Αει γαμήσου κι εσύ!
(αν, διαβάζοντάς το, αισθάνεσαι ότι απευθύνεται σε εσένα, έχεις δίκιο)
15.9.05
14.9.05
Ιδιωτεύειν (kernel space thoughts)
Πριν ένα ή δύο χρόνια στο κλουβί με τις τρελές είχε σκάσει ένας που ισχυριζόταν ότι είχε ανακαλύψει την Αλήθεια για το μέλλον του Κόσμου. Συγκεκριμένα την είχε ανακαλύψει σε μια προφητεία της Βίβλου που κατά τη γνώμη του προδιέγραφε με απόλυτη ακρίβεια την ιστορία της περιοχής μας από τον 6ο π.Χ. αιώνα μέχρι περίπου το 2100 (αν θυμάμαι καλά). Θεωρούσε δε το γεγονός κορυφαία ανακάλυψη. Είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που ξόδεψε όλο το εφάπαξ του για να εκδόσει ένα βιβλίο πάνω στο θέμα και να φωτίσει την Ανθρωπότητα.
Δυστυχώς, στα ερευνητικά του προσόντα δεν περιλαμβάνονταν η γνώση της Αγγλικής, ούτε στην ερευνητική του μεθοδολογία περιλαμβάνονταν η επισκόπηση της βιβλιογραφίας. Κατά συνέπεια, δεν είχε τρόπο να ξέρει ότι το θέμα με το οποίο καταπιάστηκε, δηλαδή ο Δανιήλ 11, είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ζητήματα τα τελευταία 1500 χρόνια (1.200.000 αποτελέσματα δεν είναι και λίγα!).
Η προφητεία περιγράφει με αξιοθαύμαστη πραγματικά ακρίβεια μια σειρά ιστορικά γεγονότα στη Μ. Ανατολή, γεγονότα που συνέβησαν πολύ μετά το θάνατο του υποτιθέμενου συγγραφέα της. Ως εκ τούτου έχει χρησιμοποιηθεί από την Εκκλησία σαν βαρύ πυροβολικό στο γνωστό debate "υπάρχει Θεός;". Ταυτόχρονα, έχει αναπτυχθεί ένας πολύ τεκμηριωμένος αντίλογος, που με γλωσσολογικά, αρχαιολογικά και ιστορικά τεκμήρια τοποθετεί το πραγματικό έτος συγγραφής της προφητείας γύρω στα μέσα του 2ου αιώνα, 300 χρόνια μετά το θάνατο του Δανιήλ. Έχουμε όπως καταλαβαίνετε δύο αντιδιαμετρικές απόψεις για το θέμα. Εγώ φυσικά βρίσκω τη δεύτερη σαφώς πιο πειστική, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι και οι δύο απόψεις συμφωνούν πως το χρονικό διάστημα που επιχειρεί να προδιαγράψει (ή να αφηγηθεί) η προφητεία σταματά στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα. Και ο τύπος, μην ξέροντας καλά αρχαία, είχε παρερμηνεύσει έναν κρίσιμο στίχο κάπου στη μέση και ξεκίνησε να αρμενίζει προς το 2100!
Και ιδού το ερώτημα: του το λες, ή δεν του το λες; Του λες ότι ξόδεψε το εφάπαξ του για μια τεράστια μαλακία, ή τον αφήνεις στην ευτυχία του;
Τελικά του το είπα. Αμέσως το μετάνιωσα, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι τζάμπα μπήκα στη διαδικασία: μου πέταξε ένα αντεπιχείρημα εντελώς της πούτσας, στην επόμενη παράγραφο έγραψε κάτι ακατάληπτο, και... απλά συνέχισε να πιστεύει αυτό που πίστευε. Ήταν σα να μην του είχα πει τίποτα. Δε με αγνόησε. Με διέγραψε κανονικότατα από τη μνήμη του. Πιστεύω πως ακόμα και αν κάποιος του βασάνιζε το παιδί μπροστά στα μάτια του και ο μόνος τρόπος να σταματήσει ήταν να θυμηθεί ο τύπος ότι του είπα αυτά κι αυτά, ο τύπος ειλικρινά δε θα θυμόταν τίποτα. Το φαινόμενο το έχω δει έκτοτε να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, αλλά δεν παύει να με εντυπωσιάζει.
Έχω έρθει σε σοβαρές διαφωνίες με άπειρους ανθρώπους. Μερικοί είχαν δίκιο και μου άλλαξαν γνώμη για πολύ θεμελιώδη ζητήματα (αν και συνήθως το παραδέχομαι 2-3 μήνες μετά). Άλλοι είχαν άδικο και το παραδέχθηκαν. Με πολλούς υπήρξε ακραία διαφωνία και έχασα την ψυχραιμία μου.
Αλλά ο τελευταίος χρόνος με έκανε να σκεφτώ πάρα πολύ κάποια πράγματα (που ήδη τα σκεφτόμουν απλά πολύ) και στο εξής προσπαθώ πρώτα απ' όλα να καταλάβω τον άλλον. Γιατί για να επιδεικνύει κάποιος παράλογη συμπεριφορά, έχει τους λόγους του. Και δεν εννοώ "έχει τα δικά του στοιχεία", εννοώ "έχει τα δικά του προβλήματα", με την ψυχολογική έννοια. Εγώ π.χ. αντιδρώ εντελώς παράλογα στο θέαμα μιας κατσαρίδας, λόγω παιδικού τραύματος. Όλοι είμαστε ανωμαλάρες κατά βάθος και σε κάποια θέματα. Γιατί το "ομαλό" είναι μέσος όρος και δεν υπάρχει κανείς που να είναι έτσι. Υπόψη: το ότι καταλαβαίνεις το άλλον δε σημαίνει ότι δε θα τον πάρει ο διάολος. Και οι βιαστές παιδιών σίγουρα είχαν τα προβλήματά τους για να γίνουν τέτοιοι, αλλά αυτό δεν τους γλιτώνει (ούτε θα έπρεπε να τους γλιτώνει) από τη φυλακή.
Και το ερώτημα είναι: όταν έχεις καταλάβει τον άλλον και η εικόνα που έχεις καταλάβει είναι αξιοθρήνητη; Το λες, ή δεν το λες; Και αν το έχεις καταλάβει, τι νόημα έχει να το πεις; Είσαι από πάνω, έτσι δεν είναι; Έχεις το απόλυτο πλεονέκτημα: ξέρεις (όχι πιστεύεις, ξέρεις) ότι ο άλλος κάνει λάθος και ξέρεις και ακριβώς γιατί κάνει λάθος (γιατί είναι ένα πραγματικά αξιολύπητο πλάσμα κι εσύ είσαι 25 και όλα σου πάνε καλά και είχες 100 φορές πιο θετικές εμπειρίες στη ζωή σου), οπότε τι νόημα έχει να ασχοληθείς περαιτέρω;
Προσπαθώ να σκεφτώ λόγους για να μην παρασυρθώ σε ένα flamewar με ένα άτομο που πραγματικά λυπάμαι (και σιχαίνομαι, που είναι πρακτικά το ίδιο), και ο βασικός λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι δεν έχει νόημα να βγω από πάνω, από τη στιγμή που είμαι από πάνω. Διαπιστώνω ότι αυτό εκλαμβάνεται -βλακωδώς- ως κάποιο είδος αδυναμίας σε έναν πόλεμο που διαδραματίζεται αποκλειστικά στο εσωτερικό ενός εξαιρετικά αραιοκατοικημένου και αχρησιμοποίητου κρανίου. Το να μπω εκεί μέσα και να τα κάνω όλα πουτάνα είναι πάντοτε μία διαθέσιμη επιλογή, αλλά δε νομίζω ότι θα βελτιώσει κάτι.
Παρ' όλα αυτά, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα να κάνω αυτήν την επιλογή. Το ότι δε θα κερδίσω κάτι, δε σημαίνει ότι θα ξοδέψω και κάτι το ιδιαίτερο. Ούτε σημαίνει ότι ο άλλος δε θα πακετωθεί χοντρά (εκτός αν παίξει ο μηχανισμός αυτοπροστασίας διά της διαγραφής των ενοχλητικών δεδομένων).
Θα δούμε.
Δυστυχώς, στα ερευνητικά του προσόντα δεν περιλαμβάνονταν η γνώση της Αγγλικής, ούτε στην ερευνητική του μεθοδολογία περιλαμβάνονταν η επισκόπηση της βιβλιογραφίας. Κατά συνέπεια, δεν είχε τρόπο να ξέρει ότι το θέμα με το οποίο καταπιάστηκε, δηλαδή ο Δανιήλ 11, είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ζητήματα τα τελευταία 1500 χρόνια (1.200.000 αποτελέσματα δεν είναι και λίγα!).
Η προφητεία περιγράφει με αξιοθαύμαστη πραγματικά ακρίβεια μια σειρά ιστορικά γεγονότα στη Μ. Ανατολή, γεγονότα που συνέβησαν πολύ μετά το θάνατο του υποτιθέμενου συγγραφέα της. Ως εκ τούτου έχει χρησιμοποιηθεί από την Εκκλησία σαν βαρύ πυροβολικό στο γνωστό debate "υπάρχει Θεός;". Ταυτόχρονα, έχει αναπτυχθεί ένας πολύ τεκμηριωμένος αντίλογος, που με γλωσσολογικά, αρχαιολογικά και ιστορικά τεκμήρια τοποθετεί το πραγματικό έτος συγγραφής της προφητείας γύρω στα μέσα του 2ου αιώνα, 300 χρόνια μετά το θάνατο του Δανιήλ. Έχουμε όπως καταλαβαίνετε δύο αντιδιαμετρικές απόψεις για το θέμα. Εγώ φυσικά βρίσκω τη δεύτερη σαφώς πιο πειστική, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι και οι δύο απόψεις συμφωνούν πως το χρονικό διάστημα που επιχειρεί να προδιαγράψει (ή να αφηγηθεί) η προφητεία σταματά στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα. Και ο τύπος, μην ξέροντας καλά αρχαία, είχε παρερμηνεύσει έναν κρίσιμο στίχο κάπου στη μέση και ξεκίνησε να αρμενίζει προς το 2100!
Και ιδού το ερώτημα: του το λες, ή δεν του το λες; Του λες ότι ξόδεψε το εφάπαξ του για μια τεράστια μαλακία, ή τον αφήνεις στην ευτυχία του;
Τελικά του το είπα. Αμέσως το μετάνιωσα, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι τζάμπα μπήκα στη διαδικασία: μου πέταξε ένα αντεπιχείρημα εντελώς της πούτσας, στην επόμενη παράγραφο έγραψε κάτι ακατάληπτο, και... απλά συνέχισε να πιστεύει αυτό που πίστευε. Ήταν σα να μην του είχα πει τίποτα. Δε με αγνόησε. Με διέγραψε κανονικότατα από τη μνήμη του. Πιστεύω πως ακόμα και αν κάποιος του βασάνιζε το παιδί μπροστά στα μάτια του και ο μόνος τρόπος να σταματήσει ήταν να θυμηθεί ο τύπος ότι του είπα αυτά κι αυτά, ο τύπος ειλικρινά δε θα θυμόταν τίποτα. Το φαινόμενο το έχω δει έκτοτε να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, αλλά δεν παύει να με εντυπωσιάζει.
Έχω έρθει σε σοβαρές διαφωνίες με άπειρους ανθρώπους. Μερικοί είχαν δίκιο και μου άλλαξαν γνώμη για πολύ θεμελιώδη ζητήματα (αν και συνήθως το παραδέχομαι 2-3 μήνες μετά). Άλλοι είχαν άδικο και το παραδέχθηκαν. Με πολλούς υπήρξε ακραία διαφωνία και έχασα την ψυχραιμία μου.
Αλλά ο τελευταίος χρόνος με έκανε να σκεφτώ πάρα πολύ κάποια πράγματα (που ήδη τα σκεφτόμουν απλά πολύ) και στο εξής προσπαθώ πρώτα απ' όλα να καταλάβω τον άλλον. Γιατί για να επιδεικνύει κάποιος παράλογη συμπεριφορά, έχει τους λόγους του. Και δεν εννοώ "έχει τα δικά του στοιχεία", εννοώ "έχει τα δικά του προβλήματα", με την ψυχολογική έννοια. Εγώ π.χ. αντιδρώ εντελώς παράλογα στο θέαμα μιας κατσαρίδας, λόγω παιδικού τραύματος. Όλοι είμαστε ανωμαλάρες κατά βάθος και σε κάποια θέματα. Γιατί το "ομαλό" είναι μέσος όρος και δεν υπάρχει κανείς που να είναι έτσι. Υπόψη: το ότι καταλαβαίνεις το άλλον δε σημαίνει ότι δε θα τον πάρει ο διάολος. Και οι βιαστές παιδιών σίγουρα είχαν τα προβλήματά τους για να γίνουν τέτοιοι, αλλά αυτό δεν τους γλιτώνει (ούτε θα έπρεπε να τους γλιτώνει) από τη φυλακή.
Και το ερώτημα είναι: όταν έχεις καταλάβει τον άλλον και η εικόνα που έχεις καταλάβει είναι αξιοθρήνητη; Το λες, ή δεν το λες; Και αν το έχεις καταλάβει, τι νόημα έχει να το πεις; Είσαι από πάνω, έτσι δεν είναι; Έχεις το απόλυτο πλεονέκτημα: ξέρεις (όχι πιστεύεις, ξέρεις) ότι ο άλλος κάνει λάθος και ξέρεις και ακριβώς γιατί κάνει λάθος (γιατί είναι ένα πραγματικά αξιολύπητο πλάσμα κι εσύ είσαι 25 και όλα σου πάνε καλά και είχες 100 φορές πιο θετικές εμπειρίες στη ζωή σου), οπότε τι νόημα έχει να ασχοληθείς περαιτέρω;
Προσπαθώ να σκεφτώ λόγους για να μην παρασυρθώ σε ένα flamewar με ένα άτομο που πραγματικά λυπάμαι (και σιχαίνομαι, που είναι πρακτικά το ίδιο), και ο βασικός λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι δεν έχει νόημα να βγω από πάνω, από τη στιγμή που είμαι από πάνω. Διαπιστώνω ότι αυτό εκλαμβάνεται -βλακωδώς- ως κάποιο είδος αδυναμίας σε έναν πόλεμο που διαδραματίζεται αποκλειστικά στο εσωτερικό ενός εξαιρετικά αραιοκατοικημένου και αχρησιμοποίητου κρανίου. Το να μπω εκεί μέσα και να τα κάνω όλα πουτάνα είναι πάντοτε μία διαθέσιμη επιλογή, αλλά δε νομίζω ότι θα βελτιώσει κάτι.
Παρ' όλα αυτά, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα να κάνω αυτήν την επιλογή. Το ότι δε θα κερδίσω κάτι, δε σημαίνει ότι θα ξοδέψω και κάτι το ιδιαίτερο. Ούτε σημαίνει ότι ο άλλος δε θα πακετωθεί χοντρά (εκτός αν παίξει ο μηχανισμός αυτοπροστασίας διά της διαγραφής των ενοχλητικών δεδομένων).
Θα δούμε.
Παλληνάρα ολέ
Την Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου παίζει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στο πρώην(;) εργοστάσιο Καμπά. Είσοδος 15 euro. Προσωπικά ούτε να το χέσω το Θέατρο Βράχων όπου παίζει 2 μέρες πριν.
Επίσης, την Παρασκευή (αυτήν την Παρασκευή, 16[;] Σεπτεμβρίου) πάλι στο πρώην(;) εργοστάσιο Καμπά, παίζουν τα Κρόταλα. Τζάμπα.
[ακριβείς ώρες θα ξέρω αύριο]
Πώς πάμε στον Καμπά [6+1 τρόποι]:
1) Από Αττική Οδό (ρεύμα προς αεροδρόμιο) βγαίνουμε στην έξοδο της Κάντζας, κάνουμε δεξιά, μετά αριστερά, μετά δεξιά (ή απλά ακολουθούμε τις ταμπέλες για Παλλήνη και Λ. Μαραθώνος) και μετά από 100 περίπου μέτρα ο Καμπάς είναι στο δεξί μας χέρι.
2) Από Αττική Οδό (ρεύμα προς Αθήνα) φαντάζομαι είναι κάτι παρόμοιο, δεν ξέρω, δεν το έχω κάνει ποτέ.
3) Από Λεωφόρο Μαραθώνος (ρεύμα προς Ραφήνα) στρίβουμε δεξιά στο φανάρι της Παλλήνης και στα 50 περίπου μέτρα στρίβουμε δεξιά στο λοξό δρόμο (Λεονταρίου). Ακολουθούμε τη Λεονταρίου, είναι λίγο δύσκολο με όλους αυτούς τους κόμβους της Αττικής Οδού στη μέση, αλλά γενικά όποιος ακολουθεί τις ταμπέλες προς Κάντζα αποκλείεται να μη βγάλει άκρη. Ο Καμπάς είναι στο αριστερό μας χέρι, 100 περίπου μέτρα πριν την Κάντζα.
4) Από Λεωφόρο Λαυρίου (ρεύμα προς Λαύριο) στρίβουμε αριστερά στην Κάντζα, ακολουθούμε τον ηλίθιο δρομάκο της Κάντζας (πρέπει να είναι και αυτή Λεονταρίου, μιλάμε για το δρόμο-λάστιχο) και στο τέρμα του κάνουμε αριστερά και στα 100 μέτρα είμαστε στον Καμπά.
5) Προαστιακός: κατεβαίνουμε στο σταθμό "Κάντζα" και ρωτάμε κάποιο μαλάκα, ουσιαστικά είναι το ίδιο με το (1) μετά την πρώτη στροφή αλλά αντί για 3 λεπτά κάνεις γύρω στο τέταρτο.
6) Λεωφορεία: το 324 έχει στάση κάπου εκεί γύρω. Σημειώνω ότι μένω στην Παλλήνη 15 χρόνια και το έχω δει να περνάει ακριβώς 3 φορές. Το κακό με το 324 είναι ότι πρέπει να το πάρετε από την Παλλήνη, γιατί κάνει κυκλική διαδρομή μέσα στο Δήμο Παλλήνης (ως γνωστόν, η Κάντζα μας ανήκει, γεγονός που τους τη σπάει αφόρητα γιατί είναι τόσο κολλημένοι που σνομπάρουν την Παλληνάρα και το παίζουν Γλυκονεριώτες. ΚΡΑ!).
7) Ταξί: θα σας κλέψουν. Don't do it. Εξάλλου σιγά μη βρείτε ταξί όταν τελειώσει η συναυλία. Θα πρέπει να περπατήσετε μέχρι τη Λαυρίου ή τη Μαραθώνος [βλ. (4) και (2)] και σε όλη τη διαδρομή να προσεύχεστε και πάλι παίζει να υπάρχει ταξί.
Επίσης, την Παρασκευή (αυτήν την Παρασκευή, 16[;] Σεπτεμβρίου) πάλι στο πρώην(;) εργοστάσιο Καμπά, παίζουν τα Κρόταλα. Τζάμπα.
[ακριβείς ώρες θα ξέρω αύριο]
Πώς πάμε στον Καμπά [6+1 τρόποι]:
1) Από Αττική Οδό (ρεύμα προς αεροδρόμιο) βγαίνουμε στην έξοδο της Κάντζας, κάνουμε δεξιά, μετά αριστερά, μετά δεξιά (ή απλά ακολουθούμε τις ταμπέλες για Παλλήνη και Λ. Μαραθώνος) και μετά από 100 περίπου μέτρα ο Καμπάς είναι στο δεξί μας χέρι.
2) Από Αττική Οδό (ρεύμα προς Αθήνα) φαντάζομαι είναι κάτι παρόμοιο, δεν ξέρω, δεν το έχω κάνει ποτέ.
3) Από Λεωφόρο Μαραθώνος (ρεύμα προς Ραφήνα) στρίβουμε δεξιά στο φανάρι της Παλλήνης και στα 50 περίπου μέτρα στρίβουμε δεξιά στο λοξό δρόμο (Λεονταρίου). Ακολουθούμε τη Λεονταρίου, είναι λίγο δύσκολο με όλους αυτούς τους κόμβους της Αττικής Οδού στη μέση, αλλά γενικά όποιος ακολουθεί τις ταμπέλες προς Κάντζα αποκλείεται να μη βγάλει άκρη. Ο Καμπάς είναι στο αριστερό μας χέρι, 100 περίπου μέτρα πριν την Κάντζα.
4) Από Λεωφόρο Λαυρίου (ρεύμα προς Λαύριο) στρίβουμε αριστερά στην Κάντζα, ακολουθούμε τον ηλίθιο δρομάκο της Κάντζας (πρέπει να είναι και αυτή Λεονταρίου, μιλάμε για το δρόμο-λάστιχο) και στο τέρμα του κάνουμε αριστερά και στα 100 μέτρα είμαστε στον Καμπά.
5) Προαστιακός: κατεβαίνουμε στο σταθμό "Κάντζα" και ρωτάμε κάποιο μαλάκα, ουσιαστικά είναι το ίδιο με το (1) μετά την πρώτη στροφή αλλά αντί για 3 λεπτά κάνεις γύρω στο τέταρτο.
6) Λεωφορεία: το 324 έχει στάση κάπου εκεί γύρω. Σημειώνω ότι μένω στην Παλλήνη 15 χρόνια και το έχω δει να περνάει ακριβώς 3 φορές. Το κακό με το 324 είναι ότι πρέπει να το πάρετε από την Παλλήνη, γιατί κάνει κυκλική διαδρομή μέσα στο Δήμο Παλλήνης (ως γνωστόν, η Κάντζα μας ανήκει, γεγονός που τους τη σπάει αφόρητα γιατί είναι τόσο κολλημένοι που σνομπάρουν την Παλληνάρα και το παίζουν Γλυκονεριώτες. ΚΡΑ!).
7) Ταξί: θα σας κλέψουν. Don't do it. Εξάλλου σιγά μη βρείτε ταξί όταν τελειώσει η συναυλία. Θα πρέπει να περπατήσετε μέχρι τη Λαυρίου ή τη Μαραθώνος [βλ. (4) και (2)] και σε όλη τη διαδρομή να προσεύχεστε και πάλι παίζει να υπάρχει ταξί.
13.9.05
SNR=moderate + Η Ευτυχία του να είσαι Έλλην
Θέμα 1:
[Σκηνικό τώρα, έχουν περάσει αρκετοί μήνες αλλά κολλάει με το θέμα μας. Είμαι τώρα στο μετρό (δε θυμάμαι από πού, μάλλον από Σύνταγμα, πάντως πήγαινα Δ. Πλακεντίας) και παίζουν (μεταξύ άλλων) στο βαγόνι ένα ανθυπογκομενίδιο ΒΠ[*] ντυμένο ως πορνίζων καρνάβαλος και ένας τύπος σκέτος άγγελος: ψηλός, ξανθός, γυμνασμένος, μακριά μαλλιά, γαλάζια μάτια, κάτι σαν το Σβαρτζενέγκερ στον Κόναν το Βάρβαρο χωρίς τη σκατόφατσα του Σβαρτζενέγκερ και σαφώς λιγότερο φουσκωμένος.
Εγώ κοιτάω το ανθυπογκομενίδιο ΒΠ.
Το ανθυπογκομενίδιο ΒΠ κοιτάει τον Ξανθό Άγγελο.
Ο Ξανθός Άγγελος κοιτάει... εμένα.
Σε ένα σημείο του σώματός μου που δεν άφηνε πολλά περιθώρια για παρεξηγήσεις, θα ήθελα να προσθέσω.
Συμπέρασμα: είχαμε όλοι τρομερά λάθος προτεραιότητες. Αλλά τουλάχιστον ο τύπος ήταν ο μόνος με καλό γούστο εκεί μέσα. Το σωστό να λέγεται. Το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας είναι βέβαια ότι η Αθήνα είναι μία τεράστια μαλακία. "Μικρές στιγμές ανθρωπιάς στο μετρό" και αρχίδια, τίποτα απ' όλα αυτά δε θα συνέβαινε αν ζούσαμε όλοι ακόμα στα χωριά μας!
Λανθάνον συμπέρασμα (εξαχθέν[sic] με το λογικό σφάλμα της στατιστικής των μικρών αριθμών): γυναικεία παρατηρητικότητα = μαλεούτσες (επίσης sic) μπλε.]
Θέμα 2:
Διαβάζοντας τέτοιες επιστημονικά συγκροτημένες απόψεις αρχαιογκαγκά[+], σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε Έλληνες. Γιατί τώρα το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να κάνουν τα παιδιά μας 4-5 ώρες παραπάνω αρχαία. Άντε και που χρεωθήκαμε από 1000 ευρώ για να κάνουμε Ολυμπιακούς. Ενώ αν ήμασταν τίποτα Αιγύπτιοι, με τους μαλάκες που έχουμε, μας έκοβα να κουβαλάμε γρανίτη για να χτίσουμε καμία πυραμίδα.
Το ότι όλη αυτή η μαλακία πηγάζει από υπαρκτά (και σαφώς σοβαρότερα) προβλήματα, όπως η φτώχεια και η ανεργία, δε με παρηγορεί καθόλου. Ένα τεράστιο εργοστάσιο μαλακίας, να τι είναι ο άνθρωπος: input: φτώχεια και δυστυχία. output: ρατσισμός και σοβινισμός => μαλακία.Και το χειρότερο είναι ότι ο ρατσισμός και ο σοβινισμός σου μένουν ακόμα και αν κάποια στιγμή αποκτήσεις λεφτά.
Θέμα 3:
Για τη ΝΔ τι να πω, είναι πραγματικά τραγικοί.
ΥΓ: Τα παραπάνω είναι ανούσια φληναφήματα. Το ξέρω ότι υπάρχουν και σοβαρότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Χέστηκα. Παραμένω ultra happy γιατί όταν σκέφτομαι τα σοβαρότερα γίνομαι ultra sad. Νομίζω πως δικαιούμαι κι εγώ λίγο αισιόδοξο αυτισμό στη ζωή μου.
[*] βού-πού.
[+] το χειρότερο πάντως είναι όταν διαπιστώνεις ότι τα πιστεύουν
[Σκηνικό τώρα, έχουν περάσει αρκετοί μήνες αλλά κολλάει με το θέμα μας. Είμαι τώρα στο μετρό (δε θυμάμαι από πού, μάλλον από Σύνταγμα, πάντως πήγαινα Δ. Πλακεντίας) και παίζουν (μεταξύ άλλων) στο βαγόνι ένα ανθυπογκομενίδιο ΒΠ[*] ντυμένο ως πορνίζων καρνάβαλος και ένας τύπος σκέτος άγγελος: ψηλός, ξανθός, γυμνασμένος, μακριά μαλλιά, γαλάζια μάτια, κάτι σαν το Σβαρτζενέγκερ στον Κόναν το Βάρβαρο χωρίς τη σκατόφατσα του Σβαρτζενέγκερ και σαφώς λιγότερο φουσκωμένος.
Εγώ κοιτάω το ανθυπογκομενίδιο ΒΠ.
Το ανθυπογκομενίδιο ΒΠ κοιτάει τον Ξανθό Άγγελο.
Ο Ξανθός Άγγελος κοιτάει... εμένα.
Σε ένα σημείο του σώματός μου που δεν άφηνε πολλά περιθώρια για παρεξηγήσεις, θα ήθελα να προσθέσω.
Συμπέρασμα: είχαμε όλοι τρομερά λάθος προτεραιότητες. Αλλά τουλάχιστον ο τύπος ήταν ο μόνος με καλό γούστο εκεί μέσα. Το σωστό να λέγεται. Το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας είναι βέβαια ότι η Αθήνα είναι μία τεράστια μαλακία. "Μικρές στιγμές ανθρωπιάς στο μετρό" και αρχίδια, τίποτα απ' όλα αυτά δε θα συνέβαινε αν ζούσαμε όλοι ακόμα στα χωριά μας!
Λανθάνον συμπέρασμα (εξαχθέν[sic] με το λογικό σφάλμα της στατιστικής των μικρών αριθμών): γυναικεία παρατηρητικότητα = μαλεούτσες (επίσης sic) μπλε.]
Θέμα 2:
Διαβάζοντας τέτοιες επιστημονικά συγκροτημένες απόψεις αρχαιογκαγκά[+], σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε Έλληνες. Γιατί τώρα το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να κάνουν τα παιδιά μας 4-5 ώρες παραπάνω αρχαία. Άντε και που χρεωθήκαμε από 1000 ευρώ για να κάνουμε Ολυμπιακούς. Ενώ αν ήμασταν τίποτα Αιγύπτιοι, με τους μαλάκες που έχουμε, μας έκοβα να κουβαλάμε γρανίτη για να χτίσουμε καμία πυραμίδα.
Το ότι όλη αυτή η μαλακία πηγάζει από υπαρκτά (και σαφώς σοβαρότερα) προβλήματα, όπως η φτώχεια και η ανεργία, δε με παρηγορεί καθόλου. Ένα τεράστιο εργοστάσιο μαλακίας, να τι είναι ο άνθρωπος: input: φτώχεια και δυστυχία. output: ρατσισμός και σοβινισμός => μαλακία.Και το χειρότερο είναι ότι ο ρατσισμός και ο σοβινισμός σου μένουν ακόμα και αν κάποια στιγμή αποκτήσεις λεφτά.
Θέμα 3:
Για τη ΝΔ τι να πω, είναι πραγματικά τραγικοί.
ΥΓ: Τα παραπάνω είναι ανούσια φληναφήματα. Το ξέρω ότι υπάρχουν και σοβαρότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Χέστηκα. Παραμένω ultra happy γιατί όταν σκέφτομαι τα σοβαρότερα γίνομαι ultra sad. Νομίζω πως δικαιούμαι κι εγώ λίγο αισιόδοξο αυτισμό στη ζωή μου.
[*] βού-πού.
[+] το χειρότερο πάντως είναι όταν διαπιστώνεις ότι τα πιστεύουν
10.9.05
Είναι πάντως...
...λιγουλάκι κολλημένοι.
Με αφορμή αυτό, ανακάλυψα αυτό. Το ήξερα και παλιότερα (η Γ. μου θύμισε ότι το είχαμε συζητήσει μεταξύ μας), αλλά φαίνεται πως το είχα αποβάλλει.
(παρατηρήστε: "ανακάλυψα αυτό" και όχι "ανακάλυψα αυτό" γιατί το Don't Kiss The Frog γίνεται σιγά σιγά συμβατό με WCAG, εν προκειμένω με το WCAG checkpoint 13.1).
Θα παρατηρήσω ότι το ΚΚΕ φαίνεται να έχει μία εικόνα των ναρκωτικών που περισσότερο αρμόζει στον σκηνοθέτη του all time classic "Ναρκωτικά στα Σχολεία": κάτι θανάσιμα δηλητήρια που τα δίνουν οι κακοί έμποροι στα ευάλωτα παιδιά μας επειδή είναι άνεργα, παρηκμασμένα πολιτιστικά κλπ. Θεωρείται δηλαδή αδιανόητο ότι κάποιος έξυπνος, προκομένος, πολιτισμένος και τα τοιαύτα θα διανοηθεί να βάλει στο στόμα του ναρκωτικά.
Η άποψή μου ενισχύεται από αυτήν την ομιλία, όπου τα ναρκωτικά θεωρούνται κοινωνικό πρόβλημα του ίδιου τύπου με την πορνεία (αυτό μου έκανε εντύπωση και στα αντισχόλια του Έκτορα: η πλήρης απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζει έναν κατά τη γνώμη του "χασικλή". "Χασικλής" όπως "πουτάνα").
Είναι μια εικόνα (θα έλεγα) ενός λούμπεν μικροαστού και όχι ενός προλετάριου: οι προλετάριοι δεν έχουν την ηθική της Χ γριέντζως.
Η στερεοτυπική αυτή ανοησία σαφώς και δεν ισχύει διότι ναρκωτικά παίρνουν και οι πλούσιοι και οι καλλιτέχνες και γενικά όλη η αφρόκρεμα και μάλιστα πολλοί αρκετά χειρότερα (δε γίνεται ο τελευταίος ζητιάνος π.χ. να εθιστεί στην κόκα γιατί χρειάζεται το εισόδημα 2-3 μηνών για μία δόση).
Δεν υπάρχει δηλαδή (αν αγνοήσουμε το είδος του ναρκωτικού) συσχετισμός ανάμεσα στη χρήση ναρκωτικών και τα προβλήματα μιας κοινωνικής ομάδας, πέραν βέβαια του γεγονότος ότι μια φτωχή κοινωνική ομάδα αν κάνει χρήση ναρκωτικών σχεδόν βέβαια θα έχει (on top of everything else) προβλήματα με την κρατική καταστολή.
Με λίγα λόγια η απαγόρευση αν μη τι άλλο καρακαταανήκει στην εργαλειοθήκη του αστικού κράτους σε ό,τι αφορά την τιθάσευση των μαζών, ακόμα και ένα μαρξιστικό παιδάκι θα το καταλάβαινε αυτό (ο Μαρξ δεν ξέρουμε τι γνώμη είχε για το θέμα γιατί στην εποχή του δεν απαγορευόταν τίποτα). Γιατί το ΚΚΕ το αγνοεί αυτό;
α) Γιατί δεν έχει τίποτα per se με τη μέθοδο της κρατικής καταστολής (βλ. Κούβα όπου η κατοχή τιμωρείται με 30 χρόνια);
β) Γιατί λαϊκίζει;
γ) Γιατί έχει μείνει λίγο πίσω;
δ) Γιατί το έχει παρακάνει λιγουλάκι με το δόγμα του;
Αυτά. Φαντάζομαι θα φάω κράξιμο.
Με αφορμή αυτό, ανακάλυψα αυτό. Το ήξερα και παλιότερα (η Γ. μου θύμισε ότι το είχαμε συζητήσει μεταξύ μας), αλλά φαίνεται πως το είχα αποβάλλει.
(παρατηρήστε: "ανακάλυψα αυτό" και όχι "ανακάλυψα αυτό" γιατί το Don't Kiss The Frog γίνεται σιγά σιγά συμβατό με WCAG, εν προκειμένω με το WCAG checkpoint 13.1).
Θα παρατηρήσω ότι το ΚΚΕ φαίνεται να έχει μία εικόνα των ναρκωτικών που περισσότερο αρμόζει στον σκηνοθέτη του all time classic "Ναρκωτικά στα Σχολεία": κάτι θανάσιμα δηλητήρια που τα δίνουν οι κακοί έμποροι στα ευάλωτα παιδιά μας επειδή είναι άνεργα, παρηκμασμένα πολιτιστικά κλπ. Θεωρείται δηλαδή αδιανόητο ότι κάποιος έξυπνος, προκομένος, πολιτισμένος και τα τοιαύτα θα διανοηθεί να βάλει στο στόμα του ναρκωτικά.
Η άποψή μου ενισχύεται από αυτήν την ομιλία, όπου τα ναρκωτικά θεωρούνται κοινωνικό πρόβλημα του ίδιου τύπου με την πορνεία (αυτό μου έκανε εντύπωση και στα αντισχόλια του Έκτορα: η πλήρης απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζει έναν κατά τη γνώμη του "χασικλή". "Χασικλής" όπως "πουτάνα").
Είναι μια εικόνα (θα έλεγα) ενός λούμπεν μικροαστού και όχι ενός προλετάριου: οι προλετάριοι δεν έχουν την ηθική της Χ γριέντζως.
Η στερεοτυπική αυτή ανοησία σαφώς και δεν ισχύει διότι ναρκωτικά παίρνουν και οι πλούσιοι και οι καλλιτέχνες και γενικά όλη η αφρόκρεμα και μάλιστα πολλοί αρκετά χειρότερα (δε γίνεται ο τελευταίος ζητιάνος π.χ. να εθιστεί στην κόκα γιατί χρειάζεται το εισόδημα 2-3 μηνών για μία δόση).
Δεν υπάρχει δηλαδή (αν αγνοήσουμε το είδος του ναρκωτικού) συσχετισμός ανάμεσα στη χρήση ναρκωτικών και τα προβλήματα μιας κοινωνικής ομάδας, πέραν βέβαια του γεγονότος ότι μια φτωχή κοινωνική ομάδα αν κάνει χρήση ναρκωτικών σχεδόν βέβαια θα έχει (on top of everything else) προβλήματα με την κρατική καταστολή.
Με λίγα λόγια η απαγόρευση αν μη τι άλλο καρακαταανήκει στην εργαλειοθήκη του αστικού κράτους σε ό,τι αφορά την τιθάσευση των μαζών, ακόμα και ένα μαρξιστικό παιδάκι θα το καταλάβαινε αυτό (ο Μαρξ δεν ξέρουμε τι γνώμη είχε για το θέμα γιατί στην εποχή του δεν απαγορευόταν τίποτα). Γιατί το ΚΚΕ το αγνοεί αυτό;
α) Γιατί δεν έχει τίποτα per se με τη μέθοδο της κρατικής καταστολής (βλ. Κούβα όπου η κατοχή τιμωρείται με 30 χρόνια);
β) Γιατί λαϊκίζει;
γ) Γιατί έχει μείνει λίγο πίσω;
δ) Γιατί το έχει παρακάνει λιγουλάκι με το δόγμα του;
Αυτά. Φαντάζομαι θα φάω κράξιμο.
9.9.05
8.9.05
word verification is on & το μόνιτορ σαν εργαλείο
Κάποιο τρολ μου έκανε συνολικά 54 σχόλια, μερικά από τα οποία με χυδαίο υπονοούμενο για την κοπέλα μου. Τα έσβησα και ενεργοποίησα το word verification και το σχολιασμό μόνο από χρήστες blogger. Τουλάχιστον να του πάρει καμιά ώρα του μαλάκα αν ποτέ ασχοληθεί να το ξανακάνει, όχι όπως τώρα που πάτησε 50 enter και καθάρισε.
Τέλος πάντων, τα σχόλια τελείωναν με "chicoulata(j95)". Ομολογώ ότι με μπέρδεψε αυτό, αλλά το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι: πληκτρολογώντας "chicoulata" στο monitor ανακάλυψα αυτό το μπλογκ. Φαίνεται πως o τύπος τα έχει για κάποιο λόγο πάρει μη αναστρέψιμα με το art attack, το koita_me και διάφορα άλλα γνωστά τρολ της μπλογκόσφαιρας (αποκτήσαμε και τέτοια βλέπετε). Ε, κάποιος από όλους αυτούς νομίζει πως είμαι ο... chicoulatas. Κάποιος που διαβάζει προσεκτικά το μπλογκ μου, αλλά όχι και πολύ προσεκτικά γιατί α) μπέρδεψε τη χώρα στην οποία βρίσκεται η κοπέλα μου και β) νόμισε ότι είμαι ο chicoulatas. Κρίνοντας από το "Σκοτία" και από τη γενικότερη ηλιθιότητα του συλλογισμού, εικάζω πως πρόκειται για τον art attack, αλλά ας του δώσουμε το τεκμήριο της αθωότητας. Εγώ πάντως δεν είμαι ο chicoulatas και δεν απαιτούνται πάνω από 30 μονάδες IQ για να το καταλάβει κανείς: δε θα ασχολιόμουν ποτέ παραπάνω από 1 ώρα με ένα τρολ και δε θα δημοσιεύα τα προσωπικά στοιχεία κανενός. Εξάλλου βρισιές του τύπου "αδερφές" δε με εκφράζουν. Και τον art_attack μετά τη χυδαία επίθεση προς μία φίλη μου δεν τον διαβάζω και συνιστώ το ίδιο σε όλους.
Εν πάση περιπτώσει, όποιοι κι αν είστε, βρείτε τα μόνοι σας παιδιά. Συνηθίστε στην ιδέα ότι δεν μοιραζόμαστε τις γελοίες εμμονές και μανίες καταδίωξής σας. Άντε γιατί παράγινε. Συνέλθετε λιγάκι γαμώ το βυζί της χελώνας σας!
Από τους σχολιαστές που εκτιμώ πολύ και δεν είναι χρήστες blogger (Γιώργος Στρατής, Γιώργος του reality tape, Αστέρης, *n*xόπαιδα κλπ) ζητώ κατανόηση. Παρακαλώ πολύ όλους τους καλόπιστους σχολιαστές να μην απαντούν σε σχόλια των troll, ει δυνατόν να μην τα διαβάζουν καν. Με το που τα παίρνω χαμπάρι έτσι κι αλλιώς θα διαγράφονται.
[στο μεταξύ δεν καταλαβαίνω και το λόγο να κάθεσαι και να γράφεις τέτοια ενώ o άλλος μπορεί να τα σβήσει πανεύκολα]
Τέλος πάντων, τα σχόλια τελείωναν με "chicoulata(j95)". Ομολογώ ότι με μπέρδεψε αυτό, αλλά το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι: πληκτρολογώντας "chicoulata" στο monitor ανακάλυψα αυτό το μπλογκ. Φαίνεται πως o τύπος τα έχει για κάποιο λόγο πάρει μη αναστρέψιμα με το art attack, το koita_me και διάφορα άλλα γνωστά τρολ της μπλογκόσφαιρας (αποκτήσαμε και τέτοια βλέπετε). Ε, κάποιος από όλους αυτούς νομίζει πως είμαι ο... chicoulatas. Κάποιος που διαβάζει προσεκτικά το μπλογκ μου, αλλά όχι και πολύ προσεκτικά γιατί α) μπέρδεψε τη χώρα στην οποία βρίσκεται η κοπέλα μου και β) νόμισε ότι είμαι ο chicoulatas. Κρίνοντας από το "Σκοτία" και από τη γενικότερη ηλιθιότητα του συλλογισμού, εικάζω πως πρόκειται για τον art attack, αλλά ας του δώσουμε το τεκμήριο της αθωότητας. Εγώ πάντως δεν είμαι ο chicoulatas και δεν απαιτούνται πάνω από 30 μονάδες IQ για να το καταλάβει κανείς: δε θα ασχολιόμουν ποτέ παραπάνω από 1 ώρα με ένα τρολ και δε θα δημοσιεύα τα προσωπικά στοιχεία κανενός. Εξάλλου βρισιές του τύπου "αδερφές" δε με εκφράζουν. Και τον art_attack μετά τη χυδαία επίθεση προς μία φίλη μου δεν τον διαβάζω και συνιστώ το ίδιο σε όλους.
Εν πάση περιπτώσει, όποιοι κι αν είστε, βρείτε τα μόνοι σας παιδιά. Συνηθίστε στην ιδέα ότι δεν μοιραζόμαστε τις γελοίες εμμονές και μανίες καταδίωξής σας. Άντε γιατί παράγινε. Συνέλθετε λιγάκι γαμώ το βυζί της χελώνας σας!
Από τους σχολιαστές που εκτιμώ πολύ και δεν είναι χρήστες blogger (Γιώργος Στρατής, Γιώργος του reality tape, Αστέρης, *n*xόπαιδα κλπ) ζητώ κατανόηση. Παρακαλώ πολύ όλους τους καλόπιστους σχολιαστές να μην απαντούν σε σχόλια των troll, ει δυνατόν να μην τα διαβάζουν καν. Με το που τα παίρνω χαμπάρι έτσι κι αλλιώς θα διαγράφονται.
[στο μεταξύ δεν καταλαβαίνω και το λόγο να κάθεσαι και να γράφεις τέτοια ενώ o άλλος μπορεί να τα σβήσει πανεύκολα]
συνεισφορά στην προστασία των παιδιών μας
Παιδιά όπως ξέρετε η απεικόνιση της κάνναβης σε εμπορικά προϊόντα είναι παράνομη στη χώρα μας και δικαίως, διότι όποιος τα δει αυτά πάει και καπνίζει κάνναβη και άμα καπνίσει κάνναβη πρώτα γίνεται βλάκας, μετά φυγόστρατος, μετά ομοφυλόφιλος, μετά πρεζάκιας, μετά βιαστής, κλέφτης, τρομοκράτης και ανθέλλην και στο τέλος ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΕΗΤΖ και πάει....
Το Don't Kiss the Frog ως blog δικαίως αγανακτισμένο από το χάλι και την κατάντια μας, πρωτοστατώντας στις προσπάθειες να ξεβρωμίσει επιτέλους ο τόπος από τις θλιβερές ξενοκίνητες απόπειρες ξεγελάσματος της νεολαίας μας και παρασυρμού της στα Τάρταρα της χρήσηςκαννάβεως, δίνει ΠΡΩΤΟ το καλό παράδειγμα:
ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ!!!
Το Don't Kiss the Frog ως blog δικαίως αγανακτισμένο από το χάλι και την κατάντια μας, πρωτοστατώντας στις προσπάθειες να ξεβρωμίσει επιτέλους ο τόπος από τις θλιβερές ξενοκίνητες απόπειρες ξεγελάσματος της νεολαίας μας και παρασυρμού της στα Τάρταρα της χρήσης
7.9.05
free as in freedom
Gimp[*] Photo Archive : Φωτογραφίες ελεύθερες από δικαιώματα.
==> κατάλληλες για ανέβασμα.
Celestia: πώς είναι η θέα από το Φόβο;
[*] gimp
αυτά σαν πρώτο πιάτο.
==> κατάλληλες για ανέβασμα.
Celestia: πώς είναι η θέα από το Φόβο;
[*] gimp
αυτά σαν πρώτο πιάτο.
one step forward (two step backward)
Βλέποντας στην τηλεόραση τους Γκρίζους Λύκους να τα σπάνε σε εκείνη την έκθεση για τα Σεπτεμβριανά, σκέφτηκα πόσο... πόσο... ανώριμος πρέπει να είναι κάποιος για να νομίζει ότι κατεβάζοντας μία ενοχλητική φωτογραφία διαγράφει την πραγματικότητα. Σαν ένα παιδάκι που κλωτσάει ένα τοίχο επειδή χτύπησε σε αυτόν το κεφάλι του.
5.9.05
βραβείο cult Σεπτεμβρίου 2005
Αυτό δεν είναι ρεπορτάζ.
Είναι κάτι μεταξύ Διαπλάσεως των Παίδων, αστυνομικού ΒΙΠΕΡ, Αυριανής στα πολύ καλά της και γυμνασιακής έκθεσης με θέμα "Γιατί αγαπάω τον κ. Πρωθυπουργό".
Πραγματικά εξαίρετο.
Είναι κάτι μεταξύ Διαπλάσεως των Παίδων, αστυνομικού ΒΙΠΕΡ, Αυριανής στα πολύ καλά της και γυμνασιακής έκθεσης με θέμα "Γιατί αγαπάω τον κ. Πρωθυπουργό".
Πραγματικά εξαίρετο.
4.9.05
PLoS
Στο δίλημμα "peer reviewed υλικό ή ελεύθερη πρόσβαση;", το Public Library of Science απαντά "και τα δύο". Και παρέχει μέχρι στιγμής 4 πολύ υψηλού επιπέδου peer reviewed περιοδικά, σχετικά με τις επιστήμες της ζωής (βιολογία και ιατρική). Το PLoS Biology μάλιστα έχει Impact Factor 13.9 και θεωρείται ένα από τα καλύτερα περιοδικά του τομέα του.
Η άποψή μου είναι πως η επιστημονική πληροφορία πρέπει να διαχέεται ελεύθερα. Αναγνωρίζω τις πρακτικές δυσκολίες, αναγνωρίζω επίσης ότι σπάνια ένας μη επαγγελματίας ή ακαδημαϊκός θα κάτσει να διαβάσει cutting edge επιστημονικές δημοσιεύσεις, αλλά είναι λίγο αηδία να αντιμετωπίζεται η επιστήμη σαν εμπόρευμα ή σαν επαγγελματικά μυστικά.
(και να σκεφτείτε ότι το post ξεκίνησε με τη φράση "Μισώ τους Πυξ Λαξ")
Η άποψή μου είναι πως η επιστημονική πληροφορία πρέπει να διαχέεται ελεύθερα. Αναγνωρίζω τις πρακτικές δυσκολίες, αναγνωρίζω επίσης ότι σπάνια ένας μη επαγγελματίας ή ακαδημαϊκός θα κάτσει να διαβάσει cutting edge επιστημονικές δημοσιεύσεις, αλλά είναι λίγο αηδία να αντιμετωπίζεται η επιστήμη σαν εμπόρευμα ή σαν επαγγελματικά μυστικά.
(και να σκεφτείτε ότι το post ξεκίνησε με τη φράση "Μισώ τους Πυξ Λαξ")
oops
4 νεογνά μεταφέρονται στην εντατική μισοπνιγμένα. Δεν είναι τίποτα, απλώς οι μαμάδες τους λαμβάνοντας υπόψη το τραυματικό και male dominated περιβάλλον της κλινικής, την παράδοση χιλιάδων χρόνων θηλυκής σοφίας (built-in στο γυναικείο σώμα) και το γεγονός ότι ξέρουν καλύτερα από τον οποιονδήποτε το σώμα τους, επέλεξαν ελεύθερα να τα γεννήσουν σε μπανιέρα.
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι απέρριψαν 2000 χρόνια ιατρικής εξέλιξης. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως στο ότι παρέβλεψαν 250.000.000 χρόνια βιολογικής εξέλιξης.
Θα μπορούσα να πω πολλά για το φαντασιακό της ελεύθερης επιλογής και την πραγματικότητα της ατομικής κρίσης. Θα περιοριστώ να πω ότι το πρώτο αφορά εμάς, ενώ για το δεύτερο συνήθως την πληρώνει κάποιος άλλος. Επίσης η κρίση μπορεί να είναι λανθασμένη, ενώ η επιλογή ποτέ.
Η κυρίαρχη ιατρική άποψη πάνω στο θέμα είναι πάντως ότι το νερό κάνει θαύματα στην ανακούφιση της εγκύου πριν τον τοκετό. Μέχρι 10 λεπτά πριν δηλαδή, είναι σχεδόν ό,τι καλύτερο. Αλλά το να πάρει το νεογνό με την πρώτη του ανάσα μισό λίτρο χλωριωμένο νερό (σπάνιο, αλλά όχι αδύνατο όπως βλέπουμε) μπορεί να αποδειχθεί αρκετά πιο τραυματικό από ένα male dominated περιβάλλον.
Η "επιλογή" λοιπόν επαναδιατυπώνεται ως εξής: αν θέλετε να μην πάρετε αναισθησία, μια 100% ασφαλής εναλλακτική είναι να βρίσκεστε σε μια πισίνα ή μπανιέρα στη διάρκεια των πόνων. Υπό την προϋπόθεση ότι είστε έτοιμες να αρχίσετε να τρέχετε με ένα μωρό να κρέμεται από το μουνί σας. Εκτός αν προτιμάτε να ρισκάρετε τον πνιγμό του μωρού σας. Γιατί όσο απίστευτο και αν σας φαίνεται, το μωρό εκείνη τη στιγμή τείνει να θεωρεί ότι έχει διαθέσιμο οξυγόνο, όπως όλα τα μωρά σπονδυλωτών της ξηράς εδώ και 250.000.000 χρόνια.
Βρίσκω το μωρό απαράδεκτα φασιστικό στις εμμονές του.
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι απέρριψαν 2000 χρόνια ιατρικής εξέλιξης. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως στο ότι παρέβλεψαν 250.000.000 χρόνια βιολογικής εξέλιξης.
Θα μπορούσα να πω πολλά για το φαντασιακό της ελεύθερης επιλογής και την πραγματικότητα της ατομικής κρίσης. Θα περιοριστώ να πω ότι το πρώτο αφορά εμάς, ενώ για το δεύτερο συνήθως την πληρώνει κάποιος άλλος. Επίσης η κρίση μπορεί να είναι λανθασμένη, ενώ η επιλογή ποτέ.
Η κυρίαρχη ιατρική άποψη πάνω στο θέμα είναι πάντως ότι το νερό κάνει θαύματα στην ανακούφιση της εγκύου πριν τον τοκετό. Μέχρι 10 λεπτά πριν δηλαδή, είναι σχεδόν ό,τι καλύτερο. Αλλά το να πάρει το νεογνό με την πρώτη του ανάσα μισό λίτρο χλωριωμένο νερό (σπάνιο, αλλά όχι αδύνατο όπως βλέπουμε) μπορεί να αποδειχθεί αρκετά πιο τραυματικό από ένα male dominated περιβάλλον.
Η "επιλογή" λοιπόν επαναδιατυπώνεται ως εξής: αν θέλετε να μην πάρετε αναισθησία, μια 100% ασφαλής εναλλακτική είναι να βρίσκεστε σε μια πισίνα ή μπανιέρα στη διάρκεια των πόνων. Υπό την προϋπόθεση ότι είστε έτοιμες να αρχίσετε να τρέχετε με ένα μωρό να κρέμεται από το μουνί σας. Εκτός αν προτιμάτε να ρισκάρετε τον πνιγμό του μωρού σας. Γιατί όσο απίστευτο και αν σας φαίνεται, το μωρό εκείνη τη στιγμή τείνει να θεωρεί ότι έχει διαθέσιμο οξυγόνο, όπως όλα τα μωρά σπονδυλωτών της ξηράς εδώ και 250.000.000 χρόνια.
Βρίσκω το μωρό απαράδεκτα φασιστικό στις εμμονές του.
3.9.05
prelude: looping among illusions
O king! You would better know, that in this Universe the course of Karma is not easily comprehensible; even the Devas are not capable to comprehend the wonderful effects of actions; what to speak of men!
(S'rîmad Devî Bhâgawatam: Βιβλίο IV, Κεφ. II, 2)
Και κάπου εδώ φαίνεται πως ρόδα είναι και γυρίζει. Μέχρι τουλάχιστον να εκτροχιασθεί και να μας πάρει όλους ο διάολος. Και τότε αποκαλύπτεται πόσο λάθος έχει τις προτεραιότητές της μία πολύ σοβαρή μερίδα της ανθρωπότητας.
"Κι όμως ζεσταίνεται..."[sic]
Ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά ότι η παραπάνω ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΗ διαπίστωση έχει και άλλες συνέπειες πέραν του ότι "η άντληση και μεταφορά πετρελαίου στο Βόρειο Παγωμένο ωκεανό θα γίνει ευκολότερη[*]".
[*] με λίγη (κακή) τύχη, αυτή θα καταγραφεί σαν η πιο ηλίθια αναφορά των τελευταίων 250 χιλιετιών. Αν δηλαδή μείνει κάποιος που να μπορεί να την καταγράψει. Μ' αρέσει που προειδοποιεί κιόλας: However, a longer shipping season will increase the risk of oil spills, the report warned. Όχι τίποτε άλλο, να μην τους λέμε και οικολογικά αναίσθητους!
ΥΓ: και με λίγη (καλή) τύχη, αυτό θα καταγραφεί σαν ένα από τα πιο ολοκληρωμένα post που έγιναν ποτέ.
(S'rîmad Devî Bhâgawatam: Βιβλίο IV, Κεφ. II, 2)
Και κάπου εδώ φαίνεται πως ρόδα είναι και γυρίζει. Μέχρι τουλάχιστον να εκτροχιασθεί και να μας πάρει όλους ο διάολος. Και τότε αποκαλύπτεται πόσο λάθος έχει τις προτεραιότητές της μία πολύ σοβαρή μερίδα της ανθρωπότητας.
"Κι όμως ζεσταίνεται..."[sic]
Ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά ότι η παραπάνω ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΗ διαπίστωση έχει και άλλες συνέπειες πέραν του ότι "η άντληση και μεταφορά πετρελαίου στο Βόρειο Παγωμένο ωκεανό θα γίνει ευκολότερη[*]".
[*] με λίγη (κακή) τύχη, αυτή θα καταγραφεί σαν η πιο ηλίθια αναφορά των τελευταίων 250 χιλιετιών. Αν δηλαδή μείνει κάποιος που να μπορεί να την καταγράψει. Μ' αρέσει που προειδοποιεί κιόλας: However, a longer shipping season will increase the risk of oil spills, the report warned. Όχι τίποτε άλλο, να μην τους λέμε και οικολογικά αναίσθητους!
ΥΓ: και με λίγη (καλή) τύχη, αυτό θα καταγραφεί σαν ένα από τα πιο ολοκληρωμένα post που έγιναν ποτέ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)