Αυτά είναι τα φώτα του λόφου Νάσιουτζικ όπως φαίνονται το βράδυ από το σπίτι μου. Με "νυχτερινή" λήψη (ανοικτό κλείστρο για κάμποσα ms). Ήταν για αρκετό χρονικό διάστημα το background αυτού του blog.
Ήταν επίσης η πρώτη φορά μετά από είκοσι πέντε και μισό χρόνια που συνειδητοποίησα ότι τα χέρια μου δεν τρέμουν όπως να 'ναι, αλλά ακολουθούν μάλλον συναρπαστικά μοτίβα.
Το να έχεις γεννηθεί με ημιμόνιμο τρέμουλο στα χέρια σίγουρα δεν είναι η πιο σοβαρή "αναπηρία" που μπορεί να σου τύχει (δε συγκρίνεται ας πούμε με το να έχεις γεννηθεί χωρίς ακοή), αλλά, πιστέψτε με, είναι αρκετά εκνευριστικό. Έχει και τα καλά του βέβαια. Ας πούμε στο 2ο έτος, που για ένα εργαστηριακό μάθημα έπρεπε χωρισμένοι σε ομάδες των δύο να χρησιμοποιήσουμε κολλητήρι για να τοποθετήσουμε ένα σωρό μικροσκοπικά εξαρτήματα και καλωδιάκια σε μια πλακέτα... Μετά το πρώτο ατύχημα υπήρξε μία σιωπηρή συμφωνία μεταξύ εμένα και του συνεργάτη μου: στο εξής, εγώ θα ήμουν το μυαλό και αυτός το χέρι της ομάδας. Επίσης από πολύ νωρίς ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός έγινε ευκολότερος, αφού για αντικειμενικούς λόγους αποκλείονταν τα επαγγέλματα του χειρουργού, του σουβλατζή κ.α.
Αλλά τον περισσότερο καιρό είναι, όπως προείπα... εκνευριστικό. Βλέπουμε όλοι π.χ. τι πρόβλημα έχω με τις φωτογραφίες σε χαμηλό φωτισμό και εν γένει τις δουλειές που χρειάζονται σταθερό χέρι. Επίσης φαίνεται πως είναι δύσκολο να γνωρίσω κάποιον και στα πρώτα 30 λεπτά να μη με ρωτήσει "γιατί τρέμεις" (ή να μην το αναρωτηθεί).Οι χειρότεροι απ' όλους είναι αυτοί που το ξεχνάνε και πρέπει να τους το ξαναεξηγήσω.
Μετά έχουμε μία τεράστια αλυσίδα από εξεταστές που νόμιζαν ότι ήμουν πολύ πιο αγχωμένος/τρομαγμένος απ' ό,τι πραγματικά ήμουν (αυτό υποθέτω ότι προσμετράται στα θετικά της υπόθεσης), άπειρες προτροπές για ελάττωση του καφέ (όταν δεν έπινα καφέ), "αστειάκια" και παρατσούκλια στο σχολείο, κοντολογίς μια διαρκή όχληση. Είμαι Αυτός Που Πρέπει Να Εξηγεί Συνέχεια Ότι Δεν Τρέχει Τίποτα Που Τρέμουν Τα Χέρια Του, Ευχαριστεί Πολύ Αλλά Είναι Εντάξει Και Όχι, Δε Φταίει Ούτε Ο Καφές Ούτε Τίποτα...
Θα περίμενε κανείς ότι η προσωπική μου εμπειρία θα με είχε κάνει πιο ανεκτικό στα εκ γενετής ελαττώματα του καθενός. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, αλλά όταν με το καλημέρα έχεις έναν ομφάλιο λώρο γύρω από το λαιμό σου να σε στραγγαλίζει, όσο να 'ναι δε μπορείς να αποφύγεις τον πειρασμό να τα δεις λίγο αρνητικά τα πράγματα. Εξάλλου μην υπερβάλλουμε, δεν είναι δα και ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει, όπως είπαμε. Έτσι λοιπόν, η όλη υπόθεση μου έχει κληροδοτήσει μία ελαφριά συμπάθεια προς τους απανταχού εκ γενετής "κατώτερους", μία ελαφριά αντιπάθεια προς τους απανταχού εκ γενετής μεμψίμοιρους "κατώτερους" και μία απόλυτη, κραυγαλέα και γενικά 100% αντιπάθεια προς οποιοδήποτε αρχίδι επαίρεται για εκ γενετής "ανωτερότητα".