οποίας την προσλαμβάνει απαράδεκτα πολύς κόσμος. Είναι το Μεγάλο Τοτέμ της Φυλής και τέτοια πράγματα απαντώνται συνήθως σε ζούγκλες.

Αλλά και πάλι, το φαινόμενο είναι μάλλον γενικό. Δε νομίζω η Ωραία μας Πατρίδα να πρωτοτύπησε σε αυτό ειδικά το θέμα...

Δεν έχω λύση. Όλο και συχνότερα τείνω να τη δω τουρίστας. Ουσιαστικά όμως δε θέλω να καταργηθούν τα σύμβολα (αυτό θα σήμαινε να καταργηθεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος). Λέω απλά ("παρακαλώ" μάλλον ή "προτείνω" γιατί δε μπορείς να επιβάλλεις κάτι τέτοιο) να πάψουν όλοι γύρω μου να μας πρήζουν ΤΟΣΟ πολύ τα @@ με το συγκεκριμένο σύμβολο και όλα όσα αντιπροσωπεύει, ιδιαίτερα στα μυαλά τους.

Καθόλου το ίδιο πράγμα...

Early Dub

2005-10-01T18:09:00.000+03:00

->...

(album: Highvisators)

Πατριωτικές Αμφιβολίες

2005-09-30T17:11:00.000+03:00

"Οποιος δεν πιστεύει στην Ελλάδα, στην πατρίδα και την αξία του, δεν ξέρω αν έχει το δικαίωμα να ζει σ' αυτή τη χώρα και σ' αυτή τη ζωή."

OK, καλά που δε βασιζόμαστε πάνω σου για να το αποφασίσουμε, "Μεγάλε Εθνάρχη".

ΥΓ: παραμένοντας στο γενικότερο θέμα, αναρωτιέμαι γιατί δε θα παίρναμε εξίσου στα σοβαρά ένα project που θα ξόδευε τρία νοσοκομεία για να καταλήξει ότι "Στη Σλοβενία το Δάσος της Κοκκινοσκουφίτσας".

Amityville horror

2005-09-30T00:03:00.000+03:00

Χέστηκα μέχρις εξαντλήσεως (ήταν και το πρώτο σινεμά που πήγα μετά από σχεδόν ένα χρόνο, το προηγούμενο ήταν εκείνο με τον Τσε).

Σεναριακά μάπα, σκηνοθετικά καλούτσικο, ποιοτικά τρισάθλιο, based on a true story (?).

Σημειώνω πως το φιλμ δε βασίζεται στην πλοκή για να προκαλέσει τρόμο. Τον προκαλεί με το παλιό καλό κόλπο "δείχνουμε απότομα τέρατα και ταυτόχρονα το σαράουντ παίζει ένα απόκοσμο ουρλιαχτό".

Δουλεύει. 102 λεπτά είσαι στην απόλυτη τσίτα, αρκεί το σινεμά να είναι από αυτά που υποστηρίζουν ταινίες που βασίζονται σε ηχητικά εφέ.

Για κανα μήνα θα βλέπω μόνο τσόντες και ταινίες του στυλ "Το Μικρό Πόνυ στη Χώρα με τα Ζαχαρωτά".

χρυσόψαρα (1 of many)

2005-09-28T16:29:00.000+03:00

Έχω μελετήσει όσο λίγοι τον πολιτισμό των χρυσόψαρων. Είχα κάποτε τρία από δαύτα, που τα ονόμασα από τους φίλους μου: Α., Τ., Γ. Τα βάλαμε στο πρώην μίνι-πατητήρι μας, το οποίο μετατρέψαμε σε λιμνούλα 1x1x0.4. Δεν την είχαν και πολύ άσχημα αν το καλοσκεφτείτε. Συνήθως τη βγάζουνε σε 40 φορές μικρότερο χώρο.

Ο Τ. είναι ο πιο κωλόφαρδος άνθρωπος στον πλανήτη. Πάντα θεωρούσα πως γύρω του υπάρχει ένα Improbability Field που διαστρεβλώνει το Σύμπαν ώστε όλα να του πάνε καλά. Το είχε πει κιόλας: "το δικό μου χρυσόψαρο θα επιβιώσει".

Δεν πρέπει συνεπώς να μας εκπλήσσει που ενώ ο Α. και η Γ. τα τίναξαν στον ένα μήνα και ο 2ος Α. και η 2η Γ. στον 2ο μήνα, ο Τ. έζησε 14 ολόκληρους μήνες. Επέζησε ακόμα και από τα χιόνια του 2002 (μιλάμε για 10 εκατοστά πάγο στη λιμνούλα!!!).

Τι λέγαμε; Α ναι, για τον πολιτισμό των χρυσόψαρων.

Είναι ανύπαρκτος.

Τα χρυσόψαρα είναι τρομερά χαζά. Μπορούν να κάνουν μόνο 2 πράγματα: να φάνε και να ψοφήσουν. Ούτε καν σεξ δεν κάνουν. Απλά πάει και μαλακίζεται κάπου το θηλυκό χρυσόψαρο και μετά από λίγη ώρα πάει το αρσενικό χρυσόψαρο στο ίδιο σημείο όπου επίσης μαλακίζεται. Έτσι βγαίνουν τα χρυσοψαράκια. Υποθέτω δηλαδή. Ο καημένος ο Τ. πέθανε παρθένος και το ίδιο ισχύει για τους Α. 1+2 και τις Γ. 1+2. Βέβαια αν η βιολογία έχει δίκιο, ο Τ. θα μπορούσε να είχε κάνει 1.000.000 χρυσοψαράκια και να είχε και πάλι πεθάνει παρθένος: τα χρυσόψαρα είναι οι ιδανικοί Χριστιανοί (τουλάχιστον με τη Χριστοδουλική ερμηνεία του όρου). Το μόνο που τους λείπει είναι ο εθνικισμός και το μίσος για τους ξένους. Μερικές ηλιθιότητες απαιτούν νοημοσύνη.

Όταν τα τίναξε ο Τ., αποξηράναμε τη λιμνούλα. Είχε 10 πόντους σκατό, δηλαδή περίπου 30 κιλά -και λίγα λέω. Σε 14 μήνες. Από ένα πραγματάκι σαν παιδικό παπούτσι.

Έτσι ανακάλυψα και το τρίτο πράγμα που κάνουν τα χρυσόψαρα: χέζουν. Πολύ.

[Απίστευτα πολύ.]

Αν το καλοσκεφτείτε, μη ασχολούμενα με ιδέες, λεφτά και σεξ, κάνουν την καλύτερη δουλειά. Ας το προσπεράσουμε όμως.

Η σκεπτομορφή του χρυσόψαρου με κατατρέχει από 16 χρονών: τη ζωγραφίζω σε κόμιξ και έχω γράψει και ένα μυθιστόρημα (9 σελίδες[*]) με πρωταγωνιστή Το Χρυσόψαρο.

Μόνο που τα χρυσόψαρα στη φαντασία μου δεν είναι σαν τα κανονικά χρυσόψαρα. Είναι μέταλλα, με μακριά αλογοουρά και κρατάνε αλυσοπρίονα. Σκοτώνουν ό,τι βρουν στο διάβα τους έτσι για την πλάκα. Δεν έχουν συναισθήματα πέρα από τον κυνισμό. Είναι τρομερά τίμια: μισούν όλον τον κόσμο εξίσου. Έχουν χιούμορ: πάντα λένε αστείες ατάκες στα θύματά τους πριν τα πετσοκόψουν με τρομερά βασανιστικό τρόπο. Είναι αθώα: νομίζουν πως ο κόσμος υπάρχει για να τον πετσοκόβουμε. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ότι κάνουν κάτι κακό.

Τα πραγματικά χρυσόψαρα είναι σαν τους ανθρώπους: τρώνε, χέζουν, πεθαίνουν.

Τα χρυσόψαρα της φαντασίας μου είναι πάλι σαν τους ανθρώπους: μισούν, γελάνε, σκοτώνουν.

Και στο κάτω-κάτω της γραφής, πολλή φασαρία για το τίποτα[*].

[*] αλλά με πολύ πυκνά νοήματα

Η μόνη διαφορά με την Ανατολική Γερμανία...

2005-09-26T16:26:00.000+03:00

που μπορώ να σκεφτώ, είναι ότι εκεί αντί να σε λένε μίζερο και μαλάκα και για κλάμματα[*], σε κλείνανε στη φυλακή.

Αλήθεια, γαμώ τις χώρες η Ανατολική Γερμανία, ε;

Ασταδιάλα ρε αφιονισμένα βλήματα.

[*] update: και μικρόψυχο και για να μην το κουράζουμε άλλο μικροτσούτσουνο, ανθέλληνα, ψευτοκουλτουριάρη, φλώρο, ξενέρωτο, αδερφή, ρίψασπι, κομπλεξικό, μαλάκα, μειονότητα, μαύρο πρόβατο εν ολίγοις.

Λοιπόν: σε μια εβδομάδα, δε θα μπορώ να τρώω με δύο ευρώ στη λέσχη γιατί δε θα έχω πια πάσο. Φαίνεται πως κάποιος έκρινε ότι τα 54,60 ευρώ που παίρνω το χρόνο για υπερεξειδικευμένες διδακτικές και ερευνητικές υπηρεσίες με καθιστούν αρκετά πλούσιο για να παραγγέλνω Κινέζικο. Ζητώ συγνώμη που δεν αλλάζει η γνώμη μου ότι αυτή η χώρα γαμιέται ασύστολα επειδή ένα μάτσο καλοπληρωμένοι (από τους φόρους μου βέβαια) ρίξανε κάτι μπάλες σε κάτι διχτάκια.

Υπόσχομαι να μην το ξανακάνω. Ζήτω η Ελλάδα.

Επειδή αισθάνομαι το ηθικό μου λίγο πεσμένο τώρα, θα με συγχωρέσετε: πετάγομαι 5 λεπτάκια μέχρι την Κομισιόν να μου κάνουν πίπες όλοι οι επίτροποι σαν "αφεντικό της Ευρώπης σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ" που είμαι.

RIAA radar

2005-09-26T13:30:00.000+03:00

Σε αυτό το site μπορείτε να ψάξετε αν τα τραγούδια του καλλιτέχνη που σας ενδιαφέρει διανέμονται από τη RIAA. Αν ναι, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να μη δώσετε τα ωραία σας λεφτά σε αυτούς τους λεχρίτες.